Μεσαίος χώρος και Κέντρο

Σταύρος Παπαντωνίου

Πολλοί στον δημόσιο βίο, στον τρόπο με τον οποίο αναλύουν την πολιτική κατάσταση, συγχέουν τον μεσαίο με τον κεντρώο χώρο. 

Ο πρώτος δεν έχει καθαρά ιδεολογικά χαρακτηριστικά και μπορεί να περιγραφεί περισσότερο ως η κρίσιμη εκείνη κοινωνική οντότητα που δεν έχει καθημερινή και άμεση τριβή με τις λεπτομέρειες της πολιτικής κατάστασης, την οποία βιώνει κυρίως μέσα από δύο πράγματα: Πρώτον, την προσωπική του ευημερία και κατάσταση, δηλαδή την τσέπη του, τη δουλειά του, την οικογένειά του, τη ζωή του εν γένει, και δεύτερον, μέσα από το πώς αντιλαμβάνεται θέματα που αφορούν τη μεγάλη εικόνα, όπως παραδείγματος χάριν η τουρκική προκλητικότητα, η ασφάλεια, η εθνική αξιοπρέπεια και άλλα μείζονα συλλογικά θέματα. Αυτός ο μεσαίος χώρος δεν είναι απολιτίκ, όπως σπεύδουν να τον χαρακτηρίσουν, μάλλον υποτιμητικά, κομματικά και πολιτικά στελέχη που η καθημερινότητά τους κινείται γύρω από την πολιτική και ενίοτε τη μικροπολιτική. 

Ο μεσαίος χώρος, όπως τουλάχιστον τον αντιλαμβάνομαι, είναι θα έλεγα ένας χώρος που δεν συμμετέχει στην τοξικότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης, προέρχεται από όλα τα ιδεολογικά φάσματα, με καταβολές από την Αριστερά έως τη Δεξιά. 

Είναι ο κοινωνικός χώρος που δεν έχει συμφέροντα από κόμματα, εξ ου και συνηθέστατα είναι και πιο αντικειμενικός και ως βασικό κριτήριο έχει το «πώς πάνε τα πράγματα», κρατώντας το προνόμιο ακόμα και της μετακίνησης από το ένα κόμμα στο άλλο. Θα τον χαρακτήριζα ως μια μεσότητα, που διακρίνεται από μια πολιτική υγεία. Εχει φύσει και θέσει απόσταση από τις ακρότητες.

Ο κεντρώος δεν αποκλείεται να έχει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά δεν σημαίνει πως τα διαθέτει εκ προοιμίου. Κάλλιστα μπορεί ένας κεντρώος να είναι φανατικός, να έχει ως χόμπι τις επιθέσεις στους πολιτικούς αντιπάλους του, να φοράει κομματικά γυαλιά. 

Μου έρχονται στο μυαλό ουκ ολίγα παραδείγματα αυτοαποκαλούμενων κεντρώων που είναι χειρότεροι από τα άκρα. Αυτοί δεν μπορούν να εκφράσουν πλειοψηφικά ρεύματα. Αντίθετα, ο μεσαίος χώρος, απαιτητικός συνήθως και πιο σκεπτόμενος, μπορεί να δημιουργήσει, εάν προστεθεί στις λεγόμενες κομματικές βάσεις που πάντα ψηφίζουν ένα συγκεκριμένο κόμμα, ευρείες πλειοψηφίες. Εκεί έγκειται αυτή τη στιγμή και η διαφορά μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα. 

Ο πρώτος, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κατά την πρόσφατη ομιλία του στη ΔΕΘ δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά στον Αλέξη Τσίπρα, απευθύνεται στους μετριοπαθείς που δεν ενδιαφέρονται για κομματικές έριδες. Αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεσαίου και κεντρώου χώρου. Ο δεύτερος προσπάθησε να κερδίσει τον μεσαίο χώρο με μεταγραφές προσώπων, αλλά χωρίς ποτέ να καταλάβει τα χαρακτηριστικά του και τι πραγματικά ζητάει αυτός ο κόσμος.

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Αλέξης και ο Κυριάκος

του Αθ. Ελλις / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.07.2016

Από τους κεντροαριστερούς Ολάντ και Ρέντσι, αλλά και την κεντροδεξιά Μέρκελ, μέχρι τον Ομπάμα, οι σημαντικότεροι ηγέτες του κόσμου κάτι βλέπουν στον Αλέξη Τσίπρα. Από άλλη οπτική γωνία κάτι βλέπουν και οι νέοι που συνωστίζονταν χθες στη Βουλή για να βγάλουν φωτογραφία μαζί του. 

 Πίσω από τον σεβασμό στη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, όπως και από τον νεανικό ενθουσιασμό για έναν σαραντάρη πρωθυπουργό, υπάρχει μια σημαντική παράμετρος –η επαφή του κ. Τσίπρα με την κοινωνία (ή τουλάχιστον σημαντικό μέρος της)– που εξηγεί ακόμη και την κυνική απόπειρα των εταίρων να αξιοποιήσουν την παρουσία του στην ηγεσία της χώρας για να «περάσουν» αντιλαϊκά μέτρα που δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμόσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

 Είναι μια επαφή που έχει οικοδομηθεί σε «αυταπάτες» και παραπλανήσεις, και σήμερα καθώς η χώρα βιώνει τη σκληρή πραγματικότητα, έχει τραυματισθεί και φθίνει. Αλλά υφίσταται. Και στηρίζεται όχι φυσικά στην οικονομική του πολιτική, όσο στο προσωπικό επικοινωνιακό χάρισμα που διαθέτει. Οποιος υποβαθμίζει αυτή τη διάσταση, παραβλέπει την πραγματικότητα και αυτοπαγιδεύεται σε λάθος ερμηνείες και σχεδιασμούς. 

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την απήχηση του πρωθυπουργού μόνο με την κατάθεση ολοκληρωμένων οικονομικών προτάσεων. Ο ψηφοφόρος είναι μεν οικονομικό ον και απεχθάνεται τους υψηλούς φόρους, αλλά είναι και άνθρωπος που θέλει να νιώθει ότι ο πρωθυπουργός του ενδιαφέρεται γι’ αυτόν. 

 Σε αυτό το πεδίο ο αρχηγός της Ν.Δ. έχει «περιθώρια βελτίωσης». Είναι σαφές ότι διαθέτει τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου Ευρωπαίου ηγέτη. Φαίνεται στις συναντήσεις του με τη Μέρκελ ή τον Νετανιάχου, στις ομιλίες και επαφές του με διεθνείς οικονομικούς παράγοντες, από τον Ντράγκι μέχρι στελέχη επενδυτικών κολοσσών, αλλά και στις εμφανίσεις του σε κορυφαία διεθνή μέσα ενημέρωσης. Διατηρεί προσωπικές σχέσεις, γνωρίζει τα θέματα, έχει αίσθηση του πώς σκέπτονται οι άνθρωποι της αγοράς, χειρίζεται τις ξένες γλώσσες. Είναι ένας φιλελεύθερος πολίτης της Ευρώπης και του κόσμου. 

 Αλλά η εκλογή στην πρωθυπουργία έρχεται από την ψήφο των Ελλήνων και κυρίως των απλών ανθρώπων. Αυτός πρέπει να είναι ο επόμενος στόχος του. Να έρθει κοντά στον πολίτη. Να εκπέμψει ο ίδιος –και να επιβάλει στα προβεβλημένα στελέχη του κόμματός του– ένα προφίλ ανθρώπινο, γήινο, ταπεινό. 

 Στην πορεία των τελευταίων ετών πολλοί χλεύασαν το «σεμνά και ταπεινά» του Κώστα Καραμανλή, λόγω και των συμπεριφορών κάποιων υπουργών του. Ομως, είχε δίκιο. Και τουλάχιστον ο ίδιος, το έκανε πράξη. Αυτό του το αναγνωρίζει ο πολίτης και ψηφοφόρος, και όχι μόνον ο κεντροδεξιός. 

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, όπως κάνει, αλλά και της καθημερινότητας. Να καταθέτει σοβαρές προτάσεις, αλλά και να προσεγγίσει τον απλό άνθρωπο, και να τον εμπνεύσει. 

Πρώτη φορά κανονική Δεξιά

του Μ. Νταγγίνη,

Η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στην κορυφή της πολιτικής σκηνής μας δίνει μια σειρά από πολύτιμα συμπεράσματα για το πώς στήνεται στην μετά το 2009 εποχή ένα επιτυχημένο κόμμα, ακόμη κι από το μηδέν. Θα πει κανείς, μπορεί η Δεξιά να συναγωνιστεί τα ψέματα και τη δημαγωγία της πρώτης φοράς Αριστεράς ώστε να πάρει την εξουσία; Σε καμία περίπτωση. Μπορεί όμως να πάρει μαθήματα για το πώς αντιλαμβάνεται η κοινωνία τα κόμματα, δημιουργώντας ένα ελκυστικό προϊόν που θα αντέξει στο χρόνο και θα σταματήσει να κουβαλάει τη ρετσινιά του «παλιού». 

Μάθημα πρώτο: κομματικά ένσημα τέλος. Ακούς ακόμη κι από νέους σε ηλικία κομματικούς να αναπαράγουν τη λογική των «ενσήμων». Όποιος είναι αρχαιότερος στο κόμμα, προηγείται έναντι του καινούριου. Αυτό μπορεί να διατηρεί τις εσωκομματικές ισορροπίες (είναι κάτι σαν την επετηρίδα στο Δημόσιο), αλλά αποκλείει την ανανέωση της Δεξιάς με καινούρια πρόσωπα και ιδέες. Άμα ήταν έτσι, ας καταργούσαμε τις εσωκομματικές εκλογές κι ας διορίζαμε απευθείας αυτόν με τη μακρύτερη διαδρομή στη Νέα Δημοκρατία. Καμιά φορά, ιστορικά στελέχη που πλέον ΔΕΝ ακούει η κοινωνία (ή τα απεχθάνεται σε κάποιες περιπτώσεις) πρέπει να μένουν πίσω. Η νέα ηγετική ομάδα της Δεξιάς θα κερδίσει τον κόσμο μόνο αν τον πείσει πως δε διεπλάκη με το παλιό πολιτικό κατεστημένο και πως αφουγκράζεται τα προβλήματά του. Και να με συγχωρείτε, άλλα άνθρωποι που είναι 20 και 30 χρόνια βουλευτές, δεν μπορούν να το κάνουν. Στη λογική των «ενσήμων», ο Αλέκος Αλαβάνος θα ήταν ακόμη πρόεδρος του Συνασπισμού, ο οποίος- χωρίς το νεαρό Τσίπρα στο τιμόνι- πιθανότατα θα ήταν εκτός Βουλής αντί για κυβερνών κόμμα. 

Μάθημα δεύτερο: μην αγκαλιάζετε τον εχθρό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΠΑΣΟΚ το 1981, κήρυξαν ολομέτωπη επίθεση στον αντίπαλο για να βγούνε νικητές. Δαιμονοποίησαν τον όρο «Δεξιά», είχαν ριζοσπαστικό πρόγραμμα (άσχετα που ήταν ξεκάθαρη απάτη) και δεν προσπάθησαν ποτέ να καλλιεργήσουν «κλίμα συναίνεσης». Η νέα Δεξιά θα είναι ΚΑΝΟΝΙΚΗ Δεξιά. Θα μιλήσει για την ιστορική αποτυχία της Αριστεράς, θα υπερασπιστεί παθιασμένα τον επιχειρηματία, θα κηρύξει πόλεμο στους επαγγελματίες συνδικαλιστές και του κηφήνες του Δημοσίου, θα βάλει στην ατζέντα τη λαθρομετανάστευση και την ασφάλεια. Η υποχωρητικότητα στο λόγο του αντιπάλου επιβεβαιώνει την κυριαρχία του. Σε ένα τόσο συγκρουσιακό πολιτικό σύστημα, η Δεξιά πρέπει να σπάσει τα δεσμά της ιδεολογικής ασφυξίας που επιβάλλει η Αριστερά. Και για να το κάνει, πρέπει να σταματήσει να δανείζεται τους σκοπούς και τη ρητορική της τελευταίας. Για να ανατινάξεις τα ιδεολογικά θεμέλια μιας σαρανταετίας, πρέπει να αποδεχτείς ότι είναι προτιμότερο να χάσεις εκλογές παρά να τις κερδίσεις σαν μια γαλάζια έκδοση του σοσιαλισμού. Ειδάλλως, θα συνεχίσεις να κυβερνάς σε διαλείμματα, υπηρετώντας την ατζέντα του αντιπάλου. 

Μάθημα τρίτο: Δεν αρκεί να είσαι πρώτος στα Πανεπιστήμια για να σε ψηφίζει η νεολαία. Η Αριστερά είναι τριτοτέταρτη εκλογικά στα Πανεπιστήμια. Παρολαυτά, η νεολαία ψηφίζει μαζικά, σχεδόν σαρωτικά, τα κόμματά της. Γιατί; Γιατί πολύ απλά, η Αριστερά χτίζει συνειδήσεις όταν η Δεξιά χτίζει γνωριμίες. Ο αριστερός φοιτητής εργάζεται σαν στρατιώτης που διαπλάθει πεποιθήσεις. Μπορεί να τον ψηφίζουν λιγότεροι, αλλά ξέρουν γιατί τον ψηφίζουν και μεταδίδουν το μήνυμά του. Οι δεξιές νεολαίες, ιδίως πριν το 2009, ήταν απολιτίκ οργανώσεις, που ΣΚΟΠΙΜΩΣ απέφευγαν να μιλήσουν ιδεολογικά για να μη χάσουν σταυρούς. Κι έτσι φτάσαμε στην εποχή που οι μισοί νέοι ψηφίζουν Δεξιά στα Πανεπιστήμια και Αριστερά στις εκλογές. Η κανονική Δεξιά θα χτίζει δεξιές συνειδήσεις εντός του Πανεπιστήμιου και θα μιλάει ιδεολογικά ακόμη κι αν χάσει τους απολιτίκ σταυρούς. Ποτέ δεν τους είχε πραγματικά έτσι κι αλλιώς. Προσωπικά θα ψηφίσω τον υποψήφιο που θα μου δείξει ότι έχει αντιληφθεί τα τρία αυτά μαθήματα, ώστε να χτίσει μια νέα, κανονική Δεξιά. Ο καιρός είναι λίγος και η εναλλακτική είναι μια παλαιοκομματική, γερασμένη πριν καν ξεκινήσει.

πηγή: marketnews.gr

Η Ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς Παράταξης!

 

Το κεντρικό αίτημα της ραχοκοκαλιάς της λαϊκής βάσης της παράταξης δεξιότερα του κέντρου συνοψίζεται μετά το 2009 στην ανασυγκρότηση και τη δημιουργία ενός πόλου με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά. Εκφράστηκε δυναμικά η αδήριτη ανάγκη της Κεντροδεξιάς να οικοδομήσει εξ αρχής την ιδεολογική της ταυτότητα, αναβαπτιζόμενη στα νάματα των διαχρονικών της αξιών. Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς μεταπολιτευτικά αφόπλισε το ιδεολογικό οπλοστάσιο της Δεξιάς, της οποίας τα ηγετικά κλιμάκια απεδείχθησαν λόγω και έργω ανίκανα να υπερασπιστούν τον αξιακό χάρτη της παράταξης. Σύντομα, η ιδεολογική υπεροχή της Κεντροδεξιάς μετετράπη σε ενοχικό σύμπλεγμα ιδεολογικής κατωτερότητας.

Ενώ παντού αλλού οι ιδέες και οι πολιτικές δυνάμεις της φιλελεύθερης και πατριωτικής Δεξιάς θριάμβευαν, στην Ελλάδα υποχρεώθηκαν σε άτακτο υποχώρηση. Έννοιες και λέξεις όπως «επιχειρηματικότητα», «ιδιωτικοποίηση», «Έθνος», «πατριωτισμός», «νομιμοφροσύνη», «πανεπιστημιακό άσυλο» διαστρεβλώθηκαν και δαιμονοποιήθηκαν.

Η για πρώτη φορά από τη βάση εκλογή προέδρου της Νέας Δημοκρατίας ( ΝΔ) με πρωτοφανή μαζικότητα και η ανάδειξη του Αντώνη Σαμαρά στο τιμόνι της παράταξης καλλιέργησε υψηλές προσδοκίες, έπειτα από μια ήττα στρατηγικής σημασίας, για μια ριζική ανανέωση και την μετεξέλιξη της ΝΔ σε ένα σύγχρονο κόμμα με ακτινοβολούσα ιδεολογία. Έκτοτε και με τη μεσολάβηση της μνημονιακής διαχείρισης, κάποιες στοχεύσεις πραγματώθηκαν αλλά και κάποιες σημαντικές αλλαγές  λησμονήθηκαν και οι γωνίες αμβλύνθηκαν, με αποτέλεσμα η εικόνα που διαμορφώθηκε να θυμίζει έντονα το νεφελώδες τοπίο της προ του 2009 περιόδου, όπου κυριαρχούσαν οι στρεβλές αντιλήψεις περί «μεσαίου χώρου». Η αναγκαστική δε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ αλλοίωσε εν πολλοίς τα όποια πατριωτικά χαρακτηριστικά προσδοκούσε να προσδώσει στη διακυβέρνηση της η ΝΔ, με συνέπεια οι ψηφοφόροι της να φυλλορροούν προς λαϊκίστικα και πατριδοκάπηλα μορφώματα.

Το γιγαντιαίο εγχείρημα ανασυγκρότησης της παράταξης δεξιότερα του κέντρου προβάλλει επιτακτικότερο όσο ποτέ, τόσο για την ομαλή αναδιαμόρφωση του πολιτικού χάρτη και τη διατήρηση των ιδεολογικών σκήπτρων έναντι του αντιπάλου δέους όσο και γιατί διαχρονικά αποτέλεσε την παράταξη των μεγάλων εθνικών επιλογών.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τόλμησε δύο φορές και επιβραβεύτηκε πανηγυρικά. Το 1955 διέλυσε τον «Ελληνικό Συναγερμό» ιδρύοντας την «Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση»( ΕΡΕ) και το 1974 την ΕΡΕ ιδρύοντας τη Νέα Δημοκρατία. Η νέα Κεντροδεξιά που πρέπει να προκύψει ή θα είναι λαϊκή ή δεν έχει λόγο ύπαρξης, διότι η κρίση και το χθες αντιπαλεύονται μόνο με ισχυρά κοινωνικά ερείσματα. Θα συγκεντρώνει τα υγιέστερα πατριωτικά, αστικά, φιλελεύθερα και φιλοευρωπαϊκά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας. Η νέα Κεντροδεξιά δεν θα είναι ούτε λαϊκίστικη, ούτε ενοχική και πρωτίστως θα είναι Δεξιά.

Ο χρόνος υπάρχει ακόμα, απομένει το «άλμα πιο γρήγορα από τη φθορά»!

Στηρίζουμε την πραγματική αλλαγή στην αυτοδιοίκηση

 

του Πάνου Καρούμπαλη / Υπεύθυνος Μαθητικής Ανεξάρτητης Κίνησης  

Αδιαμφισβήτητα ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα είναι η συμμετοχή των νέων στην πολιτική. Πέραν της επικοινωνιακής διάστασης της ανανέωσης, την οποία οι νέοι εκπροσωπούν, παραμένουν ακόμα και σήμερα, στο περιθώριο των εξελίξεων. Η <<σύγκρουση των γενεών>> διαπνέει συνολικά την ελληνική κοινωνία, σε μια εποχή που είναι κρίσιμη η ουσιαστική συμμετοχή του παραγωγικότερου κομματιού της, στην διαμόρφωση της Νέας Ελλάδας.

Τα παραπάνω αποτελούν κομμάτι του πάζλ και συμπληρώνουν τη γενικότερη εικόνα, που θέλει τις νέες γενιές Ελλήνων, είτε να επιλέγουν την αποχή από τα κοινά, είτε να προσπαθούν να βρουν χώρο έκφρασης σε ακραίους χώρους και κομματικούς σχηματισμούς που ουσιαστικά δεν εκφράζουν τίποτε άλλο από την στείρα άρνηση και στην πλειοψηφία τους στρέφονται εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας.

Σε αυτό το παγιωμένο κλίμα και εν μέσω της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας που αντιμετωπίζουμε, πρώτοι απ’ όλους οι νέοι, η γενιά μας, η γενιά της κρίσης, καλείται να βγει μπροστά με ουσιαστικό λόγο, επιχειρήματα και προτάσεις, απεκδυόμενη τον περιθωριακό ρόλο του χθες ως συμπλήρωμα ενός ψηφοδελτίου. Και αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει επιτευχθεί, από αρκετούς νέους υποψηφίους στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, οι οποίοι ήδη γαλουχημένοι από την μαθητική τους ηλικία, βγήκαν μπροστά, κέρδισαν το σεβασμό της τοπικής τους κοινωνίας και την αναγνώριση από τους θεσμικούς παράγοντες. Μέσα από τη σκληρή δουλειά και την αγωνιστικότητα, οι νέοι σήμερα μπορούν να διεκδικήσουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην γειτονιά και την πόλη τους, έχοντας μέσα από την δική τους φρέσκια ματιά, σαφή εικόνα για τα προβλήματα που θα κληθούν να διαχειριστούν, αλλά κυρίως ρεαλιστική πρόταση για την αντιμετώπισή τους.

Η τοπική αυτοδιοίκηση ήταν πάντοτε ένας βατήρας ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού της πατρίδας μας. Ο θεσμός της αυτοδιοίκησης, σε δημοτικό αλλά και περιφερειακό επίπεδο, αποτελεί ένα πρώτο στάδιο πολιτικής ωρίμανσης για τους νέους που ενδιαφέρονται για τα κοινά και θέλουν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Με δεδομένα τα προβλήματα και την αδυναμία της αυτοδιοίκησης να διαδραματίσει το ρόλο που της αναλογεί, βάσει αρμοδιοτήτων, δεν παύει να αποτελεί έναν προθάλαμο ένταξης των νέων στο πολιτικό γίγνεσθαι. Η αντιμετώπιση αυτών των παθογενειών είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η δική μας γενιά.

Η αντιμετώπιση των αυτοδιοικητικών εκλογών με όρους του χθες, ως εκλογικών διαδικασιών δηλαδή που αφορούν την εικόνα ή την ηλικία ενός υποψηφίου, δεν μπορούν να είναι μέρος της αλλαγής κουλτούρας, που τόσο έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία ώστε να αφήσουμε πίσω μας νοοτροπίες του παρελθόντος που μας έφεραν ως εδώ. Αντίθετα η συνειδητοποίηση ότι η εκπροσώπησή μας ως πολίτες μας αφορά όλους, ακόμα και τους μαθητές (μέσω των Τοπικών Συμβουλίων Νέων), είναι καίρια για την διασφάλιση της δημοκρατικής συνείδησης των νέων πολιτών.

Για αυτό το λόγο, ήταν σημαντική η πρωτοβουλία για αλλαγή του εκλογικού νόμου στις αυτοδιοικητικές εκλογές, με την θεσμοθέτηση ενιαίων ψηφοδελτίων, που θα έδινε μια νέα πνοή δημοκρατικότητας, θα αναδείκνυε την αξία του αντιπροσώπου και θα αναζωογονούσε τον θεσμό. Για μια ακόμα φορά όμως οι δυνάμεις της συντήρησης έδειξαν πως για αυτές το κομματικό συμφέρον είναι υπεράνω όλων. Γεγονός όμως, ανεξάρτητα από την τελική τροπή που πήρε το θέμα, είναι ότι η αρχή έγινε, ο σπόρος έπεσε και σε αυτή την τροχιά πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια προκειμένου να υπάρξει ριζική ανανέωση στους τοπικούς αντιπροσώπους, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους νέους να παλέψουν για αυτά που ονειρεύονται.

Παράλληλα με πρωτοβουλίες που στοχεύουν στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, όπως είναι η ανεργία, η κοινωνική προστασία και η ποιότητα ζωής στην πόλη, οι νέοι βρίσκονται στο προσκήνιο, τόσο με τις γνώσεις όσο και με την φρεσκάδα των ιδεών που μπορούν να διοχετεύσουν σε ένα πεπαλαιωμένο εν πολλοίς σύστημα.

Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στην άποψη που εκφράζεται πλέον καθολικά, ότι δηλαδή μόνο με ένα ειλικρινές άνοιγμα στην κοινωνία θα μπορέσουν οι θεσμοί της αυτοδιοικήσης, οι θεσμοί που τελικά είναι καθοριστικοί για την ποιότητα ζωής στην γειτονιά, να συμβάλουν στην καλυτέρευση της καθημερινότητάς μας. Οι αλλαγές όμως απαιτούν αγώνες και βρίσκουν πάντα απέναντι τους εκφραστές του χθες που θα κάνουν τα πάντα για να κρατηθούν στην επιφάνεια. Στο χέρι μας είναι να κλειδώσουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τους ίδιους, αλλά κυρίως τις νοοτροπίες που αντιπροσωπεύουν και να γυρίσουμε σελίδα για το καλό της πατρίδας μας, στηρίζοντας την πραγματική αλλαγή.

Κώστας Καραμανλής: Ηγέτης ή ακόμα ένας πρωθυπουργός;

Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους απερχόμενους πρωθυπουργούς μετά τον Κων/νο Μητσοτάκη και τον Α. Παπανδρέου στην σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία είναι αναμφίβολα ο Κώστας Καραμανλής. Κι όχι άδικα!

Στη διακυβέρνησή του χειρίστηκε κρίσιμα ζητήματα που αφορούσαν το εθνικό και οικονομικό μέλλον της χώρας ενώ φαινόταν παντοδύναμος ύστερα από την συντριπτική ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2004. Παρόλα αυτά οι αντίπαλοί του τον κατακρίνουν για αδυναμία και δειλία αφού προκήρυξε πρόωρες εκλογές υπό το βάρος "πιέσεων" τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της κυβέρνησης και της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας.

Μετά την καταστροφική ήττα του, αποσύρθηκε σταδιακά ενώ μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να αναλαμβάνει καμιά πολιτική πρωτοβουλία παρά την πολιτικά γόνιμη ηλικία και το βάθος υποστήριξης που διαθέτει. Το όνομά του χρησιμοποιήθηκε για πολλές ίντριγκες και πολιτικά παιχνίδια πρώην συνεργατών του και βαρόνων της παράταξης παρά τη δική του ξεκάθαρη τοποθέτηση: Δεν παρεμβαίνω, στηρίζω τον Αντ. Σαμαρά και την παρούσα κυβέρνηση.

Το ερώτημα που τίθεται σε όλους είναι: Ο Κ. Καραμανλής ήταν τελικά ηγέτης της Δεξιάς Παράταξης ή αποτελεί ακόμα έναν γόνο μεγάλης πολιτικής οικογένειας που είχε την τύχη να αναλάβει τα ηνία της χώρας όπως ο Γ. Παπανδρέου; 

Χαζοχαρούμενη Δεξιά όχι, αλλά ενοχική Δεξιά σίγουρα…

του Νίκου Λυσιγάκη

"Ναι η χαζοχαρούμενη Δεξιά δεν λέει λέξη, τρέμει μπροστά στην αριστερά εδώ και 38 χρόνια", είπε ο Νίκος Μιχαλολιάκος στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός κόσμος θίχτηκε. Ξαφνικά ένιωσε πως ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής προσέβαλε τη Νέα Δημοκρατία με τα λόγια του.



Δεν ξέρω που ήταν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι (;) που μπήκαν στον κόπο να γράψουν πέντε αράδες για την αποστροφή της ομιλίας Μιχαλολιάκου, σίγουρα όμως εδώ και 20 χρόνια δεν πρέπει να έχουν καμία ουσιαστική επαφή με το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Δεν πρέπει ποτέ να αντιλήφθηκαν πως η Δεξιά στην Ελλάδα κουβαλάει πάνω της συμπλέγματα και ταμπού, τα οποία της δημιούργησαν με αριστουργηματικό τρόπο οι ιδεολογικοί της αντίπαλοι μετά την πτώση της Χούντας. Φυσικά, για  το σκοπό αυτό είχαν φροντίσει να δουλέψουν επισταμένως και οι καταστροφικές συνιστώσες της εποχής που υπό τον Ανδρέα σχημάτισαν το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, ο Μένιος Κουτσόγιωργας το είχε πει ξεκάθαρα, "η επάρατος Δεξιά δε δικαιούται διά να ομιλεί" γιατί έκανε εγκλήματα.  Και με το κουτόχορτο αυτό πότισε τους Έλληνες πολίτες και ενίοτε "χαρτζιλίκωνε" τα εκδοτικά συγκροτήματα για να το γράφουν. Άλλωστε μ’ αυτό το παραμύθι κατηχούσαν γενιές και γενιές φοιτητών στα Πανεπιστήμια, διασκέδαζαν καταχρηστικά την κοινωνία με τα τραγούδια τους και πέρναγαν ως mainstream τον αριστερίστικο ελιτισμό του ΚΛΙΚ.

Απέναντι σε όλο αυτό, οι πολιτικοί του Κεντροδεξιού χώρου επί πολλά χρόνια δεν έβγαζαν κουβέντα. Το θεωρούσαν ταμπού και δεν τολμούσαν να μιλήσουν ούτε για την αυτονόητη τιμωρία όσων παραβίαζαν ωμά το νόμο, μή τυχόν και κάποιος δημοσιογράφος τους αποκαλέσει αυταρχικούς, εθνικιστές ή νοσταλγούς άλλων εποχών. Λες και η ΕΡΕ έφερε την Επταετία στην Ελλάδα.

Θέλοντας λοιπόν, να μπορέσει να επιβιώσει στο πολιτικό σκηνικό ο πολιτικός χώρος, εφευρέθηκε ο όρος Κεντρο-δεξιά δίνοντας το άλλοθι του "Μεσαίου Χώρου" σε όλους εκείνους που σχοινοβατούσαν ανάμεσα στα πιστεύω τους και την πολιτική τους επιβίωση. Κάπου εκεί λοιπόν άρχισαν να εμφανίζονται τα κασκόλ, τα πουλόβερ και τα λοιπά αριστερίζοντα χαρακτηριστικά, προκειμένου να εξευμενιστεί η δίψα της Αριστεράς για πολιτική υποδούλωση των αντιπάλων της. Ο "Μεσαίος Χώρος" λοιπόν έγινε αφήγημα και όσοι επέμεναν να δηλώνουν Δεξιοί, έγιναν σχεδόν περιθωριακοί.

Ο Μεσαίος Χώρος λοιπόν, είναι κατά την ποδοσφαιρική λογική, ο συμβιβασμός με την έξοδο στο κύπελλο Ουέφα των Ιδεών, μιας και μετατράπηκε στο πολυπόθητο Χρυσόμαλλο Δέρας της Κεντροδεξιάς, όποτε αυτή επιθυμούσε να κυβερνήσει τον τόπο. Αν έχανε, απλά δεν είχε καταφέρει να πείσει τους Κεντρώους πως είχε αλλάξει. Αν κέρδιζε πάλι, τότε η νίκη της οφείλονταν στο άνοιγμα που έκανε στην ελληνική κοινωνία "ρίχνοντας τα τείχη" όπως συνήθως έγραφαν οι "αντικειμενικοί".

Με απλά λόγια, όποτε η Κεντροδεξιά στην Ελλάδα εμφανίζονταν με δυναμική να ανατρέψει το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ, έπρεπε να ασπαστεί το Κέντρο πρώτα, κρύβοντας τις βασικές της ιδεολογικές Αρχές¨και παρεκλίνοντας από τα πολιτικά της χαρακτηριστικά. Έτσι, είχαμε την τύχη να ζήσουμε γεγονότα σαν του Γρηγορόπουλου, πολιτικές δειλίες όπως του Βασικού Μετόχου, ποινικοποίηση σχεδόν της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, καταστροφικές λογικές κρατισμού αλλά και χρόνιες παθογένειες όπως η ύπαρξη του ασύλου της τρομοκρατίας και η ανοχή στην αθρόα είσοδο μεταναστών, πράγματα που σήμερα έφεραν έφεραν τη Χρυσή Αυγή στο 7%.

Ο πρώτος πολιτικός που τόλμησε να δηλώσει ξανά Δεξιός, σε μια εποχή που η λέξη κόντευε να διαγραφεί από τα λεξικά, ήταν ο Α.Σαμαράς. Επαναφέροντας ταυτόχρονα έννοιες όπως Πατρίδα, Έθνος, Φιλελευθερισμός στο ρητορικό προσκήνιο. Για το λόγο αυτό δέχεται και τα συνεχή πυρά των "τύπων με τα μαύρα’. Επειδή βλέπουν πως η νομιμότητα επανέρχεται στερώντας τους την ψήφο "κάθαρσης" που έριξε ο Έλληνας σε εκείνους που θέλησαν να "ξεβρομίσουν τον τόπο". Σήμερα λοιπόν, ο βασικός αντίπαλος της Χρυσής Αυγής δεν είναι η Αριστερά, αλλά η αφύπνιση ενός κομματιού του πολιτικού συστήματος που δείχνει να απαλλάχθηκε από τα σύνδρομα του παρελθόντος, ίσως γιατί ηλικιακά στην αρχή τα αντιμετώπισε στα Πανεπιστήμια και συγκρούστηκε μαζί τους στις Δημόσιες Υπηρεσίες, όπου είχαν πιάσει στασίδι οι "αγωνιστές". Βλέποντας λοιπόν, ο Λαϊκός Σύνδεσμος πως η Πολιτεία στέκεται ξανά να στα πόδια της, έχοντας πλέον τη βούληση να επαναφέρει την Τάξη στους δρόμους, ξεσπά σε μια μάχη επιβίωσης προσπαθώντας να πιέσει ψυχολογικά την πρώτη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας. Ρίχνοντας αλάτι όμως, σε πληγές που πλέον έχουν κλείσει.

Χαζοχαρούμενη συνεπώς μπορεί να μην ήταν η Δεξιά επί 38 χρόνια, όπως είπε ο Μιχαλολιάκος. Ενοχική ήταν και μάλλον της έχει περάσει…

Υ.Γ. Άλλοθι πάντως στις "δημοκρατικές" δυνάμεις των ΜΜΕ δεν έδωσε διαχρονικά η ΝΔ, ώστε να ταυτίζουν τη Δεξιά με το φασισμό και να δημιουργήσουν τα ενοχικά της σύνδρομα. Η Χούντα και οι νοσταλγοί της το χάρισαν απλόχερα…

Δεξιά συσπείρωση στη Νέα Δημοκρατία ενάντια στο Μνημόνιο

Αυτό που περίμεναν καιρό σαν αντίδραση στη Νέα Δημοκρατία συνέβη με ένα γλέντι με μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.


ρεπορτάζ του Ν. Χιδίρογλου στην Ελεύθερη Ώρα
Tρικούβερτο αντιμνημονιακό γλέντι από στελέχη της (τάσης της λαϊκής δεξιάς της) ΝΔ, στην ταβέρνα «Αντιμνημόνιο» (όπου τραγουδά η… «Αντιμνημονιακή Κομπανία»), στον Άγιο Δημήτριο. Οι παριστάμενοι, συνέλεξαν ένα σεβαστό ποσό για το «χαμόγελο του παιδιού», θυμήθηκαν τα παλιά, άκουσαν τη Γιάννα Βραχνού και τον Κώστα Γαλάνη να τους τραγουδούν «μύρισε θυμάρι και βασιλικός» και πέρασαν μια χαρά, υπό τα βλέμματα συναδέλφων του πολιτικού ρεπορτάζ που είχαν κληθεί αλλά και αναγγείλει την εκδήλωση.

Σημειωτέον: είχε ξεκαθαριστεί εξ αρχής και με διάφορους τρόπους, ότι η παρουσία βουλευτών δεν ήταν επιθυμητή… Και η επιθυμία αυτή, έγινε σεβαστή.

Ονόματα σύμβολα για τους «γαλάζιους»

Ποιοι τα οργάνωσαν όλα αυτά: ο επιχειρηματίας Γιώργος Αναγνωστάκος, η παλιά «ψυχή» της ΔΑΠ, ο Γιάννης Μανώλης, ο Νίκος Κουτσιούκης, γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ και Πρόεδρος της ΔΑΚΕ Ιδιωτικού Τομέα, ο Ηλίας Ηλιόπουλος, γενικός γραμματέας της ΑΔΕΔΥ και Πρόεδρος της ΔΑΚΕ Δημόσιου Τομέα και ο Πέτρος Τζώρτζης, μέλος της ΠΕ της ΝΔ.

Παρόντες ήταν από τη ΝΔ, ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του κόμματος, Γιώργος Μουρούτης, ο διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Αντώνη Σαμαρά, Κωνσταντίνος Μπούρας, ο γραμματέας Οργανωτικού Κώστας Ζωντανός και πολλοί άλλοι.

Από τα σπλάχνα του λαού η Λαϊκή Δεξιά

Στη βασική ομιλία που εκφώνησε ο Γιώργος Αναγνωστάκος, ο οποίος καταχειροκροτήθηκε, υπογράμμισε στην αρχή της ομιλίας του, ότι «η Λαϊκή Δεξιά είναι γέννημα θρέμμα της κοινωνίας, είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα του λαού» και απευθυνόμενος και στους πατριώτες από χώρους με άλλες ιδεολογικοπολιτικές καταβολές που ήσαν παρόντες (όπως πχ ο Γιάννης Χατζηαντωνίου), τόνισε ότι «με τους περισσότερους από σας βρεθήκαμε σε πλατείες και σε δρόμους σε συγκεντρώσεις και σε πορείες, σε ειρηνικές πολιτικές λαϊκές εκδηλώσεις και διαδηλώσεις, ενάντια στο μνημόνιο και στην κυβερνητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

Μας ένωσαν και μας ενώνουν οι αρχές μας κι οι ιδέες μας και η αταλάντευτη στάση μας, απέναντι σε μια εθνοκαταστροφική πολιτική». Και συνέχισε: «την ταυτότητα του λαϊκοδεξιού την παίρνεις στις πλατείες και στους δρόμους, στους αγώνες, στους εργασιακούς χώρους, στα σχολεία, στα συνδικάτα, στις γειτονιές, στους χώρους αντιπαράθεσης, στους χώρους της δουλειάς και της παραγωγής.

Είναι τίτλος πολιτικής τιμής κι αξίας, βαρύ πολιτικό ένσημο, που κερδίζεται με χρόνια, συνέπεια και αγώνες και δεν κυκλοφορεί σε κομματικές μπουτίκ, σε προστατευόμενους και φυλασσόμενους χώρους και σε κοσμικές εκδηλώσεις life style. Για όλους εμάς Λαϊκή Δεξιά σημαίνει συμμετοχή στην κοινωνία, σημαίνει εργασία, σημαίνει αρχές, σημαίνει παραγωγικές δυνάμεις, σημαίνει αγάπη για την πατρίδα και το Έθνος.

Γιατί Λαϊκή Δεξιά και Πατριωτικές Δυνάμεις είναι οι δύο όψεις ενός νομίσματος, είναι έννοιες ταυτόσημες, είναι ιστορία και παράδοση, είναι η πολιτική διαθήκη των προηγούμενων γενιών του Έπους του 1940, της Εθνικής Αντίστασης, των πατριωτικών δυνάμεων».

Υπέρ ηγεσίας

«Η μοίρα το ‘φερε και στη δεύτερη αυτή στιγμή επέλασης του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ, εμείς να ‘μαστε εδώ μπροστά ζωντανοί, αποφασισμένοι κι έτοιμοι.

Κι η λαϊκή απαίτηση τα ‘φερε αρχηγός της ΝΔ να βρίσκεται μετά από μια πρωτόγνωρη πλατειά δημοκρατική συμμετοχική διαδικασία πάνω από 800.000 φίλων της ΝΔ, ο Αντώνης Σαμαράς, ένας άνθρωπος που με παρρησία δήλωσε ότι συμμερίζεται τις κοινές αρχές αυτές της Λαϊκής Δεξιάς, αναλαμβάνοντας ένα βαρύ φορτίο ευθύνης από τη βάση της ΝΔ», είπε ο Γιώργος Αναγνωστάκος.

Να πληρώσουν οι ένοχοι

«Όλοι εμείς της Λαϊκής Πατριωτικής Δεξιάς από την πρώτη στιγμή είπαμε δυνατά και χωρίς κανένα δισταγμό ΟΧΙ στο μνημόνιο. Όλοι εμείς στηρίξαμε την ομολογουμένως δύσκολη αυτή απόφαση του Προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, όταν Ευρωπαίοι εταίροι και φίλοι και συναγωνιστές μας μέσα στη ΝΔ λοξοκοίταζαν, πίεζαν και χαμογελούσαν κοιτάζοντας προς το ΔΝΤ και το μνημόνιο».

Και υπενθυμίστηκε στο ΠΑΣΟΚ, ότι η Λαϊκή Δεξιά, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: «Για την παταγώδη αποτυχία του μνημονίου που και οι ίδιοι οι πρωτομάστορές του  παραδέχονται, υπάρχουν ευθύνες. Και πρέπει να αποδοθούν. Δεν αγιοποιούνται και δεν καθάρονται οι επίδοξοι διάδοχοι στο ΠΑΣΟΚ να ομολογούν την αποτυχία τους, και να μη φταίει κανείς τους. Οι υπεύθυνοι πρέπει να πληρώσουν. Σ’ αυτή τη χώρα δεν θα πληρώνουν μόνο οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι αδύναμοι και η νέα γενιά που ξενιτεύεται».

Αποκρούουν τα ψέματα του συστήματος

«Τους απαντάμε ότι στους δρόμους και τις πλατείες ενάντια στο μνημόνιο δεν ήταν και δεν είναι οι συντεχνίες. Ήταν και είναι ο λαός», είπε ο Γιώργος Αναγνωστάκος εκ μέρους της Αντιμνημονιακής Οργανωτικής Επιτροπής και συνέχισε απτόητος λέγοντας ότι «για όλους εμάς το Μνημόνιο σημαίνει Εθνική υποταγή, κοινωνική εξαθλίωση, βάρη και χαράτσια σε βάρος του λαού, απώλεια των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, κερδοσκοπικά παιχνίδια του διεθνούς παρασιτικού κεφαλαίου σε βάρος της πατρίδας μας, λουκέτα, ανεργία και απόγνωση.

Και το Μνημόνιο αυτό, όπως κι αν λέγεται είτε Μνημόνιο Ι είτε ΙΙ, είτε όπως αλλιώς, είμαστε αποφασισμένοι όχι μόνον να μην το δεχτούμε αλλά και να το πολεμήσουμε. Κι αυτό είναι το μήνυμά μας προς όλους τους παραλήπτες  και προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι η δική μας κόκκινη γραμμή. Εμείς δωσίλογοι δεν θα γίνουμε ποτέ».

Κεντροδεξιά και Πολιτισμικοί Πόλεμοι

Του Ι. Κωτούλα*

Το ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε έως σήμερα από το 1981 μόνον δύο φορές. Ο αποφασιστικός παράγοντας είναι πότε και γιατί πέφτει ένα καθεστώς, πότε δηλαδή χάνει την ιδεολογική και πολιτική του νομιμοποίηση. Το ΠΑΣΟΚ από το 1981 ηττήθηκε το 1989-1990 και το 2004 (η νίκη του 2007 δεν ήταν πτώση του ΠΑΣΟΚ, αλλά επανεκλογή της ΝΔ). Στις δύο αυτές ήττες οι πολιτισμικοί πόλεμοι συνέβαλαν καθοριστικά.

Η πρώτη περίσταση πολιτισμικού πολέμου σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και συνέπεσε με την γενική πτώση και απαξίωση του σοσιαλιστικού υποδείγματος σε όλη την Ευρώπη. Η σαφής αντίθεση στον σοσιαλισμό, η οποία σε ιδεολογικό επίπεδο είχε εγκαινιαστεί από τον Αβέρωφ ευθύς αμέσως μετά το Έτος Μηδέν της ελληνικής Δεξιάς, το 1981, συνέβαλε μακροπρόθεσμα στην διαμόρφωση ενός αντι-σοσιαλιστικού πολιτικού λόγου.

Η συντεταγμένη απόπειρα υπεράσπισης της πολιτικής κυριαρχίας της Δημοκρατίας καταγράφηκε με την ενίσχυση της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας με το Μακεδονικό και με την υπεράσπιση των συμφερόντων της Ελληνικής Δημοκρατίας απέναντι στον φαντασιακό εθνικισμό του πολυεθνοτικού μορφώματος των Σκοπίων.

Το Μακεδονικό δημιούργησε το πρώτο πολιτισμικό κίνημα της Κεντροδεξιάς στην βάση της κοινωνίας, το οποίο, όμως, χωρίς διανοουμένους και χάρις στην εγκόλπωση θέσεών του από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου τα έτη 1993-6 γνώρισε την υποχώρησή του μετά το 1996.

Η δεύτερη περίσταση πολιτισμικού πολέμου σημειώθηκε στις εκλογές του 2004. Παρά τις πολυάριθμες δομικές αδυναμίες της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ η φθορά της κυβέρνησης είχε καταγραφεί ήδη από τους πρώτους μήνες της δεύτερης τετραετίας με την ΝΔ να προηγείται στις δημοσκοπήσεις ήδη από το 2001.

Καθοριστικής σημασίας για την δεύτερη ήττα του ΠΑΣΟΚ ήταν το θέμα των ταυτοτήτων, το οποίο συχνά καθίσταται αντιληπτό με λανθασμένους όρους. Το ζήτημα των ταυτοτήτων παρά τη στήριξή του από την Εκκλησία της Ελλάδος, συσπείρωσε τους πολίτες σε ένα διαπαραταξιακό κίνημα δεξιάς υφής, επειδή εξέφρασε κατ’ ουσίαν πολιτισμικά, όχι αμιγώς θρησκευτικά δεδομένα.

Το θέμα ήταν η υπεράσπιση της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας με την Ορθοδοξία να καθίσταται αντιληπτή ως πολιτισμική, όχι ως θρησκευτική αναφορά, ως εκδήλωση της Κυρίαρχης Εθνικής Κουλτούρας (Leikultur). Το ζήτημα των ταυτοτήτων δεν αφορούσε μία διαμάχη ανάμεσα σε μία πεφωτισμένη δυτικόστροφη ηγεσία και μία ανατολικότροπη κοινωνική βάση, όπως προβλήθηκε, αλλά αντιπαράθεση ανάμεσα σε κοινωνικές ελίτ, παγιδευμένες στη σοσιαλδημοκρατική πολιτική ορθότητα –κυρίαρχη τότε στον δυτικό κόσμο λόγω Δημοκρατικών του Κλίντον και λόγω επικράτησης των Σοσιαλδημοκρατών σε Γερμανία και Γαλλία- και στην κοινωνική πλειονότητα που ανησυχούσε για τις ιδεολογικές ακρότητες των σημιτικών.

Ταυτοχρόνως η αλαζονική στάση των διανοουμένων και των γραφειοκρατών του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι αναβίωσαν ακραίες διεθνιστικές θέσεις, αφενός μιλώντας για ‘ανύπαρκτο κίνδυνο εξ Ανατολών’ αφετέρου επιδιώκοντας να υποβαθμίσουν τη σημασία της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας στο σχολικό πρόγραμμα κατά παραβίαση του Συντάγματος, δημιούργησε το δεύτερο πολιτισμικό κίνημα της Κεντροδεξιάς στην βάση της κοινωνίας, το οποίο μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1990, είχε γνωρίσει υποχώρηση.

Το κίνημα αυτό, ασυντόνιστο και με πολλές αντιφάσεις, διαμόρφωσε μία σημαντική κοινωνική δυναμική από την βάση. Δύο σημεία πρέπει να κρατήσουμε από το κίνημα αυτό: την αντίθεση στην αλαζονική στάση των διανοουμένων της Αριστεράς σε κοινωνικό επίπεδο, την υπεράσπιση της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας σε ιδεολογικό επίπεδο.

Η τρίτη περίπτωση πολιτισμικού πολέμου πρέπει να σημειωθεί σήμερα με άξονα δύο συγκεκριμένα ζητήματα: το μεταναστευτικό και τη μείωση της φορολογίας.

Ενώ στην πρώτη περίπτωση ήττας του ΠΑΣΟΚ το μέγα ζητούμενο ήταν η πτώση του σοσιαλισμού και στην δεύτερη η προστασία της πολιτισμικής ταυτότητας, πλέον το μείζον ζήτημα πολιτισμικής αντιπαράθεσης είναι το μεταναστευτικό, το οποίο πρέπει να νοηματοδοτηθεί όχι ως φοβική αντίδραση, αλλά ως υπεράσπιση της πολιτικής κυριαρχίας της Δημοκρατίας, ως υπέρβαση των τεράστιων οικονομικών συνεπειών που προκαλεί η μαζική μετανάστευση (η Δανία που περιόρισε τη μαζική μετανάστευση σε δέκα έτη κέρδισε 6 δισεκ. λίρες), άρα ως εργαλειακή ορθολογιστική προσέγγιση, και ως προστασία των αρχών του Διαφωτισμού απέναντι σε ασύμβατες με το ευρωπαϊκό πολιτισμικό πλαίσιο δοξασίες. Χρειάζεται, επομένως, μία κεντροδεξιά εκσυγχρονιστική οπτική.

Η έννοια του ‘σύγχρονου’ και του ‘συντονισμού με την Ευρώπη’ πλέον αφορά στην ιδεολογική κυριαρχία της Κεντροδεξιάς, αφού μετά το 2001 η Κεντροδεξιά κυριαρχεί σε όλη την Ευρώπη (μόνο σε Ελλάδα, Ισπανία και Κύπρο επικρατεί ακόμη πολιτικά η Κεντροαριστερά).

Στις χώρες υποδοχής των μεταναστευτικών ροών η μαζική μετανάστευση ενισχύει σε σημαντικό βαθμό την επανεθνικοποίηση της πολιτικής, προσλαμβανομένης ως επαναφοράς των θεμελιωδών εννοιών της Πολιτικής στο πλαίσιο του έθνους-κράτους. Και αυτό διότι η μετανάστευση ως φαινόμενο συντελεί στην επίταση της αντίληψης θεμελιωδών εννοιών, όπως η πολιτικής υφής έννοια της κυριαρχίας και η ιδεολογικής υφής έννοια της συλλογικής ταυτότητας του κοινωνικού συνόλου.

Η αναφορά στην εθνοτική ταυτότητα των γηγενών, των Ελλήνων και των λοιπών Ευρωπαίων, θα επιτείνεται όσο θα μειώνεται η ηθική νομιμοποίηση ή η πολιτική λειτουργικότητα άλλων μορφών κοινωνικής οργάνωσης, όπως ο συνδικαλισμός και το εργατικό κίνημα. Η μαζική μετανάστευση δεν αναδεικνύει μόνο την διαφορετικότητα των μεταναστών, αλλά και την ιδιαιτερότητα της ταυτότητας των γηγενών.

Καθώς οι πολίτες δεν θα στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας για πελατειακούς λόγους, αφού αυτή η συνθήκη αναιρείται με την δραστική μείωση του Δημοσίου, εξυπακούεται ότι θα μεταβληθεί η οπτική τους και τα κίνητρα της πολιτικής συμμετοχής τους. Οι πολίτες πλέον θα ψηφίζουν με βάση συγκεκριμένα ζητήματα: οικονομική πολιτική, μετανάστευση, εξωτερική πολιτική.

Η Κεντροδεξιά σήμερα πρέπει να ταυτιστεί στη συνείδηση των πολιτών και των φορολογουμένων με δύο θεμελιώδη συνθήματα: όχι στη μαζική μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα (ναι στην επιλεκτική μετανάστευση και την Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα), όχι στην φορολογία (ναι στην επιχειρηματικότητα).

Τα δύο αυτά συνθήματα χρησιμεύουν για την δημιουργία του τρίτου πολιτισμικού κινήματος της Παράταξης, για την πολιτική ένωση της Κεντροδεξιάς στην βάση υπό το ισχυρότερο κόμμα και για τη μετατροπή μίας υπαρκτής κοινωνικής πλειονότητας σε ισχυρή κεντροδεξιά πολιτική πλειοψηφία.

*Ο Ιωάννης Κωτούλας είναι ιστορικός, υπ.Δρ.Φ., μέλος της Γραμματείας Μεταναστευτικής Πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας.

Πηγή: politis-gr

Περί της ενότητας της Κεντροδεξιάς

Η μεταπολεμική συγκρότηση της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα εκφράστηκε μέσα από τα κόμματα του Ελληνικού Συναγερμού και της ΕΡΕ. Η ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μετά τη Μεταπολίτευση της 24ης Ιουλίου 1974, οριοθέτησε την Κεντροδεξιά στην Ελλάδα στη σύγχρονη μορφή της, επισφραγίζοντας ιστορικές και κοινωνικές διεργασίες δεκαετιών. Η Νέα Δημοκρατία, βασισμένη στην ιδεολογία του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού, αναδείχθηκε στην κυρίαρχη πολιτική έκφραση στον χώρο της Κεντροδεξιάς, εξέφρασε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, και με τις κορυφαίες εθνικές στρατηγικές επιλογές της σφράγισε τη μοίρα του τόπου. Οπως και οι συγγενείς ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις, η ελληνική Κεντροδεξιά πέτυχε να απαντήσει σε μεγάλες προκλήσεις που αφορούσαν τη συνολική πορεία του έθνους. Πρώτα από όλα, ανταποκρίθηκε στην ανάγκη για ανάπτυξη. Η οικονομική άνοδος που πέτυχαν- σε πρώτη φάση ο Α. Παπάγος, αλλά κυρίως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά το 1955- ήταν το σημαντικότερο βήμα για τη δημιουργία μιας πραγματικής κοινωνικής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Κυρίως, ήταν μια βιώσιμη μορφή ανάπτυξης βασισμένης στην κινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου, και όχι στην απλή αύξηση της κατανάλωσης μέσω του άλογου δανεισμού, μέθοδος που ακολουθήθηκε μετά το 1981 και αποτελεί το κύριο αίτιο για τη σημερινή πολύπλευρη κρίση. Η αντίληψη ότι η ανάπτυξη αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχία εθνικών στόχων, για την κοινωνική ισορροπία και συνοχή, αλλά και για την προστασία της αξιοπρέπειας του έλληνα πολίτη, αποτελεί μια από τις σταθερές και βασικές προτάσεις της Κεντροδεξιάς.

Το 1975, υπό την ηγεσία του Καραμανλή, η Νέα Δημοκρατία έδωσε στη χώρα έναν πραγματικά σύγχρονο συνταγματικό χάρτη, πλήρως εναρμονισμένο με το ευρωπαϊκό πλαίσιο και σε αρκετά σημεία εξαιρετικά τολμηρό, ακόμη και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Τέλος, από το 1961 ως το 1981, η ελληνική Κεντροδεξιά έκανε έναν γιγάντιο αγώνα (και στο εξωτερικό, αλλά, για να μην ξεχνάμε, και στο εσωτερικό!) για την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρώπη και επομένως για την παύση της μακραίωνης εθνικής μοναξιάς. Η Ευρώπη θα προσέφερε στη χώρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα: ασφάλεια, εδραίωση της δημοκρατίας, ανάπτυξη.

Η πρόσφατη οδυνηρή εμπειρία της εκλογικής ήττας της 4ης Οκτωβρίου 2009 και οι ταχύτατοι ρυθμοί με τους οποίους κατόρθωσε υπό τη νέα ηγεσία της να ανακάμψει, όπως προκύπτει αδιαμφισβήτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών του Νοεμβρίου του 2010, απέδειξε ότι η κεντροδεξιά παράταξη μπορεί να ανακάμπτει από τις κρίσεις της, να ανανεώνεται και να ανασυντάσσεται, συνεισφέροντας δημιουργικά στη νέα πορεία που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η δύναμη της ελληνικής Κεντροδεξιάς δεν ήταν τόσο η κομματική της ενότητα, που κατά καιρούς αμφισβητήθηκε. Ηταν κυρίως η ύπαρξη μιας ξεκάθαρης ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας και στόχευσης. Αυτό αποτελούσε τη βάση για τη δημιουργία των μεγάλων κοινωνικών πλειοψηφιών που στήριζαν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για την πρόοδο της χώρας. Η ενότητα της Κεντροδεξιάς είναι σήμερα δεδομένη. Τόσο στο επίπεδο της λαϊκής βάσης όσο και στο επίπεδο των ιδεών. Αφού σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί διάσπαση η δημιουργία θνησιγενών πολιτικών μορφωμάτων, τα οποία ούτε κομίζουν κάτι το καινούργιο ούτε εκφράζουν κάποια κοινωνική δυναμική.

Τέτοια φαινόμενα στον χώρο της Κεντροδεξιάς υπήρξαν στο παρελθόν, αλλά στην πράξη λειτούργησαν στην αντίθετη κατεύθυνση από τις προσδοκίες των εμπνευστών τους. Το 1958 η απόπειρα διάσπασης της ΕΡΕ οδήγησε στην εκλογική απόδειξη της πολιτικής κυριαρχίας της. Μεταπολιτευτικά, η τύχη διαφορετικών πολιτικών κομμάτων, που φιλοδόξησαν να «τιμαριοποιήσουν» και να «τεμαχίσουν» την Κεντροδεξιά, επιβεβαίωσε τον «σιδηρούν κανόνα» στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Ολα αυτά τα εγχειρήματα ενδυναμώνουν την ισχύ του κυρίαρχου φορέα της και βοηθούν στη λαϊκή ενίσχυσή του, παρά συντείνουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο στην αποδυνάμωσή του. Γι΄ αυτό και η συζήτηση που σήμερα επιχειρείται να ανοίξει αναφορικά με το ζήτημα αυτό είναι προσχηματική και αποπροσανατολίζει τον δημόσιο διάλογο από τα προβλήματα της κοινωνίας, δρώντας υποβοηθητικά στην ευρισκόμενη σε πολιτικό αδιέξοδο κυβέρνηση του ΠαΣοΚ. Η ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας είναι να οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα μεταπολίτευση η οποία, με άξονες την αναϊεράρχηση των ηθικών αξιών, την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού μας συστήματος και την υιοθέτηση ενός νέου μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης, θα δώσει απάντηση στα σημερινά αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό είναι το στοιχείο που θα καθορίσει το μέλλον της Κεντροδεξιάς και κατά προέκταση το μέλλον της χώρας.

Στην πολιτική αυτή πρόταση, που προκύπτει μέσα από έναν ευρύτατο διάλογο με την ελληνική κοινωνία, μπορεί να προσχωρήσει όποιος την αποδέχεται. Δεν θα πρέπει όμως να νοθευτεί η σαφής στόχευση για να επιτευχθεί μια «επίφαση ενότητας» της Κεντροδεξιάς. Αυτό θα μπορούσε να αποδεχθεί καταστροφικό για την Ελλάδα σε μια τόσο κρίσιμη εποχή όπως η σημερινή.

Ο κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του προέδρου της ΝΔ.
 

Δημοσιεύθηκε στο Βήμα (13/02/2011)

Ποιοι Είμαστε

Είμαστε εκείνοι που δηλώνουμε Δεξιοί. Ξεκάθαρα. Χωρίς αναστολές και φόβο.

Είμαστε οι Έλληνες που δεν δηλώνουμε υποταγή στους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς της πατρίδας μας. Που δεν συμβιβαζόμαστε με το σάπιο savoir vivre των πολιτικών της Τρόικας. Είμαστε αυτοί που βγαίνουν μπροστά την ώρα που η Δεξιά παράταξη κάνει βήματα πίσω, διασπάται, κάθεται στον καναπέ. Η ιδεολογία της Δεξιάς δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ μια απλή πολιτική ατζέντα. Είναι μια στάση ζωής, ένα λάβαρο που καλούμαστε να κρατήσουμε έναντι των αντιπάλων μας.

Δεν δηλώνουμε απόντες από το προσκλητήριο αγώνα για τα δίκαια του ελληνικού λαού. Προσφέρουμε βήμα στους απανταχού Έλληνες που νιώθουν Δεξιοί, όποιο μετερίζι κι αν εκπροσωπούν αφού η Δεξιά παράταξη είναι μια κι αδιαίρετη. Μια παράταξη που λοιδωρήθηκε, κατηγορήθηκε, απομακρύνθηκε από τις αρχές και τις αξίες της, βρέθηκε έξω από τα κατεστημένα ΜΜΕ και κρύφτηκε κάτω από τις ντάνες των εκατομμυρίων σε μίζες και λαδώματα. Πολλοί μεταμφιέστηκαν σε δεξιούς και τώρα παριστάνουν τους μετριοπαθείς εφευρίσκοντας νέα ιδεολογήματα τύπου "μεσαίος χώρος", καθισμένοι σ' ένα βουλευτικό έδρανο που οι Δεξιοί μάτωσαν για να υπάρχει γι' αυτούς.

Δεν είμαστε αυτοί που κλείνουμε τα αυτιά στην άλλη άποψη. Η Δημοκρατία είναι συνυφασμένη με την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία μας ως άτομα. Η Δικαιοσύνη μας αναγκάζει να κάνουμε αυτοκριτική αλλά και να αποφύγουμε τα μονοπάτια της συκοφαντίας και της λασπολογίας.

Στα λόγια πολλοί δηλώνουν Δεξιοί, Πατριώτες κλπ. Στο Διαδίκτυο ακόμη περισσότεροι. Αυτό το blog δημιουργήθηκε από ανθρώπους που δεν προτίθενται να παίξουν πολιτικά παιχνίδια για διαφημίσεις, ευνοϊκή μεταχείριση από πολιτικά γραφεία ή ρουσφέτια παπαγάλων της δημοσιογραφίας. ΕΜΕΙΣ, ανοίγουμε τη συζήτηση για τα προβλήματα που μας απασχολούν, για την ιδεολογική μας κατεύθυνση και τον πολιτικό πλουραλισμό μας. Κρατάμε ανοιχτή γραμμή με την κοινωνία και επιλέγουμε την γραπτή παρέμβαση όλων προκειμένου να αναπτυχθεί ξανά μια πνευματική αναγέννηση μέσα στις τάξεις της Δεξιάς. Δεν είμαστε ανεξάρτητοι. Είμαστε στρατευμένοι στον Αγώνα για την Αναγέννηση της Δεξιάς.

Τιμή μας λοιπόν να ακούμε να λένε: "Αυτός είναι Δεξιός"