29 Νοεμβρίου Η Συντηρητική Επανάσταση της Νέας Δημοκρατίας

 

Η 29η Νοεμβρίου παραμένει ακόμα και σήμερα μια ημερομηνία σταθμός για τα πολιτικά τεκταινόμενα στο χώρο της Δεξιάς. Ήταν η ημέρα διεξαγωγής των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας. Εκλογών που για πρώτη φορά έγιναν με τη συμμετοχή των μελών του κόμματος για την εκλογή προέδρου.

Σαμαράς εναντίον όλων

Ο Αντώνης Σαμαράς, ένας πολιτικός που είχε αποδείξει την πάστα του όταν κλώτσησε συθέμελα το σύστημα για το όνομα της Μακεδονίας και μαζί τις ελπίδες του για διαδοχή στη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Προτίμησε τον δύσβατο δρόμο που τον οδήγησε στην πολιτική εξορία όχι όμως και στην ανυπαρξία. Η παρουσία του στα πολιτικά πράγματα παρέμενε ισχυρή και η αναμονή του φάνηκε ότι είχε σκοπό.

Η επιστροφή του, με τη βοήθεια του Κώστα Καραμανλή, σημαδεύτηκε από πολιτικές πρωτοβουλίες και προσπάθειες που σιγά σιγά τον αναβάθμιζαν μέχρι να φτάσει στον τελικό του στόχο.

Η βαριά ήττα της Νέας Δημοκρατίας ανάγκασε τον Κώστα Καραμανλή να παραιτηθεί. Εκείνη τη στιγμή, ο Αντώνης Σαμαράς ήξερε ότι πρέπει να αναλάβει δράση.

Απέναντι του; Όλο το σύστημα που με μεθοδικότητα υπέσκαπτε διακριτικά την εξουσία Καραμανλή και δημιουργούσε πρόσφορο έδαφος για την επικράτηση της Ντόρας Μπακογιάννη. Εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια ήταν ένας άνθρωπος από τα παλιά : Ο Αντώνης Σαμαράς!

Ο λαός καταδίκασε το τζάκι Μητσοτάκη

Ο Σαμαράς ήξερε ότι τυχόν εκλογή με τα παραδοσιακά μέσα θα τον καταδίκαζε σε ήττα. Οι μηχανισμοί είχαν ήδη κάνει την επιλογή τους ενώ και οι βουλευτές συστρατεύονταν στο πλευρό της Μπακογιάννη.

Ο Αντ. Σαμαράς στηριζόταν σε φίλους. Σε μια ομάδα μπαρουτοκαπνισμένων στελεχών της ΟΝΝΕΔ της γενιάς του και σε στελέχη με κοινή πορεία στη Νέα Δημοκρατία αλλά και την Πολιτική Άνοιξη.

Η στρατηγική επικράτηση της πρότασης Αβραμόπουλου για εκλογή από τη βάση με την στήριξη του Κώστα Καραμανλή, έδειξε τον δρόμο. Πλέον η εκλογή θα κρινόταν σε άλλο γήπεδο.

Ο κόσμος της Δεξιάς είχε ήδη αποφασίσει. Δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να δει τις ελπίδες του να εξανεμίζονται σε μια υποψηφιότητα από τζάκι.

Η επιλογή Σαμαρά, έσπασε το φράγμα των προβλέψεων. Απέδειξε ότι ο κόσμος που ψήφιζε Νέα Δημοκρατία αναζητούσε μια φρεσκάδα, τον ανοικτό αέρα που έφερνε το όραμα των ιδεών Σαμαρά.

Η νίκη Σαμαρά εχέγγυο για την ύπαρξη της ΝΔ

Ο Σαμαράς επανέφερε τον διάλογο στη ΝΔ στα σημαντικά προβλήματα. Κατάφερε να φέρει πρώτα στην ατζέντα του ζητήματα που μέχρι τότε φάνταζαν ακραία και μη επιτρεπτά για τον δημόσιο διάλογο.

Η κίνηση του να εγκολπώσει στις τάξεις της ΝΔ το μεγαλύτερο κομμάτι του σοβαρού ΛΑ.Ο.Σ. επιβεβαίωσε την στρατηγική του οξύνοια. Η πορεία του προς την εξουσία και την διακυβέρνηση της χώρας ήταν ναρκοθετημένη από τους αντιπάλους του. Νέα κόμματα δημιουργήθηκαν στα δεξιά του ενώ απογοητευμένοι υποστηρικτές της Ντόρας είχαν λάβει πρωτοβουλίες για την άμεση κατακρήμνιση Σαμαρά. 

Όμως ο Σαμαράς στη ΝΔ δεν ήταν παρένθεση. 6 χρόνια σοβαρής ηγεσίας που έσωσε την Ελλάδα και την παράταξη από τη διάσπαση και τον αφανισμό, ήταν η παρακαταθήκη που άφησε πίσω του ο Αντώνης Σαμαράς. 

Σήμερα, αν για κάτι πρέπει να μαστε υπερήφανοι είναι η επιλογή να μην αφήσουμε το μέλλον μας στα χέρια πολιτικών που υποστηρίζουν τις ορθοπολιτικές κενού περιεχομένου ιδεολογίες.

Στις 29 Νοεμβρίου γιορτάζουμε κι επίσημα την Συντηρητική Επανάσταση στη Νέα Δημοκρατία!

Φαήλος Κρανιδιώτης: Ιδού η αληθινή Ελληνική Δεξιά

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία

Πόσοι είναι οι... «μυλόρδοι» στην Ελλάδα, οι αριστοκράτες, οι χλιδάτοι, οι αληθινοί αστοί; Γεμίζεις δεν γεμίζεις 10 λεωφορεία και θα μείνουν κι άδειες θέσεις. Πολλοί δε από αυτούς στελεχώνουν την Αριστερά, καθότι στα νιάτα τους ούτε γκόμενα δεν έβρισκες, αν δεν ανήκες στις παραφυάδες της, το αριστεριλίκι πήγαινε σετ με το αμπέχονο, ενώ άλλοι ανήκουν σε αυτό το αξιοθέατο είδος «νεοφιλελεύθερων» αποτυχημένων επιχειρηματιών ή επί τρεις γενιές σιτιζομένων στο κρατικό πρυτανείο, οι οποίοι δεν έχουν βγάλει στον ιδιωτικό τομέα ούτε σεντ. Μαρξιστές από την ανάποδη που βλέπουν την κοινωνία από την πλευρά των ισχυρών.

Η αληθινή Δεξιά βλέπει την κοινωνία από την πλευρά των αδυνάτων κι εργάζεται με γνώμονα τους άριστους και όχι την εξίσωση προς τα κάτω.

Η Δεξιά ή θα είναι λαϊκή ή δεν θα υπάρχει, διότι απλούστατα ο κόσμος της, με καταβολές από τη Δεξιά και το αληθινό Κέντρο της Ιστορίας, που είναι ένα και το αυτό, είναι κατεξοχήν λαϊκός, αγρότες, υπάλληλοι, επαγγελματίες, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, αυτοδημιούργητοι επιστήμονες και μικροεπιχειρηματίες. Αν σκαλίσεις το παρελθόν των φερόμενων ως ημετέρων «αριστοκρατών», αν είσαι τυχερός, θα βρεις τσομπάνηδες, δασκάλους, αγρότες, εμπόρους. Καμιά φορά όμως θα πέσεις πάνω σε κατσικοκλέφτες, μαυραγορίτες, δοσιλόγους. Μπορώ πάντως να σας διαβεβαιώσω πως κι αυτοί, οι «μυλόρδοι» της κοινωνίας και της παρατάξεως, δεν κατάγονται από τον Περικλή, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ή τον Δούκα της Υόρκης.

Η Μαντάμ ντε Σταέλ δεν κοντοστάθηκε στον Μπύθουλα ούτε στην Ανω Ράχη ν' αφήσει τα άπλυτα, παρφουμαρισμένα γονίδιά της και δεν χάσαμε και τίποτα. Η πολιτική φεουδαρχία έχει μόνο βλάψει και την παράταξη και την πατρίδα. Η αληθινή αριστοκρατία μας, κόντρα στα κανάλια των μπετατζήδων, τα αληθινά μας αστέρια είναι οι τίμιοι άνθρωποι, οι καλοί μαθητές και φοιτητές, οι ερευνητές που διαπρέπουν, οι καλύτερες Ελληνίδες μάνες, οι φύλακες της πατρίδας, μέσα κι έξω, όσοι αγωνίζονται τον καλό αγώνα της ζωής με εφόδια τις ελληνικές αξίες στη δουλειά, στην επιστήμη, στην οικογένεια, κόντρα σε ένα αναξιοκρατικό σύστημα που εχθρεύεται τον ελεύθερο και δαιμόνιο Ελληνα.

Ο «μεσαίος χώρος» είναι μια χλαπάτσα, ένας πολτός, εφεύρημα της Αριστεράς και όσων, ψευτοδεξιών, θέλουν να βρίσκουν δικαίωση μόνο στα μάτια των αντιπάλων.

Η Δεξιά είναι άγρυπνος φύλακας του εθνικού συμφέροντος, υπέρμαχος της εθνικής και κοινωνικής ενότητας. Ολα γι' αυτήν πηγάζουν από το έθνος, όπου γης, και υπάρχουν υπέρ αυτού, από τη Διασπορά έως τη Χειμάρρα κι από τη Χειμάρρα και τη Θράκη έως την Καρπασία, τη Μαριούπολη, τις γειτονιές της Αθήνας, της Πάτρας, έως το τελευταίο πλοίο στους ωκεανούς, όπου χτυπάει ελληνική καρδιά. Η Δεξιά είναι άτεγκτη στα εθνικά θέματα, έχει κοινωνική συνείδηση και μετριοπάθεια στην οικονομία, σέβεται τους πυλώνες του έθνους, την Εκκλησία, τις Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας. Η Δεξιά είναι συντηρητική σε αυτά που πρέπει να διαφυλαχθούν κι αληθινή μεταρρυθμιστική δύναμη σε αυτά που πρέπει να αλλάξουν.

Η Δεξιά δεν πιστεύει στη ζούγκλα της αυτορύθμισης και της ανθρωποφαγίας των αδυνάτων. Πιστεύει στο ισχυρό σοβαρό κράτος, που παρεμβαίνει και διορθώνει τις ανισότητες και διασφαλίζει την κοινωνική κινητικότητα και την αξιοκρατία, ευνοεί τη δημιουργικότητα του ιδιωτικού τομέα, χωρίς να απαξιώνει το κράτος. Η Δεξιά είναι λαϊκή, πατριωτική, φιλελεύθερη, θεματοφύλακας της εθνικής ταυτότητας, της ελληνοκεντρικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού. Είναι φορέας του ελληνικού τρόπου και γι' αυτό πάντα ανθρωποκεντρική, μακριά από τον ολοκληρωτισμό και τον ρατσισμό. Η Δεξιά είναι σοβαρή και τολμηρή, δεν είναι ψοφοδεής διαχειριστής κι εντολοδόχος συμφερόντων.

Ετσι πρέπει να είναι...

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Δικηγόρος

Οι δρόμοι της δεξιάς στην Ελλάδα -τι μέλλει γενέσθαι

Του Χάρη Τσουλά (κείμενο για την Εθνική Συνδιάσκεψη της ΟΝΝΕΔ)

Κάνοντας μια μικρή αναδρομή ,θα λέγαμε πως ο κύριος πόλος του ελληνικού δεξιού χώρου ήταν και είναι ο δικός μας χώρος, η Νέα Δημοκρατία. Ένα κόμμα που μετά την ίδρυσή του από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1974,αποτέλεσε το συνεχιστή της λεγόμενης “παραδοσιακής δεξιάς”. Η Ν.Δ. εμπλουτίστηκε και με στοιχεία του φιλελευθερισμού και του κέντρου τις επόμενες δεκαετίες.

 Σε όλα αυτά τα χρόνια,υπήρξαν κατά καιρούς διάφοροι “εταίροι” της ΝΔ στο χώρο της Δεξιάς,χωρίς να έχουν διαχρονική πορεία.

 Τα τελευταία τρία χρόνια όμως έχουν συμβεί πλήθος αλλαγών,ζυμώσεων και αναταράξεων ακόμα,τόσο σε όλο το πολιτικό φάσμα,όσο και στον δεξιό χώρο.

 Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, είχαμε το -ίσως πρωτοφανές στα χρονικά- φαινόμενο η ευρύτερη δεξιά να περιλαμβάνει πλέον περίπου 4-5 σχηματισμούς συνολικά ! (ΝΔ, Αν.Ελλ., ΛΑ.Ο.Σ., Ε.ΠΑ.Λ και δυστυχώς δυσαρεστημένους παραδοσιακά δεξιούς ψηφοφόρους που προτιμούν Χ.Α.)

 Όλα αυτά συνιστούν ένα σκηνικό κατακερματισμού που παρατηρείται μετά από πολλές δεκαετίες. Προσωπική μου άποψη είναι πως ο πλήρης κατακερματισμός οδηγεί μαθηματικά στην αδυναμία ενός ευρύτερου πολιτικού χώρου που έχει προσφέρει πολλά και σημαντικά και μπορεί να προσφέρει ακόμα περισσότερα στον τόπο,πολύ δε περισσότερο όταν ένα κόμμα εξ αυτής της παράταξης- το δικό μας κόμμα- βρίσκεται στην εξουσία,στην τόσο κρίσιμη για τη χώρα σημερινή περίσταση.

 Αυτό λοιπόν που μπορεί να συμβεί είναι μιας μορφής “επανεκκίνηση”. Και αυτό αφορά κυρίως τον κεντρικότερο πόλο της Δεξιάς, το κόμμα μας, τη Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι αναγκαίο να συμβεί με νέο όνομα ή νέα σύμβολα. Αναμφισβήτητα πρέπει να γίνει με ανανέωση πολιτικών και νοοτροπιών.Με προσανατολισμό σταθερά φιλοευρωπαϊκού χαρακτήρα , με σεβασμό στα εθνικά ζητήματα, τις ανάγκες της κοινωνίας και τις αξίες της Πατρίδας συνδυάζοντας κατά το δυνατότερο αρμονικό τρόπο τις αρχές του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού,του κοινωνικού κέντρου και της λαϊκής ελληνικής δεξιάς.

 Δίπλα από αυτή την παράταξη,στο ζωτικό χώρο της Δεξιάς πάντα,θα μπορούσε να σταθεί ένα περισσότερο,χριστιανοδημοκρατικού-συντηρητικού-πατριωτικού τύπου κόμμα,το οποίο όμως θα μπορεί να δώσει έμφαση σε περισσότερο ρεαλιστικές και όχι λαϊκίστικες θέσεις και θα έρθει σε αντικατάσταση ή σύμπτυξη των ήδη υπαρχόντων υπολοίπων σχηματισμών καθώς και με τη συμπίεση έως και οριστική αντιμετώπιση του ακραίου λόγου της Χρυσής Αυγής.

 Σε κάθε περίπτωση,αναγκαία συστατικά για τη συνέχιση της ύπαρξης της παράταξής μας στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής του τόπου είναι τα προαναφερθέντα: Σεβασμός στις αξίες της και στις αρχές της από το παρελθόν,είσοδος νέων,γόνιμων στοιχείων,νοοτροπιών και πολιτικών, ακόμα μεγαλύτερη στροφή σε ορθές,ρεαλιστικές και αληθινές προγραμματικές θέσεις,συμμετοχή νέων ανθρώπων ολοένα και περισσότερο και προ παντός διαρκής επαφή με την κοινωνία,φυγή από την εσωστρέφεια. 

Στη σκιά του Ανδρέα Παπανδρέου

Ναπολέων Λιναρδάτος

Όσο και να θέλαμε να το αποκρύψουμε, η Νέα Δημοκρατία του σήμερα ανήκει στον Ανδρέα Παπανδρέου του χθες. Η σημερινή ηγεσία της ΝΔ δεν ευθύνεται γι’ αυτό το χάλι, από την άλλη δεν κάνει και τίποτε για να το αλλάξει.

Μετά από τρία χρόνια βάρβαρων φοροεπιδρομών και περικοπών επί δικαίων και αδίκων, επιτέλους η κυβέρνηση τόλμησε να κάνει και μια μεταρρύθμιση, το κλείσιμο της ΕΡΤ. Το αρχικό σχέδιο ήταν να μείνουν 700 και να απολυθούν με γενναιόδωρες αποζημιώσεις οι υπόλοιποι. Τελικά όλοι θα πάρουν αποζημίωση και το 80% των “απολυμένων” θα επιστρέψουν στην νέα ΕΡΤ. Με τέτοιους μεταρρυθμιστές τι θέλουμε τους λαϊκιστές.

Η αλήθεια είναι ότι οι άλλοι δύο κυβερνητικοί εταίροι τράβηξαν το θέμα στα άκρα. Αλλά η υποχώρηση της ΝΔ ήταν πολύ μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε. Αυτή η μεγάλη ήττα στο θέμα της ΕΡΤ δεν ήταν τυχαία. Όταν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ έσπρωχναν τον κ. Σαμαρά προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση δεν υπήρχε καμία άλλη δύναμη να τραβά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι βουλευτές και τα στελέχη της ήταν απλά αμέτοχοι.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, για τους βουλευτές και στελέχη της ΝΔ το όλο θέμα της ΕΡΤ ήταν απλά ένας πονοκέφαλος. Στην καλύτερη περίπτωση μια ίσως υποχρέωση στην τρόικα, ή στην χειρότερη, μια έκφραση ιδιοτροπίας του πρωθυπουργού. Οι πολίτες που παραδοσιακά ψηφίζουν ΝΔ είναι κάπως πιο μπροστά σε αυτά τα θέματα, αλλά ο κομματικός μηχανισμός είναι πλήρως ταγμένος στον πασοκικό κρατισμό του Ανδρέα Παπανδρέου. Γι΄αυτό έχουν και τόσο μεγάλη αγάπη στον Κώστα Καραμανλή, τον αρχηγό της ΝΔ που εξέφρασε με απίστευτη πληρότητα το Παπανδρεϊκό όραμα για την Ελλάδα εκτοξεύοντας στα ύψη τις δαπάνες, τον δανεισμό και τους διορισμούς του κράτους. Παρεμπιπτόντως, την εποχή του κ. Καραμανλή το χαράτσι της ΕΡΤ αυξήθηκε 30%, και οι εργαζόμενοι σε αυτή κόντεψαν τις 6.000.

Το μέσο στέλεχος της ΝΔ είναι εμποτισμένο με τις αρχές του Παπανδρεϊκού λαϊκισμού. Η βασική αρχή του στελέχους είναι η εκμετάλλευση του κρατικού μηχανισμού για προσωπικό όφελος, αυτό που μετράει είναι οι διορισμοί, οι προμήθειες, οι παντός είδους διευθετήσεις και διευκολύνσεις. Κάπου εκεί προσδιορίζονται τα όρια της πολιτικής. Το φιλελεύθερος και συντηρητικός είναι απλά ταμπέλες για να ξεχωρίζουμε από το παραδίπλα μαγαζί. Εξάλλου αρχές και πιστεύω είναι η δουλειά της αριστεράς.

Ο μηχανισμός της ΝΔ μπορεί να θέλει να συνεχίσει τα πράγματα ως έχουν, αλλά οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Όσοι έχουν απομείνει να εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα δεν μπορούν να συντηρούν τα εκατομμύρια των υπαλλήλων του κράτους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους και τον υπόλοιπο οικονομικά ανενεργό πληθυσμό της Ελλάδας. Το θέμα είναι απλό, η αριθμητική δεν βγαίνει.

Η Ελλάδα έχει μια και μοναδική έξοδο από την κρίση. Να μειωθούν οι δαπάνες τους κράτους για να μπορέσουν να μειωθούν οι φόροι και οι εισφορές ώστε η να αυξηθεί η ζήτηση για εργασία στον ιδιωτικό τομέα. Να μειωθεί ο κρατικός παρεμβατισμός και η γραφειοκρατία, να ανοίξουν οι αγορές ώστε να μπορούν να γίνουν επενδύσεις στην Ελλάδα από μικρούς, μεσαίους και μεγάλους σε όλους τους τομείς χωρίς να χρειάζεται η ειδική παρέμβαση πρωθυπουργού, ή υπουργού, ή οποιανδήποτε άλλου κρατικού παράγοντα. Όλα αυτά θα έπρεπε να έχουν γίνει χθες.

Τρία χρόνια μετά από την “επίσημη” έναρξη της κρίσης ακόμα προσπαθούμε να δούμε πως θα διατηρήσουμε την Ελλάδα που χρεοκόπησε. Όποιος όμως επαγγέλλεται ότι τα πράγματα μπορεί να μείνουν ως έχουν, λέει ψέματα στους Έλληνες πολίτες - ψέματα που αγγίζουν τα όρια της εθνικής προδοσίας. Αν δεν γίνουν μεγάλες αλλαγές, κι΄αν δεν γίνουν γρήγορα, η ελληνική σοβιετία θα συνεχίσει να είναι μια χώρα παραγωγής φτώχειας και απόγνωσης.

Η πολιτική τάξη είναι τόσο ανίκανη που στο τέλος δεν αποκλείεται να έχουμε τις αρνητικές συνέπειες του μνημονίου αλλά και την τελική καταστροφή μιας άτακτης χρεοκοπίας. Το “καλό” σενάριο, βάση των σημερινών δεδομένων, είναι ο αργός και οδυνηρός θάνατος μιας Ελλάδας της επαιτείας. Στην σκιά του Ανδρέα Παπανδρέου δεν υπάρχει ελπίδα ούτε για την Νέα Δημοκρατία, ούτε και για την Ελλάδα.

Γιατί η ΝΔ διόριζε Αριστερούς

του Τάκη Μίχα

Στην πρόσφατη ομιλία του στο συνέδριο της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς είπε κάτι το πολύ ενδιαφέρον: « ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διόριζαν, αλλά κυρίως ανθρώπους της Αριστεράς.». Η ενδιαφέρουσα παρατήρηση του πρωθυπουργού πραγματικά άγγιξε την ουσία ενός πολύ σοβαρού προβλήματος (που σίγουρα θα αποσιωπηθεί από τα περισσότερα ΜΜΕ).

Όμως, δεν πήγε βαθύτερα. Το ερώτημα είναι αν πράγματι ισχύει η εκτίμηση του πρωθυπουργού, τότε γιατί το έκανε; Γιατί γέμιζε η ΝΔ την ΕΡΤ με ανθρώπους της Αριστεράς; Και η απάντηση στο ερώτημα αυτό αποκαλύπτει το δράμα της Ελλάδας. Αν η Νέα Δημοκρατία είχε γεμίσει την ΕΡΤ με Αριστερούς και αν οι Δεξιοί δήμαρχοι είχαν κάνει ακριβώς το ίδιο με τους δημοτικούς ραδιοσταθμούς, αυτό οφείλετο σε ένα και μοναδικό λόγο: ότι πίστευαν πως με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζαν «προοδευτικό άλλοθι».
Εδώ θα πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης κάτι. Έχοντας στη ζωή μου γνωρίσει πολλούς πολιτικούς της ΝΔ, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι η μεγαλύτερη αγωνία τους είναι να μη χαρακτηρισθούν «αντιδραστικοί» ή, ακόμα χειρότερο, «νεοφιλελεύθεροι» από το «προοδευτικό» ιερατείο. Δεν υπάρχει κάτι που θα κάνει τον μέσο νεοδημοκράτη βουλευτή ή υπουργό πιο ευτυχισμένο από το να δει το όνομά του να αναφέρεται χωρίς ύβρεις στον «Ριζοσπάστη» ή στην «Αυγή». Αν επιπλέον αποσπάσει και ένα εγκωμιαστικό σχόλιο από κάποιον εγνωσμένης «προοδευτικότητας» ραδιοσχολιαστή, τότε πια πλέει σε πελάγη ανείπωτης ευτυχίας!

Φυσικά θα παρατηρήσει κανείς, αν ισχύει αυτό, αν ο νεοδημοκράτης πολιτευτής πράγματι αναζητεί τόσο απεγνωσμένα διαπιστευτήρια προοδευτικότητας από την Αριστερά, τότε αυτό σημαίνει ότι στην ουσία συμφωνεί με την έννοια της «προοδευτικότητας» όπως την προσδιορίζει η Αριστερά. Με άλλα λόγια ο μέσος νεοδημοκράτης πολιτευτής αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ένα «αντιδραστικό» σκουλήκι στο βαθμό στον οποίο έχει διαφορετικές από τις αριστερές απόψεις.

Αυτό το σημείο μας φέρνει στη δεύτερη τραγική διαπίστωση: Την απόλυτη και ουσιαστική ιδεολογική αποχαύνωση, τον απόλυτο ιδεολογικό ευνουχισμό στον οποίο είχε οδηγηθεί η παράταξη της ΝΔ κάτω από τις ηγεσίες Καραμανλή (κυρίως) και Μητσοτάκη (δευτερευόντως). Αυτός ακριβώς ο ιδεολογικός ευνουχισμός έκανε τον μέσο πολιτευτή της ΝΔ να εκλιπαρεί για εύσημα «προοδευτικότητας» από το κάθε σταλινοειδές που αντάμωνε στο διάβα του.

Όταν λοιπόν ο κ. πρωθυπουργός αναφέρθηκε στους διορισμούς Αριστερών στην ΕΡΤ από τη ΝΔ είπε μόνο τη μισή αλήθεια. Δεν είπε την άλλη μισή, δηλαδή τους εγγενείς στη ΝΔ λόγους που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Αν ήθελε να πει όλη την αλήθεια θα έπρεπε πρωτίστως να καταγγείλει το δίδυμο Καραμανλή (junior και senior) που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ολοκληρωτική παραχώρηση του ιδεολογικού πεδίου στην Ελλάδα στα σταλινοειδή. Όσο λοιπόν ο πρωθυπουργός δεν προχωρεί σε μία διαρθρωτική ανάλυση του φαινομένου, η κριτική του δεν θα αγγίζει καν την κορυφή του παγόβουνου.

Ώρα για Δεξιά Επανάσταση;

Είναι η κουβέντα που κάνουν οι περισσότεροι συνειδητοποιημένοι Έλληνες Δεξιοί το τελευταίο διάστημα, μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας. "Δεξιά Επανάσταση" το ονομάζουμε εμείς, αφού είναι δεδομένο πλέον πως στα χέρια μας βρίσκεται η τύχη αυτού του τόπου, όπως πάντοτε άλλωστε.

Η Αριστερά, θνησιγενής και ηττημένη, περιφρούρησε πριν λίγες εβδομάδες το σάπιο κοινοβουλευτικό σύστημα με τα ΚΝΑΤ και τους συνδικαλιστές της. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απ' την άλλη μεριά βαδίζει στα χνάρια του λαϊκισμού, χωρίς να μπορεί να κινητοποιήσει τις απαιτούμενες μάζες για να αλλάξει το ρου της κοινοβουλευτικής ιστορίας. Όσα λοιπόν ποσοστά κι αν κερδίσει στις εκλογικές μάχες που έρχονται, θα παραμένει ουσιαστικά στο ίδιο επίπεδο ουσιαστικής δυναμικής.

Αυτοί που απομένουν είναι οι ευρισκόμενοι στην ευρύτερη Δεξιά. Οι συνειδητοποιημένοι Νεοδημοκράτες που αντιτάσσονται στην υποθήκευση της πατρίδας μας για τα ευρώ της Γερμανίας, οι ψηφοφόροι του ΛΑ.Ο.Σ. που βλέπουν με λύπη τον πρόεδρό τους να στηρίζει με κάθε ευκαιρία την σάπια καμαρίλα που μέχρι χθες κατακεραύνωνε αλλά και όσοι παραμένουν σιωπηλοί ή ψηφίζουν μικρότερους δεξιούς σχηματισμούς, περιμένοντας κάτι άλλο!

Μα πως μπορεί η "αστική" για τους περισσότερους Δεξιά να κινητοποιηθεί; Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο στοίχημα που καλούνται όλοι να κερδίσουν. Από τη μεσαία τάξη που τώρα βιώνει την υποβάθμιση, από τους εργαζόμενους που τώρα χάνουν τις δουλειές τους, από τους φοιτητές που βλέπουν το δρόμο για το εξωτερικό ως μόνη διέξοδο, από αυτούς περιμένουμε τώρα την προσπάθεια για έναν δυνατό, ενωτικό και ριζοσπαστικό αγώνα. Έναν αγώνα στο δρόμο, στις βιβλιοθήκες, στα γραπτά και στη σκέψη προκειμένου να σηκώσουμε ξανά όρθια την εθνική μας ανεξαρτησία, την ελληνική μας περηφάνεια και εντέλει τον εθνικό μας Εγωισμό.

Αυτοί που τώρα σχεδιάζουν την παράδοση των ασημικών της ελληνικής περιουσίας, μας μιλάνε για πατριωτισμό και εθνική προσπάθεια. Όμως, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Με συντονισμένες ενέργειες και δυναμικές επιλογές, καλούμαστε όλοι σήμερα, να σηκώσουμε τη σημαία! Ενεργοί στους κομματικούς μας μηχανισμούς, ενωμένοι στην κοινή προσπάθεια, δίνοντας συναίνεση μόνο στην Επανάσταση!

Καλό Αγώνα!

Δεξιότερος

Η ανάγκη ανασυγκρότησης του Δημοσίου

του Αλέξανδρου Αρβανιτάκη,
πολιτικός επιστήμων, στέλεχος της Γραμμ. Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας

Η αναποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης αποτελεί μια βασική, ενδεχομένως τη βασικότερη, αιτία που η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να αξιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και να αναλάβει μια αναπτυξιακή τροχιά. Αναποτελεσματικότητα που πηγάζει από τις χρόνιες παρεμβάσεις του κομματικού συστήματος στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης

Αυτό ακριβώς το δομικό μειονέκτημα καλείται σήμερα η πολιτική τάξη, υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα, να μετατρέψει σε πλεονέκτημα για να καταστεί δυνατή η επανεκκίνηση της εθνικής οικονομίας.

Οι κύριες παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν στην κατεύθυνση της ριζικής ανασυγκρότησης του κράτους αφορούν την αλλαγή της αρχιτεκτονικής της δημόσιας διοίκησης και τη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Δυστυχώς, συχνά η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται αποκλειστικά στο μέγεθος του κράτους, όσον αφορά τον αριθμό των απασχολούμενων. Είναι ξεκάθαρο όμως ότι αν δεν αποφασιστούν αλλαγές στην αρχιτεκτονική της κρατικής μηχανής δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί ποιος είναι ο απαιτούμενος αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, τα απαραίτητα προσόντα, η κατανομή τους κ.α.

Η σημερινή χαοτική διάρθρωση της δημόσιας διοίκησης παρουσιάζει την ακόλουθη εικόνα: κατακερματισμένες και αλληλοεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες, διοικητική ευθύνη που χάνεται ανάμεσα στα επάλληλα επίπεδα υπογραφών, φορείς που συνεχίζουν να υφίστανται παρότι ο σκοπός ίδρυσή τους έχει εκλείψει προ πολλού, οργανογράμματα δημόσιων φορέων με προβλέψεις προσωπικού προ 20ετίας, πολυνομία με την ύπαρξη χιλιάδων (συχνά αντιφατικών) νομοθετικών διατάξεων κ.α

Μια νέα αρχιτεκτονική πρέπει να θέσει σε νέες βάσεις την παροχή υπηρεσιών από το Δημόσιο, έχοντας στο επίκεντρο την εξυπηρέτηση του πολίτη. Η υιοθέτηση πρακτικών «διοίκησης ολικής ποιότητας» που θα εστιάζει σε διαδικασίες, και όπου θα ορίζονται μετρήσιμοι και συγκρίσιμοι στόχοι ανά υπηρεσία και υπάλληλο, είναι ένα από τα στοιχεία του σύγχρονου management που οφείλει να αποκτήσει η δημόσια διοίκηση.

Μια καίρια μεταρρύθμιση στην κατεύθυνση της παροχής ουσιαστικά αναβαθμισμένων υπηρεσιών προς τον πολίτη, ώστε να πάψει η ταλαιπωρία του στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, είναι η πλήρης διαχείριση της επαφής της δημόσιας διοίκησης με τον πολίτη από «υπηρεσίες μιας στάσης» (one stop shop). Υπηρεσίες, όπως είναι τα σημερινά ΚΕΠ, με ακόμα πιο διευρυμένο πεδίο αρμοδιοτήτων, όπου ο πολίτης θα προσφεύγει για την εξυπηρέτηση του, θα υποβάλει το αίτημα του, το οποίο θα διαβιβάζεται υπηρεσιακώς, χωρίς περαιτέρω εμπλοκή του αιτούντος.

Σημαντική επενέργεια αυτής της μεταρρύθμισης στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης είναι ότι με αυτόν τον τρόπο διευκολύνεται η ριζική ανασυγκρότηση φορέων και οργανισμών της δημόσιας διοίκησης, χωρίς να «εισπράττει» ο πολίτης τις παρενέργειες της μεταβατικής περιόδου.

Η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί τη δεύτερη βασική προτεραιότητα στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της δημόσιας διοίκησης. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, όλων των εργασιακών καθεστώτων (μόνιμοι, αορίστου χρόνου, ιδιωτικού δικαίου) παρουσιάζονται συχνά ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της κακοδαιμονίας της δημόσιας διοίκησης. Μάλιστα συχνά η κατάργηση της μονιμότητας παρουσιάζεται ως πανάκεια για την αντιμετώπιση της σημερινής αναποτελεσματικότητας του δημοσίου.

Απαραίτητος είναι ο εξορθολογισμός του μισθολογίου των δημοσίων υπαλλήλων, που σήμερα αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από επιδόματα, και η διασύνδεσή του με τους στόχους παραγωγικότητας που τίθενται ανά υπάλληλο και υπηρεσία. Παράλληλα, στο πλαίσιο της ριζικής επανεξέτασης των οργανισμών (οργανογραμμάτων) κάθε δημοσίου φορέα, πρέπει να υπάρξει αξιολόγηση όλων των οργανικών θέσεων, με προτεραιότητα αυτών που κατέχουν υπάλληλοι που βρίσκονται προ της συνταξιοδότησης.

Η κατάργηση οργανικών θέσεων που αξιολογούνται ως μη απαραίτητες και ο σωστός προγραμματισμός αναπλήρωσης συνταξιοδοτούμενων υπαλλήλων, με υποχρεωτικές μετατάξεις ή προσλήψεις, αποτελούν τρόπους ορθολογικότερης διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού, ιδίως στο ασφυκτικό οικονομικό πλαίσιο που βρίσκεται η πατρίδα μας.

Αυτές οι ενδεικτικές παρεμβάσεις αποτελούν τμήμα μόνο μιας συνολικής προσπάθειας για την ανασυγκρότηση του κράτους, που θα καταστήσει τη δημόσια διοίκηση υπηρέτη του πολίτη και αρωγό της αναπτυξιακής επανεκκίνησης της χώρας.

Δημοσιεύθηκε στον Εconomist της Καθημερινής

Η διαφορά Μητσοτάκη - Σαμαρά

Ο Μητσοτάκης εκλέχθηκε με 70 ψήφους

 

 

 

Ο Α. Σαμαράς ψηφίστηκε πάνω από 200.000 μέλη της Ν.Δ.

Βασιλική Τζότζολα για τη λαθρομετανάστευση

Στο βιβλίο με τίτλο «Ανάγκη Δράσης – Συνηγορία για μια άλλη πολιτική» (Εκδόσεις Πόλις, 1998), ένα προσφιλές μας πρόσωπο προλογίζει: «Η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο για την Ευρώπη του 21ου αιώνα». Ένα χρόνο μετά (14.09.1999), το ίδιο πρόσωπο δίνει συνέντευξη στο περιοδικό «Κλικ» και αναφέρει: «Eμένα θα μου άρεσε να είχα δει συναυλίες στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Συναυλίες και στα Τίρανα, και στα Σκόπια. Kαι θα ήθελα σήμερα

μια συναυλία στο Κόσοβο. Yπέρ της συμφιλίωσης, υπέρ της ειρήνης. Ενάντια στον μονοεθνισμό».

Συνεχίζει το πολύ γνωστό μας πρόσωπο σε πρόλογο του βιβλίου  «Πετυχαίνω τη Συμφωνία» (Εκδ. Καστανιώτη), το 2001: «Πιστεύω στην πολυπολιτισμικότητα, σε μια παγκόσμια πολυπολιτισμική κοινωνία, βασισμένη στη διαφορετικότητα».

Αύγουστος 2010. Το διεθνώς γνωστό πρόσωπο παραθέτει νέα συνέντευξη στην εφημερίδα Christian Science Monitor: «Ο τρίτος δρόμος προς το Σοσιαλισμό απέτυχε. Xρειαζόμαστε έναν “τέταρτο δρόμο” και τα στοιχεία που αποτελούν αυτόν τον “τέταρτο δρόμο” είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση που θα θέτει τη διεθνή αλληλεγγύη πάνω από τα εθνικά συμφέροντα».

Αλήθεια, Φίλες και Φίλοι, ποιός προσφιλής και διεθνώς γνωστός τα είπε όλα αυτά

και κατά λέξη; Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου.

Θα επικαλεστώ ακόμα μια συνέντευξη ενός πολύ γνωστού προσώπου, που δήλωσε ακριβώς έτσι:

«Δεν είσαι νόμιμος; Δεν μπορείς να περιφέρεσαι μέσα στη χώρα και να επιβαρύνεις το ιστορικό κέντρο (της Αθήνας).. Τότε, παίρνεις μια προσωρινή άδεια τριών ή έξι μηνών και πηγαίνεις σε τόπους όπου μπορείς να εργαστείς και σου παρέχονται ανθρώπινες συνθήκες ζωής, μέχρι να επιστρέψεις

στον τόπο σου». Όχι, αυτή η δήλωση δεν είναι του κ. Παπανδρέου. Αυτή η δήλωση ανήκει στην κα Άννα Νταλάρα, Υφυπουργό Εργασίας, αρμοδία για θέματα μετανάστευσης.

Το πρόβλημα της Ελλάδος, Κυρίες και Κύριοι, είναι ότι δε συνορεύει με το … Λουξεμβούργο.

Και αν αυτό το είχε συνειδητοποιήσει εγκαίρως το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Παπανδρέου ως υπουργός Εξωτερικών το 2003 δε θα συμφωνούσε με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 343, γνωστό ως «Δουβλίνο ΙΙ».

Ούτε θα έβαζε σε πρώτη μοίρα την «αναπτυξιακή βοήθεια στις χώρες προέλευσης των μεταναστών» και τη φύλαξη των συνόρων μας σε δεύτερη μοίρα. Αλλά το αλαλούμ στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι καινούργια ασθένεια. Είναι ανίατη ασθένεια από παλιά. Όταν είναι αντιπολίτευση υπόσχεται «μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση» και όταν κυβερνά μετατρέπει την Ελλάδα σε μαγνήτη νέων κυμάτων παράνομης μετανάστευσης! Δηλαδή με τις αποφάσεις του το ΠΑΣΟΚ κλείνει την πόρτα των μεταναστών από την Ελλάδα προς άλλες κοινοτικές χώρες, αντί να κλείσει την πόρτα

των λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα. Η ΝΔ την πόρτα της λαθρομετανάστευσης θα την κλείσει,

μια και καλή, όταν θα ξαναέρθει στην Κυβέρνηση!

Το ΠΑΣΟΚ του melting pot, του multi-culti και της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης δεν έχει καταλάβει ότι η ιδεολογία του στο θέμα της μετανάστευσης δεν είναι καν της μόδας! Άλλες Ευρωπαϊκές χώρες,

που εφήρμοσαν την πολιτική της πολτοποίησης, έσφαλαν. Αλλά το κατάλαβαν και τώρα προσπαθούν να το διορθώσουν.

Σας θυμίζω τις πρόσφατες δηλώσεις της κας Μέρκελ: «το πολυπολιτισμικό μοντέλο απέτυχε πλήρως». Και προσθέτει ο Πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας, Κάμερον:  «Για την ακρίβεια το πολυπολιτισμικό μοντέλο έχει πεθάνει». Και αποφασίζει την ενσωμάτωση της δεύτερης γενιάς μεταναστών στη «βρετανικότητα», ιδέα άγνωστη ως το 2005. Ο Θαπατέρο – ο εργατικός Θαπατέρο – μιλά για «ισπανικότητα». Στη Γαλλία, ο Σαρκοζί δημιουργεί Υπουργείο Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας – Εθνικής Ταυτότητας.

Σας θυμίζω, η νέα Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αφήρεσε τον επιθετικό προσδιορισμό «Εθνικός» από όλα τα υπουργεία, λες και ήταν μίασμα. Η μεταναστευτική μόδα πλέον επιτάσσει ενσωμάτωση, αφομοίωση

των μεταναστών προς το συμφέρον της φιλοξενούσας χώρας, προς το απόλυτο συμφέρον των ίδιων των μεταναστών.

Γιατί όπως αποδεικνύει η ευρωπαϊκή και διεθνής εμπειρία, η πολύ-πολιτισμικότητα παράγει γκέτο και δεν παράγει αρμονία στο διαπολιτισμικό πάντρεμα. Η θέση της ΝΔ αυτή είναι: «οι μετανάστες που επιλέγουν να ριζώσουν στη χώρα μας, πρώτα να νιώσουν Έλληνες. Και ύστερα να γίνουν Έλληνες. Μέσω της «Ημετέρας Παιδείας». Και εμείς, ως ΝΔ, δε φοβόμαστε να μιλήσουμε για Ελληνικότητα!

Επανέρχομαι στις δηλώσεις της κας Νταλάρα:  «είσαι παράνομος – σε στέλνουμε σε τόπους με ανθρώπινες συνθήκες ζωής, να εργαστείς, να μην περιφέρεσαι στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας»!Συμπέρασμα αβίαστο: η Κυβέρνηση μέσω της κας Νταλάρα αποφάσισε ότι ο επίγειος Παράδεισος,

η «Γη της Επαγγελίας» για τους μετανάστες βρίσκεται - κατά πως φαίνεται - κάπου ανάμεσα στα σύνορά μας με τη γείτονα χώρα Τουρκία, τον Ποταμό Έβρο και την Ορεστιάδα, την ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Εκεί, η ελαφρά και βαρειά εγκληματικότητα είναι ακόμη περιορισμένες. Το κλειδί της εξώπορτας βρίσκεται ακόμη πάνω στην κλειδωνιά. Τα κορίτσια και τα αγόρια της περιοχής παίζουν ακόμη χωρίς φόβο στις πλατείες και τις αυλές. Η βιομηχανία στην περιοχή; Σύντομα μηδενική. Η γεωργία; Σχεδόν εγκαταλελειμμένη. Τα ένσημα; Δυσεύρετα πλέον και για τους ντόπιους. Η πληθυσμιακή σύνθεση; Προς το παρόν αναλλοίωτη… Όλα αυτά προς το παρόν…

Προ μηνός ακούστηκε ότι το Υπουργείο Άμυνας θα παραχωρήσει «μη λειτουργούντα στρατόπεδα» της χώρας, προκειμένου αυτά να μετατραπούν σε χώρους φιλοξενίας λαθρομεταναστών. Υπήρξαν αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες… Προ εβδομάδος μου τηλεφώνησαν από την Ορεστιάδα

και την Αλεξανδρούπολη συγγενείς, φίλοι και συντοπίτες μου άγνωστοι … Ποιά είναι τα σχέδια της Κυβέρνησης για τον παραμεθόριο νομό Έβρου;

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Παπουτσής, ανακοίνωσε πρόσφατα τη δημιουργία «κέντρων πρώτης υποδοχής» και «κέντρων κράτησης παράνομων μεταναστών». Πληροφορίες λένε ότι ένα έως τρία εξ αυτών θα είναι στο Β. Έβρο.

Κι εδώ αρχίζουν οι εικασίες:

*Εικασία 1η: Τα κέντρα υποδοχής παράνομων μεταναστών θα εγκατασταθούν μακριά από τον αστικό ιστό των πόλεων. Τί μας είπε η κα Νταλάρα; «Δε μπορείς να περιφέρεσαι στο ιστορικό κέντρο…»!

Τί μας είπε ο κ. Παπουτσής, στις 23.12.10; «Χωρίς κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών δεν πρόκειται να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες στο κέντρο της Αθήνας και στα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα…» Αυτό σημαίνει ότι στο μέλλον θα γίνεται η μεταφορά παράνομων μεταναστών από την Αθήνα προς τον Έβρο!

*Εικασία 2η: Στον Έβρο θα γίνουν πλωτές φυλακές. Τι λέει ο Δήμαρχος Αλεξ/πολης, κ. Λαμπάκης, σε επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό: «Ματαιώστε την εγκατάσταση της πλωτής φυλακής αλλιώς

θα μας βρείτε αντιμέτωπους. Ιδρύστε στρατόπεδα «συγκέντρωσης» για τους δύστυχους παράτυπους μετανάστες σε άλλους χώρους πλην του Έβρου, γιατί ο Έβρος δεν αντέχει πλέον άλλη απαξίωση.

Σας ειδοποιώ ότι εάν δεν εισακουσθώ, μαζί με τους συνδημότες μου θα σταθούμε με τα σώματά μας εμπόδιο στην υλοποίηση της απαράδεκτης αυτής ενέργειας για τον Έβρο».

* Εικασία 3η: Οι παράνομοι μετανάστες θα κρατούνται μέσα στα κέντρα. Τι μας είπε η κα Νταλάρα; «Παίρνεις προσωρινή άδεια 3-6 μηνών και πηγαίνεις σε τόπους όπου μπορείς να εργαστείς και σου παρέχονται ανθρώπινες συνθήκες ζωής, μέχρι να επιστρέψεις στον τόπο σου». Η Κοινοτική Οδηγία 115/2008 (άρ. 15 παρ. 4,5) λέει: «Η Κράτηση είναι αναγκαία για να διασφαλιστεί η επιτυχής απομάκρυνση.

Κάθε κράτος-μέλος καθορίζει περιορισμένη περίοδο κράτησης, η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει το εξάμηνο. Οσάκις καθίσταται πρόδηλο ότι δεν υφίσταται προοπτική  απομάκρυνσης, η κράτηση παύει να δικαιολογείται  και το άτομο απολύεται αμέσως». Δηλαδή, οι μετανάστες στον Έβρο και «φθηνά εργατικά χέρια»  θα παρέχουν και κατάλυμα με χρήματα του Ελληνικού Δημοσίου θα διαθέτουν και οσάκις δεν υφίσταται προοπτική απομάκρυνσης, θα απολύονται αμέσως.

Ε, λοιπόν, όχι κύριοι της Κυβέρνησης! Στον Έβρο δεν ψάχνουμε για φθηνά χέρια! Δεν ψάχνουμε καν!

Και δεν υπάρχει χώρος και διάθεση ούτε για μετανάστες, ούτε για κέντρα φιλοξενίας, ούτε για κακή αλλοίωση του ντόπιου πληθυσμού!  Όπως καταλαβαίνετε, το μείζον θέμα στην περιοχή του Έβρου

σήμερα δεν είναι ο φράκτης. Είναι και αυτός.

Σας θυμίζω τι είπε ο Αντώνης Σαμαράς: «Ένας φράκτης δεν αρκεί. Και δεν λύνει το πρόβλημα.

Δεν είμαστε αντίθετοι να φρουρούνται τα σύνορα ακόμα κι έτσι. Αλλά δεν μπορείς να φτιάχνεις έναν νόμο που προσελκύει παράνομους μετανάστες και ύστερα να χτίζεις… φράχτη για να τους κρατήσεις απ’ έξω!» Το μέγιστο θέμα για την περιοχή είναι η ανικανότητα της Κυβέρνησης να αντιληφθεί ότι η μετακίνηση, η παραμονή και η φύλαξη παράνομων μεταναστών στο συνοριακό νομό Έβρου:

*Διευκολύνει την Άγκυρα στην προώθησή τους στην Ελλάδα.

*Μεγιστοποιεί τον κίνδυνο πληθυσμιακής αλλοίωσης στην περιοχή.

*Ωθεί τους Εβρίτες στο κατώφλι της μετανάστευσης, δηλαδή στη δική τους, την προσωπική και οικογενειακή μετανάστευση, έξω από τη χώρα!!

Φίλες και Φίλοι,

Στις 15.06.2010, το ΠΑΣΟΚ δεσμεύτηκε απέναντι στον Ελληνικό λαό με ένα σύνθημα: "Μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση. Στόχος 0% λαθρομετανάστες." Και ύστερα έκανε τα εντελώς αντίθετα. Τα επίσημα στοιχεία ομολογούν την είσοδο μιας παράνομης … Ορεστιάδας στη χώρα κάθε μήνα! Στη μετανάστευση το ΠΑΣΟΚ τα έκανε όλα λάθος! Όπως και στην Οικονομία. Και στην Εξωτερική Πολιτική. Έκανε τα εντελώς αντίθετα απ’ όσα δεσμεύτηκε. Σε όλους τους τομείς.

Εμείς απαντούμε: «Δεν θέλουμε την Ελλάδα περίκλειστο φρούριο. Αλλά δε θα αφήσουμε ποτέ να γίνει και ξέφραγο αμπέλι».