29 Νοεμβρίου Η Συντηρητική Επανάσταση της Νέας Δημοκρατίας

 

Η 29η Νοεμβρίου παραμένει ακόμα και σήμερα μια ημερομηνία σταθμός για τα πολιτικά τεκταινόμενα στο χώρο της Δεξιάς. Ήταν η ημέρα διεξαγωγής των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας. Εκλογών που για πρώτη φορά έγιναν με τη συμμετοχή των μελών του κόμματος για την εκλογή προέδρου.

Σαμαράς εναντίον όλων

Ο Αντώνης Σαμαράς, ένας πολιτικός που είχε αποδείξει την πάστα του όταν κλώτσησε συθέμελα το σύστημα για το όνομα της Μακεδονίας και μαζί τις ελπίδες του για διαδοχή στη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Προτίμησε τον δύσβατο δρόμο που τον οδήγησε στην πολιτική εξορία όχι όμως και στην ανυπαρξία. Η παρουσία του στα πολιτικά πράγματα παρέμενε ισχυρή και η αναμονή του φάνηκε ότι είχε σκοπό.

Η επιστροφή του, με τη βοήθεια του Κώστα Καραμανλή, σημαδεύτηκε από πολιτικές πρωτοβουλίες και προσπάθειες που σιγά σιγά τον αναβάθμιζαν μέχρι να φτάσει στον τελικό του στόχο.

Η βαριά ήττα της Νέας Δημοκρατίας ανάγκασε τον Κώστα Καραμανλή να παραιτηθεί. Εκείνη τη στιγμή, ο Αντώνης Σαμαράς ήξερε ότι πρέπει να αναλάβει δράση.

Απέναντι του; Όλο το σύστημα που με μεθοδικότητα υπέσκαπτε διακριτικά την εξουσία Καραμανλή και δημιουργούσε πρόσφορο έδαφος για την επικράτηση της Ντόρας Μπακογιάννη. Εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια ήταν ένας άνθρωπος από τα παλιά : Ο Αντώνης Σαμαράς!

Ο λαός καταδίκασε το τζάκι Μητσοτάκη

Ο Σαμαράς ήξερε ότι τυχόν εκλογή με τα παραδοσιακά μέσα θα τον καταδίκαζε σε ήττα. Οι μηχανισμοί είχαν ήδη κάνει την επιλογή τους ενώ και οι βουλευτές συστρατεύονταν στο πλευρό της Μπακογιάννη.

Ο Αντ. Σαμαράς στηριζόταν σε φίλους. Σε μια ομάδα μπαρουτοκαπνισμένων στελεχών της ΟΝΝΕΔ της γενιάς του και σε στελέχη με κοινή πορεία στη Νέα Δημοκρατία αλλά και την Πολιτική Άνοιξη.

Η στρατηγική επικράτηση της πρότασης Αβραμόπουλου για εκλογή από τη βάση με την στήριξη του Κώστα Καραμανλή, έδειξε τον δρόμο. Πλέον η εκλογή θα κρινόταν σε άλλο γήπεδο.

Ο κόσμος της Δεξιάς είχε ήδη αποφασίσει. Δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να δει τις ελπίδες του να εξανεμίζονται σε μια υποψηφιότητα από τζάκι.

Η επιλογή Σαμαρά, έσπασε το φράγμα των προβλέψεων. Απέδειξε ότι ο κόσμος που ψήφιζε Νέα Δημοκρατία αναζητούσε μια φρεσκάδα, τον ανοικτό αέρα που έφερνε το όραμα των ιδεών Σαμαρά.

Η νίκη Σαμαρά εχέγγυο για την ύπαρξη της ΝΔ

Ο Σαμαράς επανέφερε τον διάλογο στη ΝΔ στα σημαντικά προβλήματα. Κατάφερε να φέρει πρώτα στην ατζέντα του ζητήματα που μέχρι τότε φάνταζαν ακραία και μη επιτρεπτά για τον δημόσιο διάλογο.

Η κίνηση του να εγκολπώσει στις τάξεις της ΝΔ το μεγαλύτερο κομμάτι του σοβαρού ΛΑ.Ο.Σ. επιβεβαίωσε την στρατηγική του οξύνοια. Η πορεία του προς την εξουσία και την διακυβέρνηση της χώρας ήταν ναρκοθετημένη από τους αντιπάλους του. Νέα κόμματα δημιουργήθηκαν στα δεξιά του ενώ απογοητευμένοι υποστηρικτές της Ντόρας είχαν λάβει πρωτοβουλίες για την άμεση κατακρήμνιση Σαμαρά. 

Όμως ο Σαμαράς στη ΝΔ δεν ήταν παρένθεση. 6 χρόνια σοβαρής ηγεσίας που έσωσε την Ελλάδα και την παράταξη από τη διάσπαση και τον αφανισμό, ήταν η παρακαταθήκη που άφησε πίσω του ο Αντώνης Σαμαράς. 

Σήμερα, αν για κάτι πρέπει να μαστε υπερήφανοι είναι η επιλογή να μην αφήσουμε το μέλλον μας στα χέρια πολιτικών που υποστηρίζουν τις ορθοπολιτικές κενού περιεχομένου ιδεολογίες.

Στις 29 Νοεμβρίου γιορτάζουμε κι επίσημα την Συντηρητική Επανάσταση στη Νέα Δημοκρατία!

Η Ανάγκη μίας Νέας, Συντηρητικής Δεξιάς

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Σε πείσμα εκείνων που φαντάζονται τη Δύση των Ιδεολογιών και την ανά – Δυση των τεχνοκρατών, οι Ιδεολογίες είναι ένα ενεργό στοιχείο της προσωπικότητάς μας. Και αυτό διότι όποιος είναι φορέας Ιδεών, ιδεολόγος, ούτε μαζοποείται ούτε ποδηγετείται. Αντιθέτως! Διαφοροποιείται.

Οι διαφορές στην ιδεολογία, οδηγούν τους ανθρώπους και τα κόμματα να πράττουν διαφορετικά. Διαφορετικά πράττει ο προσκείμενος στον Πατριωτικό/Συντηρητικό χώρο, και διαφορετικά πράττει ο προσκείμενος στον Αριστερό/Διεθνιστικό χώρο.

Έτσι λοιπόν, οι δύο άξονες που κατά τη γνώμη μου πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα στη μεταβατική και περίεργη καμπή που διέρχεται το σύγχρονο ιδεολογικό ρεύμα σκέψης είναι, από τη μία το τί είναι αυτό που σε καθιστά Δεξιό, και, από την άλλη, το τί σε διαφοροποιεί σε σχέση με κάποιον που ασπάζεται την Αριστερά.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Ανατρέχοντας εγχειρίδια του ευρύτερου Συντηρητικού χώρου συναντά κανείς τη λέξη «Έθνος» αρκετές φορές. Και είναι αλήθεια, ότι το κύριο συστατικό του Συντηρητικού χώρου, είναι, η έννοια του Έθνους. Η διαχρονικότητα της ιδιοπροσωπείας ενός Λαού δηλαδή.

Η πίστη στο γεγονός ότι, ναι μεν ο καθείς εξ ημών ζει, Ελεύθερα τη ζωή του, αλλά, από την άλλη, φέρει ένα χρέος απέναντι στην Πατρίδα. Να την παραδώσει εάν όχι καλύτερη από ό,τι την παρέλαβε, τουλάχιστον, στην ίδια κατάσταση.  

Βέβαια, το σημείο αυτό δε θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης στη σφαίρα των επιχειρημάτων. Όλα τα άλλα Δυτικά Κράτη άλλωστε θεωρούν την υπόσταση του Έθνους τους δεδομένη. Μόνον η Ελλάδα ανήκει σε εκείνες τις λίγες, σκοτεινές εξαιρέσεις.

Γιατί, όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί, αρνούμαστε την αλήθεια αυτή που την ασπάζονται όλοι οι άλλοι λαοί; 

Γιατί αγαπητοί φίλοι η χώρα μας βρίσκεται, σχεδόν 40 χρόνια τώρα, υπό Αριστερή ιδεολογική κατοχή. 

Η εγχώρια Αριστερά δεν πιστεύει στην έννοια του Έθνους.  Οι ηττημένοι του εμφυλίου, η γενιά του Πολυτεχνείου και οι συνεχιστές τους, συγκινούνται περισσότερο από τον Μαρξ και λιγότερο από τον Παπαρρηγόπουλο που κατέδειξε ιστορικά τη συνέχεια του ελληνισμού. Και μάλιστα,  εξαργύρωσαν την «αντίστασή» τους μέσα από το «κίνημα» όπως αποκαλούσαν τότε το ΠΑΣΟΚ.

Στην Πατρίδα μας, εφαρμόστηκε στην πράξη η διακήρυξη του Γκράμσι περί «κατάληψης των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους» για την επικράτηση του Σοσιαλισμού.

Κατέστησαν τη νέο – μαρξιστική ιδεολογία κυρίαρχη οπουδήποτε παραγόταν πολιτική σκέψη: στα πανεπιστήμια, στα Μέσα Μαζικής ‘Επικοινωνίας’ και στους δημόσιους οργανισμούς. 

Το κράτος, χρόνια τώρα αποτελεί τον δίαυλο μέσω του οποίου ανέρχονται σε θέσεις πανεπιστημιακές άνθρωποι ιδεοληπτικοί που ανήκουν εν τη πλειοψηφία τους... στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 

Άνθρωποι που ενώ από την μία είναι μακριά από την πραγματικότητα του Δυτικού τρόπου σκέψης σε σχέση με το πώς πρέπει να κατανέμεται η παραγωγή στην Ελλάδα, από την άλλη υιοθετούν άκριτα από την Δύση ό, τι είναι ικανό να κάνει πιο απαραίτητη την παρουσία τους ως οργανικούς διανοουμένους. 

Είναι οι ίδιοι που ταυτίζουν χρονικά τη γέννεση του Έθνους των Ελλήνων κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Είναι οι ίδιοι που βγάζουν στην τηλεόραση ντοκυμαντέρ για την Ελληνική Επανάσταση χρησιμοποιώντας καινούργιες, δικές τους, πηγές.

Στην τηλεόραση ο διάλογος διεξάγεται κάτω από την εποπτεία των αριστερών στερεοτύπων. Όποιος δεν συμβαδίζει με τις κυρίαρχες απόψεις είναι «εθνικιστής», «φασίστας», «ρατσιστής», «χουντικός», «οπισθοδρομικός» κοκ. Οργανισμοί αριστερόστροφοι όπως ο «ΟΠΕΚ» (Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας) ξεπηδούσαν στο παρελθόν, και ακόμα υτφίστανται, για να «εκσυγχρονίσουν» τους Έλληνες «ιθαγενείς».

Τα αποτελέσματα αυτής της ιδεοληπτικής πολιτικής είναι εμφανή παντού. Καινοφανείς θεωρίες για γεγονότα μείζονος σημασίας όπως η Ελληνική Επανάσταση, η σχέση μας με την Ορθοδοξία, προωθούνται με επίμονο τρόπο. 

Δήθεν «νεωτερικές» θέσεις για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, την υποτιθέμενη «καταπίεση» ανύπαρκτων μειονοτήτων στο εσωτερικό του ελληνικού κράτους προπαγανδίζονται καθημερινά και  παντοιοτρόπως. 

Η παράδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν κατά το παρελθόν, με αυτόν τον τρόπο, ο φοβικός και δίχως σχέδιο χειρισμός στα Ίμια με τις επακολουθούμενες «γκρίζες ζώνες» και οι συγκρούσεις με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είναι ενδεικτικές επιλογές της πρακτικής της ομάδας των αριστερών αναθεωρητών μας.

 Το διαβόητο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού του «συνωστισμού στη Σμύρνη», ηλικία στην οποία κτίζονται προσωπικότητες και συνειδήσεις, το πανεπιστημιακό άσυλο της παρανομίας, οι εξοντωτικές απεργίες εναντίον της οιασδήποτε ιδιωτικοποίησης καταδεικνύουν το βαθμό στον οποίο είχε διεισδύσει στη μέση συνείδηση η επιβολή της Αριστεράς στον Πολιτικό Λόγο και την Πολιτική Πρακτική. Το ΠΑΣΟΚ, ναι μεν κυβερνούσε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνος που ασκούσε και συνεχίζει να ασκεί την ιδεολογική εξουσία.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το ΠΑΣΟΚ σταδιακά αποθνήσκει. Τη θέση του βέβαια δεν θα την αφήσει κενή, όλοι γνωρίζουμε ότι θα την καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εάν η Αριστερά, που τόσα χρόνια ασκούσε ιδεολογική εξουσία, όντας στις παρυφές του κράτους μπορούσε να ασκεί τέτοια επιρροή, μπορείτε να φανταστείτε τώρα το τί επιρροή θα ασκήσει καταλαμβάνοντας την εξουσία. 

Κάποιος θα με ρωτήσει βέβαια: Φταίει για όλα αυτά ο Συντηρητικός χώρος; Και θα απαντήσω ευθέως: Και βέβαια φταίει. Και φταίει διότι η πολιτική δεν ασκείται με μεσοβέζικο τρόπο. 

Εάν πρέπει κάτι να μας διδάξει η ιστορία είναι ότι ο απολογητικός χαρακτήρας του Πατριωτικού χώρου πρέπει να φτάσει σε ένα τέλος. Ακόμα και σήμερα,  απουσιάζει από τον Δημόσιο λόγο αμιγώς η λέξη «Συντηρητικός» ή «Δεξιός» ενώ τα στελέχη που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν αυτές τις ιδέες ακόμα αρνούνται επίμονα τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς. 

Αυτή η χρόνια ιδεολογική ασάφεια όμως είναι και αυτή ακριβώς που έχει οδηγήσει τη χώρα μας και σε ιδεολογική σύγχυση, σε αποτυχία αυτοκαθορισμού και εν τέλει σε μία αυτολογοκριμένη ταυτότητα που απαρνείται ότι είνα Συντηρητική, που απαρνείται ότι είναι Δεξιά. 

Η μεταμνημονιακή Ελλάδα όμως βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μία συνειδησιακή κρίση αλλά και σε μία περίεργη καμπή.

Η Συντηρητική δεξιά πρεσβεύει όλες τις αξίες και τις πρακτικές λύσεις εκείνες οι οποίες μπορούν, από τη μία να αποκαθηλώσουν την Αριστερά από το θρόνο της, και, από την άλλη, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μία ισχυρή χώρα.

Και αυτό διότι ο Συντηρητικός χώρος ποτέ δεν θα ευχαριστούσε τους μετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα ως χώρα προορισμού τους. 

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αντιλαμβάνεται ότι η Εθνική, Κυρίαρχη Κουλτούρα είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο ειρήνης και συνοχής των κοινωνιών.

Ο Συντηρητικός Χώρος, Ποτέ, δε θα είχε δημιουργήσει έναν φαύλο κρατισμό ο οποίος θα χρέωνε τις επόμενες γενιές με ελλείμματα.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αντιλαμβάνεται ότι η κάθε γενιά έχει ως χρέος της να είναι συνεπής προς την επόμενη. Αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα ταμείο διαγενεακού ελέγχου, το οποίο θα απαγορεύει τις σπατάλες και έτσι θα διαφυλάσσει ότι η επόμενη γενιά δε θα γίνει ένα εξαρτώμενο ανδρείκελο στα χέρια άλλων χωρών. 

Η Συντηρητική Δεξιά Ποτέ, δε θα ευνούχιζε τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, θα διασφάλιζε ως κορωνίδα των αξιών της την εσωτερική και εξωτερική Ασφάλεια του Έθνους μας. Διότι χωρίς Ελευθερία καμμία άλλη συζήτηση δεν μπορεί να γίνει, και, γνωρίζει ότι η εναλλακτική, που τόσο ορέγονται ορισμένοι, είναι η Αναρχία.

Ο Συντηρητικός χώρος Ποτέ δε θα διανοείτο να πει ΝΑΙ στο Σχέδιο Ανάαν ή να παραδώσει το όνομα και την ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ξέρει να τιμά τους στιβαρούς ηγέτες όπως ο Τάσος Παπαδόπουλος που λένε τα ΔΥΣΚΟΛΑ ΟΧΙ, σε εποχές που συμφέρουν τα εύκολα ΝΑΙ.

Η Συντηρητική Δεξιά, Ποτέ δε θα έδιωχνε την ιδιωτική πρωτοβουλία και καινοτομία για να στρογγυλοκάθονται ορισμένοι συνδικαλιστές χωρίς λόγο ύπαρξης.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, γνωρίζει πως οι Έλληνες που διαπρέπουν στο εξωτερικό, καινοτομούν διότι βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που το κράτος δεν βρίσκεται απέναντί τους. Αλλά, είναι αρκούντως μικρό και ταυτόχρονα ισχυρό ώστε να μη θέτει γραφειοκρατικά εμπόδια στις φιλοδοξίες τους.

Ο Συντηρητικός χώρος Ποτέ, δε θα απειλούσε τον μόνιμο πόλο συγκριτικού πλεονεκτήματος της ελληνικής οικονομίας, την ελληνική ναυτιλία. 

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αναγνωρίζει πως η τελευταία μαζί με το πολεμικό ναυτικό της χώρας μας αποτελούν τη Ναυτική Ισχύ της Ελλάδας έναντι οιουδήποτε Δόγματος Νταβούτογλου περί στρατηγικού βάθους.

 Αγαπητοί φίλοι, ο Συντηρητισμός, σε πείσμα αυτών που θέλουν να μας αποδείξουν το αντίθετο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ!

Τα αιχμηρά επιχειρήματα σε συνδυασμό με μία νέα καταρτισμένη γενιά ας αποτελέσουν το εναρκτήριο λάκτισμα που χρειαζόμαστε όλοι για να αναστηθεί ιδεολογικά η Συντηρητική Δεξιά. Ας σημάνει επιτέλους η καμπάνα της ιδεολογικής αντεπίθεσης.

Η χώρα μας χρειάζεται μία Νέα Δεξιά, μία Νέα Μεγάλη Ιδέα. 

Πολλά χρόνια τώρα φορτίστηκε η Πατρίδα μας από ένοχες λέξεις. ΑΡΚΕΤΑ!

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (www.syntiritikoi.gr)

Ουσία αντί τεχνασμάτων

του Κώστα Ιορδανίδη

Σε περιόδους παρακμής, όταν οι βασικές συντεταγμένες του συστήματος κλονίζονται επικίνδυνα, επιστρατεύονται τεχνάσματα και ένα εξ αυτών είναι η προσπάθεια αναστηλώσεως της «δεξιάς» φυσιογνωμίας της Νέας Δημοκρατίας. Το εγχείρημα άρχισε με τον ανασχηματισμό και την τοποθέτηση κάποιων ανάρθρων σε κυβερνητικά και άλλα αξιώματα, προς αναχαίτιση της εξόδου των δεξιών ψηφοφόρων από τη Ν.Δ.

Κάτι ανάλογο μελετάται και για το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Αμύνης, που αναμένεται να παραδώσει ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος περί τα μέσα Οκτωβρίου, οπότε αναλαμβάνει νέα καθήκοντα ως μέλος της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Διερωτάται κανείς ωστόσο τι σημαίνει «δεξιά» πολιτική στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Προφανώς όχι αύξηση της αντιπαραθέσεως με την Τουρκία, με στόχο τη δημιουργία ψευδοπατριωτικού φρονήματος που θα επανασυσπειρώσει τους δεξιούς ψηφοφόρους. Οι Ελληνες δεξιοί σαφώς δεν διαθέτουν τις καταχθόνιες ιδιότητες των «δημοκρατικών», αλλά δεν είναι ηλίθιοι.

Αντιλαμβάνεται κανείς την αμηχανία του κ. Αντώνη Σαμαρά που αναδείχθηκε στην ηγεσία της Ν.Δ. πρωτίστως από τους οπαδούς της λαϊκής δεξιάς και επί της αρχηγίας του οι δεξιοί αυτομόλησαν προς διάφορες κατευθύνσεις και κυρίως προς τη Χρυσή Αυγή. Η «στρατηγική» του Παναγιώτη Μπαλτάκου κατέληξε σε τραγέλαφο. Η διεύρυνση προς τα δεξιά με την ένταξη τριών πρώην βουλευτών του ΛΑΟΣ είναι αμφίβολο εάν απέφερε κάτι περισσότερο από μερικές εκατοντάδες ψήφους. Μία νέα κίνηση προς την κατεύθυνση αυτή θα έχει τα πλέον αντιπαραγωγικά αποτελέσματα.

Ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του κόμματός του υπήρξαν επί σειράν ετών από τους πλέον λυσσώδεις πολεμίους της κυβερνήσεως του κ. Κώστα Καραμανλή, που -προς μεγάλη θλίψη των ενδοπαραταξιακών του αντιπάλων και του οικονομικού κατεστημένου που ανέδειξαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ- αποτελεί σημείο αναφοράς για τη συντριπτική πλειονότητα των συντηρητικών πολιτών αυτής της χώρας.

Η αναστήλωση της «δεξιάς» φυσιογνωμίας της Ν.Δ. δεν είναι δυνατόν να γίνει επικολλώντας φιγούρες συνοικιακού θεάτρου σκιών στον βασικό κορμό της συντηρητικής παρατάξεως. Δεν είναι βέβαιο ότι είναι καν εφικτή στις παρούσες συνθήκες. Το πρόβλημα που ανέκυψε με την αυτομόληση των δεξιών ψηφοφόρων της Ν.Δ. είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Ας μη λησμονούμε ότι ένας πολιτικός του Κέντρου, ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, επέτυχε τον επαναπατρισμό της αντικαραμανλικής δεξιάς στη Ν.Δ, ασχέτως εάν στη συνέχεια διάφορες αστοχίες δημιούργησαν νέο ρήγμα στο κόμμα, τις οποίες επούλωσε μετά πολλού του κόπου ο κ. Κώστας Καραμανλής.

Τα πολιτικά κόμματα έχουν μεγάλη ανθεκτικότητα, αλλά υπάρχει κίνδυνος εξαερώσεώς τους όταν η ηγεσία τους προκαλέσει αλόγιστα ή εξ ανάγκης τον σκληρό τους πυρήνα. Παράδειγμα προς αποφυγήν, το ΠΑΣΟΚ. Ας συνεχίσει η κυβέρνηση λοιπόν αυτό που θεωρεί ότι είναι η αποστολή της. Η αναστήλωση της παρατάξεως δεν είναι θέμα του παρόντος. Είναι υπόθεση ουσίας και όχι τεχνασμάτων.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κώστας Καραμανλής: Ηγέτης ή ακόμα ένας πρωθυπουργός;

Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους απερχόμενους πρωθυπουργούς μετά τον Κων/νο Μητσοτάκη και τον Α. Παπανδρέου στην σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία είναι αναμφίβολα ο Κώστας Καραμανλής. Κι όχι άδικα!

Στη διακυβέρνησή του χειρίστηκε κρίσιμα ζητήματα που αφορούσαν το εθνικό και οικονομικό μέλλον της χώρας ενώ φαινόταν παντοδύναμος ύστερα από την συντριπτική ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2004. Παρόλα αυτά οι αντίπαλοί του τον κατακρίνουν για αδυναμία και δειλία αφού προκήρυξε πρόωρες εκλογές υπό το βάρος "πιέσεων" τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της κυβέρνησης και της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας.

Μετά την καταστροφική ήττα του, αποσύρθηκε σταδιακά ενώ μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να αναλαμβάνει καμιά πολιτική πρωτοβουλία παρά την πολιτικά γόνιμη ηλικία και το βάθος υποστήριξης που διαθέτει. Το όνομά του χρησιμοποιήθηκε για πολλές ίντριγκες και πολιτικά παιχνίδια πρώην συνεργατών του και βαρόνων της παράταξης παρά τη δική του ξεκάθαρη τοποθέτηση: Δεν παρεμβαίνω, στηρίζω τον Αντ. Σαμαρά και την παρούσα κυβέρνηση.

Το ερώτημα που τίθεται σε όλους είναι: Ο Κ. Καραμανλής ήταν τελικά ηγέτης της Δεξιάς Παράταξης ή αποτελεί ακόμα έναν γόνο μεγάλης πολιτικής οικογένειας που είχε την τύχη να αναλάβει τα ηνία της χώρας όπως ο Γ. Παπανδρέου; 

Ο βρετανικός "προοδευτικός συντηρητισμός" κι η ελληνική αποιδεολογικοποίηση

(το άρθρο αναφέρεται στη Νέα Δημοκρατία του Κ. Καραμανλή αλλά παραμένει επίκαιρο)
Η βρετανική πολιτική σκηνή, μαζί με άλλους τομείς της συγκεκριμένης κοινωνίας, διακρινόταν παραδοσιακά για την ιδιοτυπία της. Κατά αυτόν τον τρόπο, ενώ κατά την δεκαετία του ‘80 είχαμε στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης την άνοδο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην εξουσία, στην Αγγλία είχαμε την γέννηση του Θατσερισμού και την απόλυτη κυριαρχία των συντηρητικών Tories. Ετσι, κι ενώ περί τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 άρχιζε η ανάκαμψη της ευρωπαικής κεντροδεξιάς, στην Γηραιά Αλβιώνα θριάμβευε ο «τρίτος δρόμος» της σοσιαλδημοκρατίας, με πνευματικό πατέρα του τον Giddens και μπροστάρη τον Blair. Τα παραπάνω δεν υποννοούν καμία απολύτως ντετερμινιστική προσέγγιση, απλά είναι αδύνατον να διαφύγουν της προσοχής όποιου παρακολουθεί τον τελευταίο κυρίως χρόνο την αλματώδη άνοδο των υπό τον David Cameron βρετανών Συντηρητικών, εν μέσω μίας σημαντικής παγκόσμιας στροφής των κοινωνιών σε κεντροαριστερά πολιτικά σχήματα.

Σαφέστατα, τίποτα στην πολιτική δεν είναι τυχαίο. Μετά από την επί 18 συναπτά έτη παραμονή τους στην εξουσία (1979-1997), οι Tories είχαν περιέλθει σε σημείο τέτοιο από το οποίο πολύ σπάνια πολιτικός σχηματισμός δύναται να ανανήψει. Και πράγματι για πολλά χρόνια η κυριαρχία των Εργατικών ήταν αδιαμφισβήτητη κι οι Συντηρητικοί βρίσκονταν μεταξύ σφύρας κι άκμονος –συνεχείς αλλαγές ηγεσίας, συρρίκνωση εκλογικής επιρροής, απώλεια ακόμα και παραδοσιακών ομάδων υποστηρικτών τους. Κι όμως. Πάνε μόλις τρία χρόνια από την στιγμή που ανέλαβε την αρχηγία του κόμματος ο νεόκοπος David Cameron και το όλο σκηνικό έχει ανατραπεί πλήρως. Σίγουρα σε αυτήν την ανατροπή έχει συμβάλει κι η παταγώδης απότυχια των Εργατικών να διαχειριστούν καυτά θέματα υψίστης σημασίας καθώς κι η ανικανότητα του Gordon Brown να εμπνεύσει και να πείσει οτι μπορεί να δώσει νέα πνοή στο κόμμα του και πολύ περισσότερο στην κοινωνία. Παρ’όλα αυτά, η διαφορά στις δημοσκοπήσεις –προσεγγίζει το 20%- είναι υπερβολικά ευμεγέθης για να αποδωθεί κυρίως στην ανικανότητα του Εργατικού κόμματος και της ηγεσίας του.

Αντιθέτως, η εντυπωσιακή αυτή πορεία των Tories προς τις εκλογές του επόμενου έτους, οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εντυπωσιακή και σε σημεία ριζοσπαστική ατζέντα διακυβέρνησης της χώρας που έχει παρουσιάσει ο Cameron και οι συνεργάτες του. Το ιδεολογικό περιεχόμενό της έχει περιγραφεί από τον ίδιο με τον κάπως παράταιρο τίτλο «προοδευτικός συντηρητισμός» (“progressive conservatism”). Κι αν όντως με μία πρώτη ματιά η αντίδραση μπορεί να είναι κάπως επιφυλακτική όσ’ον αφορά την πρακτική εφαρμογή ενός προγράμματος που φέρει αυτό τον κάπως παράδοξο τίτλο, μία βαθύτερη μελέτη των προτάσεων του προγράμματος διακυβέρνησης δικαιώνει απόλυτα την χρησιμοποίηση του επιθέτου «προοδευτικός» για τον προοσδιορισμό της κατεύθυνσης που ακολουθεί αυτό.

Διότι, πώς αλλιώς παρά προοδευτική μπορεί να χαρακτηριστεί η πολιτική ενός από τα πιο παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης, όταν αναφέρει ως βασικούς της στόχους, την δημιουργία μίας κοινωνίας η οποία θα είναι δίκαιη, πιο πράσινη, θα προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες της και θα είναι πιο ασφαλής. Το όραμα των Tories για την Βρετανία του 21ου αιώνα περιέχει προτάσεις για όλο το φάσμα των πολιτικών θεμάτων οι οποίες είναι ρηξικέλευθες όχι μόνο για ένα κόμμα συντηρητικό αλλά και για οποιοδήποτε εκπρόσωπο του πολιτικού φάσματος.

Πιο συγκεκριμένα, δίνεται ιδιαίτερη βάση στον ρόλο της εκπαίδευσης για την επίτευξη του στόχου των ίσων ευκαιριών σε όλους τους πολίτες, προωθώντας την αύξηση του ανταγωνισμού στην μέση εκπαίδευση και την ισχυροποίση του ρόλου των καθηγητών στα σχολεία. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται κι η προώθηση του θεσμού της οικογένειας –ενός θεσμού που έχει πάψει πια να αποτελεί συνεκτικό ιστό της βρετανικής κι όχι μόνο κοινωνίας- ως κεντρικού πυλώνα για το κτίσιμο μιας κοινωνίας με πιο ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των μελών της και με αυξημένο το αίσθημα της συλλογικότητας αλλά και της ατομικής ευθύνης.

Παράλληλα, προωθείται αύξηση της αποκέντρωσης της λήψης αποφάσεων και των γενικότερων αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών, η οποία ταυτόχρονα με τον ενισχυμένο ρόλο του εθελοντισμού και των αντίστοιχων οργανώσεων, στοχεύει στην ενίσχυση της ενεργού συμμετοχής των απλών πολιτών στην πολιτική. Επίσης μεγάλη βάση δίνεται και στην ανάγκη ανάπτυξης μίας «πράσινης οικονομίας», με την δημιουργία μεγάλου αριθμού αντιστοίχων θέσεων εργασίας και την ενίσχυση πολιτικών για την προώθηση χρήσης εναλλακτικών μορφών ενέργειας.

Τα παραδείγματα προοδευτικών προτάσεων που μπορούν να αντληθούν από την ατζέντα των Tories είναι αναρίθμητα. Ο Cameron όμως δεν έμεινε μόνο στην ανανέωση του ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματός του. Προχώρησε και σε εκτεταμένες αλλαγές προσώπων, αναδεικνύοντας στην πολιτική σκήνη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους μεγάλο αριθμό νέων –όχι απαραίτητα σε ηλικία αλλά κυρίως σε ιδέες- πολιτικών, μεγάλο μέρος των οποίων αποτελεί και το μονίμως μειοψηφικό γυναικείο φύλο. Κατά αυτόν τον τρόπο προσέδωσε στο κόμμα του μία τελείως διαφορετική εικόνα και μία αύρα η οποία δεν περιορίζεται σε ένα καλογυαλισμένο περίβλημα, αλλά στηρίζεται σε ένα στιβαρό σύνολο προτάσεων για το άμεσο και μακροπρόθεσμο μέλλον της βρετανικής κοινωνίας.

Στην χώρα μας, το κόμμα το οποίο δραστηριοποιείται στην ίδια πολιτική «γειτονιά» με τους βρετανούς συντηρητικούς, είναι η κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία. Ως κομματικός σχηματισμός της ευρύτερης κεντροδεξιάς, ποτέ του ουσιαστικά δεν είχε μία ξεκάθαρη ιδεολογική ταυτότητα. Ξεκίνησε με τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό (καραμανλισμό στην ουσία), για να περάσει σε πιο φιλελεύθερα κατατόπια επί προεδρίας Μητσοτάκη, μέχρι να κάνει την νεοκαραμανλική στροφή στον μεσαίο χώρο και στην ουσιαστική αποιδεολογικοποιήση. Κι αυτό καθώς στην σημερινή κυβέρνηση συμβιώνουν παλαιάς κοπής πολιτικοί της λαικής δεξιάς με -τουλάχιστον κατ’όνομα- φιλελεύθερους εκσυγχρονιστές, παράγοντας κι αμφίσημης κατεύθυνσης κυβερνητικό έργο, χωρίς ξεκάθαρες στοχεύσεις και μακροπρόθεσμο πλάνο.

Αναμφίβολα, ο Κώστας Καραμανλής θα είχε πολλά να διδαχθεί από τον τρόπο με τον οποίο ανανεώθηκαν εκ βάθρων κι άκρως επιτυχημένα οι βρετανοί συγγενείς της Νέας Δημοκρατίας. Κι αναντίρρητα, προτάσσοντας μία ανάλογη και φυσικά προσαμοσμένη στα δεδομένα της χώρας μας ατζέντα, θα συμβάλει τα μέγιστα τόσο στην ιδεολογική και πολιτική αναστήλωση του κόμματός του, όσο και στην πορεία ανανέωσης της χώρας, που πλέον αποτελεί επιτακτική ανάγκη για το μέλλον της.

Old Whig