Η Γραμμή τραβήχτηκε

Αρκετά με τις πολιτισμένες κουβέντες. Τελικά για να καταλάβουν όλα αυτά τα σκουλήκια που κατοικοεδρεύουν στην πατρίδα των λίγων Ελλήνων πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα χέρια μας και εφόσον τα χέρια μας έμειναν ορφανά από κασμά, από σφυρί , από ο,τιδήποτε θα έκανε αυτή την χώρα να μπορεί να σηκωθεί όρθια με καθαρή παραγωγή και δημιουργία, είναι καιρός να χρησιμοποιηθούν για την δεύτερη χρήση που τους δόθηκαν από την Φύση: Την βία εναντίον όσων περνούν την διαχωριστική γραμμή της ατομικής αξιοπρέπειας, της ατομικής επιβίωσης αλλά και της προσωπικής δικαιοσύνης. 

Το αλάνθαστο φίλτρο ήταν αυτή η οικονομική πτώχευση της χώρας. Με μία χωρίστηκαν τα ξερά από τα χλωρά. Μέσα σε λίγους μήνες, με αποκορύφωμα τις τελευταίες ημέρες, είδαμε όλοι τι λαός είναι οι Νεοέλληνες. Έχουν μεταλλαχθεί τόσο από τον πασοκικό ιό που το μόνο που έχει αξία για αυτούς είναι η τσέπη τους και το τι θα χάσουν σε ατομικό επίπεδο. Είναι μπασμένοι σε μία δεκάδα κόμματα που ανήκουν καθαρά στο σύστημα και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Δεν υπάρχει ουδεμία εξαίρεση. Όλα στο κόλπο και οι ψηφοφόροι να ρίχνουν νερό στο μύλο του συστήματος κρυμμένοι πίσω από δήθεν ιδεολογίες και εξεγέρσεις για γέλια. Τα μεν να κάνουν κολιγιά με τους κατακτητές, τα δε να κάνουν αντίσταση ζητώντας θρασύτατα εκλογές βασισμένες σε ένα πολιτικό και εκλογικό σύστημα που θα φέρει τα πράγματα σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι είναι σήμερα, απλά για να μπουν κι άλλοι προδότες στο παιχνίδι του ξεπουλήματος. Σε χειρότερη κατάσταση από σήμερα διότι θα έχει γίνει και η αποσυμπίεση της οργής ακόμα και των εκατομμυρίων σκουληκιών που αυτό που δεν θέλουν να χάσουν είναι η ήσυχη βολεμένη και ξεπουλημένη τώρα πια ζωούλα τους. 

Πολιτισμός τέλος για τους ελάχιστους που τελικά στην γωνία ήταν καθ όλη την εξέλιξη της ιστορίας αυτής της χώρας. Που μόνο στα δύσκολα τούς καλούσαν να μπουν μπροστά, διότι ακουμπούσαν την ευαίσθητη χορδή που λέγονταν Πατρίδα. Για αυτούς τους λίγους Πατρίδα πλέον είναι ό,τι κουβαλάνε μέσα τους και όχι τα τετραγωνικά ακινήτων, χωραφιών και ό,τι άλλο μετριέται με παράδες. Η πατρίδα ποτέ δεν είχε τσέπες ακριβώς όπως ο θάνατος και ίσως γι’ αυτό όσοι την λατρεύουν δεν λογαριάζουν και τον θάνατο. 

 Αλληλεγγύη τέλος διότι, μικρέ, αισχρέ μικράνθρωπε, η εξουσία που πρέπει να πατηθεί κάτω σαν το σκουλήκι είσαι ο διπλανός μου που ξεπουλάς τα πάντα για το τομάρι σου δηλώνοντας οπαδός οποιουδήποτε κόμματος. Εσύ της διπλανής πόρτας και εσύ του διπλανού γραφείου. Τώρα δεν ξέρω απλά ποιος είσαι αλλά και τι είσαι. Είσαι ο εχθρός μου που χρόνια την είχες δει πασάς και πάσαρες προσωπείο δημοκρατικού. Εσύ που ακόμα και τώρα στον πάτο του βαρελιού που βρισκόμαστε προσπαθείς να βρεις κεφάλι να πατήσεις κι ας είναι και του παιδιού σου. 

Δημοκρατία τέλος διότι δεν είναι ψυχικά ανεκτό όταν χίλιοι είναι ηλίθιοι να πρέπει να γίνει και ο ένας που διαφέρει ίδιος με εσάς επειδή αυτό ορίζει το σύστημα. Τέλος για αυτή την μισητή δημοκρατία σου που την εκμεταλλεύθηκες σαν να ήταν πουτάνα και την έκανες ό,τι γούσταρε το άρρωστο μυαλό σου. Από εδώ και στο εξής ο καθείς από μονάχος. Οι μάχες που θα δοθούν θα είναι σκληρές και ανελέητες. Κι αν θεωρείς ότι είσαι άθραυστος λόγω της κομματικών σου συμμάχων και αθάνατος λόγω των πουγκιών τα οποία γέμιζες λαίμαργα και ελπίζεις ακόμα να γεμίσεις, να γνωρίζεις τούτο: Καταβάθος είσαι πιο μονάχος από όλους τους λίγους μοναχικούς, αφού πατρίδα δεν έχεις να υπερασπιστείς.

δημοσιεύτηκε από Simple Man

Χρεοκοπία του αγοραίου

του Κώστα Γεωργουσόπουλου*

Τώρα που η παγκόσμια οικονομική κρίση έδειξε τη σαθρότητα και εντέλει την τραγική γελοιότητα της παγκοσμιοποίησης, αποκάλυψε σ' όλη την βλακώδη γυμνότητά του το μεταμοντέρνο ιδεολόγημα, σ' όλο το εύρος του, στην πολιτική, την οικονομία, τα ήθη, τη μόδα και βέβαια την τέχνη. 

Αυτό που πομπωδώς ονομάστηκε και πριμοδοτήθηκε από συμμορίες συμφερόντων, εμπόρους ιδεών, αξιών και μεθόδων, που χρηματοδοτήθηκε με πακτωλούς χρημάτων από δημόσια και ιδιωτικά κεφάλαια και ιδρύματα, έσκασε με πάταγο σαν αποκριάτικο μπαλόνι. 

Ποιος αλήθεια θα πίστευε πριν από τριάντα χρόνια, που κάποιοι επιτήδειοι το φούσκωναν αυτό το μπαλόνι, ότι σήμερα θα ακούγαμε από επίσημα χείλη πως η περιθωριακή Ελλάδα θα γινόταν ωρολογιακή βόμβα που απειλεί να τινάξει όχι, λέει, την ευρωπαϊκή, αλλά και την παγκόσμια οικονομία στον αέρα. Και όλα τα προϊόντα του παγκόσμιου εμπορίου και του πολιτισμού. 

 Για σκεφτείτε, ω συνέλληνες, τη δεκαετία του '60 δυο-τρεις ελληνικές εταιρείες δισκογραφίας στήριξαν την επανάσταση του ελληνικού τραγουδιού. Και δεν ήταν μόνο ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ο Μαμαγκάκης, ο Κουνάδης, ο Λεοντής και από κοντά οι νεότεροι (Σπανός, Κουγιουμτζής, Λοΐζος, Μικρούτσικος, Σπανουδάκης, Κουρουπός, Τόκκας, Κραουνάκης, Καραΐνδρου κ.ά.), ήταν και αναβίωση με άλλες προδιαγραφές, πολιτισμικού φαινομένου και όχι περιθωρίου, του ρεμπέτικου. Μένω σε κείνη την άνθηση, μοναδική στα ευρωπαϊκά χρονικά, αφού για πρώτη και τελευταία φορά ένας λαός ερωτεύτηκε, γλέντησε, διαδήλωσε και συνόδεψε και τους αδικοσκοτωμένους συμπολίτες του αλλά και τους μεγάλους ποιητές του με στίχους μεγαλοφυών ποιητών, ντυμένους με μουσικές βγαλμένες από τα έγκατα της ελληνικής διαχρονίας των ήχων και των ρυθμών.

 Τώρα το πολυεθνικό παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο ρυθμίζει την ελληνική δισκογραφία και τα πάντα έχουν νεκρώσει. Πού να ξεμυτίσει ένα νέο ταλέντο, ποιος τεχνοκράτης αλλοδαπός θα εμπιστευθεί τον νέο Μούτση και τον νέο Γκάτσο, να του ανοίξει τον δρόμο για την καινούργια ευαισθησία, όπως έγινε πριν από σαράντα χρόνια. 

 Τώρα κυριαρχεί είτε το χυδαίο έκτρωμα ή οι «μεταγραφές» ξένων τάχα μου σουξέ, και βέβαια τα ξένα, κυρίως αγγλόφωνα προϊόντα της παγκοσμιοποιημένης ενιαίας και ομοιόμορφης μόδας μιας χρήσεως . 

Ακόμη και μέσα στη δικτατορία βλέπαμε στο σινεμά τσέχικα, ουγγαρέζικα, ιαπωνικά, σουηδικά φιλμ. Πού είναι τώρα η ένδοξη σχολή του ιταλικού κινηματογράφου; Κάποτε χαρήκαμε με έξοχες δουλειές σπουδαίων ελλήνων κινηματογραφιστών διασκευασμένα μυθιστορήματα (Παπαδιαμάντης, Καραγάτσης, Ραγκαβής, Ξενόπουλος, Τερζάκης, Κοτζιάς, Χατζηαργύρης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος κ.ά.) στην τηλεόραση. Την κρατική. Και όταν άνοιξε η οδός της ιδιωτικής, αντί να ανέβει ο πήχης της ποιότητας και του ανταγωνισμού, τα πάντα παρέσυρε στη γλίτσα η μπερλουσκονική γκριμάτσα του λαϊκισμού. Ετσι σήμερα, με μοναδικό κριτήριο το κόστος μιας παραγωγής, το ελληνικό λαϊκό κοινό που έβλεπε άλλοτε την «Αστροφεγγιά» ή τον «Χριστό ξανασταυρώνεται» τρώει στη μάπα τούρκικα σίριαλ ανώτερα σε ποιότητα παραγωγής (εκτός εξαιρέσεων) από τα ελληνικά.

Δεν έχω τίποτε με τη μέτρια αγγλίδα συγγραφέα του «Νησιού», την τύχη της βρήκε, αλλά χωρίς την παγκοσμιοποίηση η Σπιναλόγκα είχε τρία ελληνικά βιβλία καλύτερα από το δικό της για να αξιοποιηθούν: το «Γη και νερό» του Αμποτ, της Γαλάτειας Καζαντζάκη και το ντοκουμέντο του Θέμου Κορνάρου «Σπιναλόγκα». Είχαμε σ' αυτόν τον τόπο δεκαπέντε μετά τον Καμπανέλλη έξοχους θεατρικούς συγγραφείς και η ελληνική δραματουργία άνθησε και φούντωσε σε δύσκολους καιρούς από το 1956 έως τη χούντα και κατά τη διάρκειά της και λίγο μετά. Ύστερα πάπαλα. Πέρασε κι εδώ η μόδα της παγκοσμιοποιημένης αισθητικής: καταφυγή στη λογοτεχνία, μονόλογοι μικρού κόστους και κατά κανόνα επιλογή πεζών που έχουν απαλλαγεί από πνευματικά δικαιώματα! Διεθνής μόδα λαμογιάς. 

Δεν θέλω να μιλήσω διεξοδικά για τον μεταμοντερνισμό στην πολιτική και στην οικονομία. Εξάλλου στη βάση όλων των μορφωμάτων που μας ταλανίζουν βρίσκεται η οικονομία. Διότι από τη στιγμή που όλα, ακόμα και τα ήθη, οι τέχνες, οι ιδέες μπήκαν στο χρηματιστήριο και οι μετοχές τους ανεβοκατεβαίνουν στις αγορές του παγκόσμιου χωριού ανάλογα με τη ζήτηση και από τη στιγμή που η ζήτηση είναι κατευθυνόμενη, χειραγωγούμενη μέσω των διεθνών μονοπωλίων διαχείρισης των πνευματικών προϊόντων, όλα είναι πραμάτεια και το μόνο που μετράει είναι η αγοραία τους τιμή. 

 Ο Σεφέρης το 1931 έβγαλε τη «Στροφή», την πρώτη του ποιητική συλλογή, σε τριακόσια αντίτυπα. Και όμως εκείνο το βιβλίο ανέτρεψε μια ολόκληρη παράδοση ποιητικού γούστου. Τα μονόφυλλα του Καβάφη τάραξαν την εποχή τους και αμφισβήτησαν μια ολόκληρη ποιητική αθηναϊκή γενιά. Ο Σεφέρης, ο Τερζάκης, ο Τσαρούχης, ο Βάρβογλης, ακόμη και ο νεοελληνικός υπερρεαλισμός κατηγορήθηκαν από τους υπαλλήλους των ξένων πανεπιστημίων που επιχορηγούνται από μισελληνικά κεφάλαια ως εθνικιστές, ελληνοκεντρικοί(!). Είναι οι ίδιοι κύκλοι που ενώ κατηγόρησαν και λοιδόρησαν την «ελληνικότητα», έριξαν χρήματα για να διαδώσουν την πιο γελοία «θεωρία» που σκαρφίστηκε ποτέ βλαξ: ότι ο ελληνικός αρχαίος πολιτισμός ήταν αφρικανικός νέγρικος πολιτισμός και η Αθηνά ήταν μαύρη! 

 Η παγκοσμιοποίηση πέθανε και τη δολοφόνησαν ψυχρά και συστηματικά όσοι τη δημιούργησαν για όσο χρόνο τη χρειάζονταν, αυτές οι διαβόητες Άρπυιες, οι Αγορές, που σαν τις μάγισσες του Μάκβεθ χειραγώγησαν και φαντασίωσαν όλες τις πολιτικές μετριότητες που κυβέρνησαν τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Τους υποσχέθηκαν το βασίλειο με κριτήριο τη δολοφονική τους επιτήδευση. 

Πάντως προσωπικά χαίρομαι να βλέπω να παζαρεύονται όσο-όσο τα ομόλογα του θεατρικού μεταμοντερνισμού και να ανταλλάσσονται με μαρουλόφυλλα. 

 *δημοσιεύτηκε στο Βιβλιοδρόμιο στο φύλλο της 26/11/2011

Δεξιά συσπείρωση στη Νέα Δημοκρατία ενάντια στο Μνημόνιο

Αυτό που περίμεναν καιρό σαν αντίδραση στη Νέα Δημοκρατία συνέβη με ένα γλέντι με μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.


ρεπορτάζ του Ν. Χιδίρογλου στην Ελεύθερη Ώρα
Tρικούβερτο αντιμνημονιακό γλέντι από στελέχη της (τάσης της λαϊκής δεξιάς της) ΝΔ, στην ταβέρνα «Αντιμνημόνιο» (όπου τραγουδά η… «Αντιμνημονιακή Κομπανία»), στον Άγιο Δημήτριο. Οι παριστάμενοι, συνέλεξαν ένα σεβαστό ποσό για το «χαμόγελο του παιδιού», θυμήθηκαν τα παλιά, άκουσαν τη Γιάννα Βραχνού και τον Κώστα Γαλάνη να τους τραγουδούν «μύρισε θυμάρι και βασιλικός» και πέρασαν μια χαρά, υπό τα βλέμματα συναδέλφων του πολιτικού ρεπορτάζ που είχαν κληθεί αλλά και αναγγείλει την εκδήλωση.

Σημειωτέον: είχε ξεκαθαριστεί εξ αρχής και με διάφορους τρόπους, ότι η παρουσία βουλευτών δεν ήταν επιθυμητή… Και η επιθυμία αυτή, έγινε σεβαστή.

Ονόματα σύμβολα για τους «γαλάζιους»

Ποιοι τα οργάνωσαν όλα αυτά: ο επιχειρηματίας Γιώργος Αναγνωστάκος, η παλιά «ψυχή» της ΔΑΠ, ο Γιάννης Μανώλης, ο Νίκος Κουτσιούκης, γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ και Πρόεδρος της ΔΑΚΕ Ιδιωτικού Τομέα, ο Ηλίας Ηλιόπουλος, γενικός γραμματέας της ΑΔΕΔΥ και Πρόεδρος της ΔΑΚΕ Δημόσιου Τομέα και ο Πέτρος Τζώρτζης, μέλος της ΠΕ της ΝΔ.

Παρόντες ήταν από τη ΝΔ, ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του κόμματος, Γιώργος Μουρούτης, ο διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Αντώνη Σαμαρά, Κωνσταντίνος Μπούρας, ο γραμματέας Οργανωτικού Κώστας Ζωντανός και πολλοί άλλοι.

Από τα σπλάχνα του λαού η Λαϊκή Δεξιά

Στη βασική ομιλία που εκφώνησε ο Γιώργος Αναγνωστάκος, ο οποίος καταχειροκροτήθηκε, υπογράμμισε στην αρχή της ομιλίας του, ότι «η Λαϊκή Δεξιά είναι γέννημα θρέμμα της κοινωνίας, είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα του λαού» και απευθυνόμενος και στους πατριώτες από χώρους με άλλες ιδεολογικοπολιτικές καταβολές που ήσαν παρόντες (όπως πχ ο Γιάννης Χατζηαντωνίου), τόνισε ότι «με τους περισσότερους από σας βρεθήκαμε σε πλατείες και σε δρόμους σε συγκεντρώσεις και σε πορείες, σε ειρηνικές πολιτικές λαϊκές εκδηλώσεις και διαδηλώσεις, ενάντια στο μνημόνιο και στην κυβερνητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

Μας ένωσαν και μας ενώνουν οι αρχές μας κι οι ιδέες μας και η αταλάντευτη στάση μας, απέναντι σε μια εθνοκαταστροφική πολιτική». Και συνέχισε: «την ταυτότητα του λαϊκοδεξιού την παίρνεις στις πλατείες και στους δρόμους, στους αγώνες, στους εργασιακούς χώρους, στα σχολεία, στα συνδικάτα, στις γειτονιές, στους χώρους αντιπαράθεσης, στους χώρους της δουλειάς και της παραγωγής.

Είναι τίτλος πολιτικής τιμής κι αξίας, βαρύ πολιτικό ένσημο, που κερδίζεται με χρόνια, συνέπεια και αγώνες και δεν κυκλοφορεί σε κομματικές μπουτίκ, σε προστατευόμενους και φυλασσόμενους χώρους και σε κοσμικές εκδηλώσεις life style. Για όλους εμάς Λαϊκή Δεξιά σημαίνει συμμετοχή στην κοινωνία, σημαίνει εργασία, σημαίνει αρχές, σημαίνει παραγωγικές δυνάμεις, σημαίνει αγάπη για την πατρίδα και το Έθνος.

Γιατί Λαϊκή Δεξιά και Πατριωτικές Δυνάμεις είναι οι δύο όψεις ενός νομίσματος, είναι έννοιες ταυτόσημες, είναι ιστορία και παράδοση, είναι η πολιτική διαθήκη των προηγούμενων γενιών του Έπους του 1940, της Εθνικής Αντίστασης, των πατριωτικών δυνάμεων».

Υπέρ ηγεσίας

«Η μοίρα το ‘φερε και στη δεύτερη αυτή στιγμή επέλασης του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ, εμείς να ‘μαστε εδώ μπροστά ζωντανοί, αποφασισμένοι κι έτοιμοι.

Κι η λαϊκή απαίτηση τα ‘φερε αρχηγός της ΝΔ να βρίσκεται μετά από μια πρωτόγνωρη πλατειά δημοκρατική συμμετοχική διαδικασία πάνω από 800.000 φίλων της ΝΔ, ο Αντώνης Σαμαράς, ένας άνθρωπος που με παρρησία δήλωσε ότι συμμερίζεται τις κοινές αρχές αυτές της Λαϊκής Δεξιάς, αναλαμβάνοντας ένα βαρύ φορτίο ευθύνης από τη βάση της ΝΔ», είπε ο Γιώργος Αναγνωστάκος.

Να πληρώσουν οι ένοχοι

«Όλοι εμείς της Λαϊκής Πατριωτικής Δεξιάς από την πρώτη στιγμή είπαμε δυνατά και χωρίς κανένα δισταγμό ΟΧΙ στο μνημόνιο. Όλοι εμείς στηρίξαμε την ομολογουμένως δύσκολη αυτή απόφαση του Προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, όταν Ευρωπαίοι εταίροι και φίλοι και συναγωνιστές μας μέσα στη ΝΔ λοξοκοίταζαν, πίεζαν και χαμογελούσαν κοιτάζοντας προς το ΔΝΤ και το μνημόνιο».

Και υπενθυμίστηκε στο ΠΑΣΟΚ, ότι η Λαϊκή Δεξιά, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: «Για την παταγώδη αποτυχία του μνημονίου που και οι ίδιοι οι πρωτομάστορές του  παραδέχονται, υπάρχουν ευθύνες. Και πρέπει να αποδοθούν. Δεν αγιοποιούνται και δεν καθάρονται οι επίδοξοι διάδοχοι στο ΠΑΣΟΚ να ομολογούν την αποτυχία τους, και να μη φταίει κανείς τους. Οι υπεύθυνοι πρέπει να πληρώσουν. Σ’ αυτή τη χώρα δεν θα πληρώνουν μόνο οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι αδύναμοι και η νέα γενιά που ξενιτεύεται».

Αποκρούουν τα ψέματα του συστήματος

«Τους απαντάμε ότι στους δρόμους και τις πλατείες ενάντια στο μνημόνιο δεν ήταν και δεν είναι οι συντεχνίες. Ήταν και είναι ο λαός», είπε ο Γιώργος Αναγνωστάκος εκ μέρους της Αντιμνημονιακής Οργανωτικής Επιτροπής και συνέχισε απτόητος λέγοντας ότι «για όλους εμάς το Μνημόνιο σημαίνει Εθνική υποταγή, κοινωνική εξαθλίωση, βάρη και χαράτσια σε βάρος του λαού, απώλεια των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, κερδοσκοπικά παιχνίδια του διεθνούς παρασιτικού κεφαλαίου σε βάρος της πατρίδας μας, λουκέτα, ανεργία και απόγνωση.

Και το Μνημόνιο αυτό, όπως κι αν λέγεται είτε Μνημόνιο Ι είτε ΙΙ, είτε όπως αλλιώς, είμαστε αποφασισμένοι όχι μόνον να μην το δεχτούμε αλλά και να το πολεμήσουμε. Κι αυτό είναι το μήνυμά μας προς όλους τους παραλήπτες  και προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι η δική μας κόκκινη γραμμή. Εμείς δωσίλογοι δεν θα γίνουμε ποτέ».