Ο Αλέξης και ο Κυριάκος

του Αθ. Ελλις / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.07.2016

Από τους κεντροαριστερούς Ολάντ και Ρέντσι, αλλά και την κεντροδεξιά Μέρκελ, μέχρι τον Ομπάμα, οι σημαντικότεροι ηγέτες του κόσμου κάτι βλέπουν στον Αλέξη Τσίπρα. Από άλλη οπτική γωνία κάτι βλέπουν και οι νέοι που συνωστίζονταν χθες στη Βουλή για να βγάλουν φωτογραφία μαζί του. 

 Πίσω από τον σεβασμό στη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, όπως και από τον νεανικό ενθουσιασμό για έναν σαραντάρη πρωθυπουργό, υπάρχει μια σημαντική παράμετρος –η επαφή του κ. Τσίπρα με την κοινωνία (ή τουλάχιστον σημαντικό μέρος της)– που εξηγεί ακόμη και την κυνική απόπειρα των εταίρων να αξιοποιήσουν την παρουσία του στην ηγεσία της χώρας για να «περάσουν» αντιλαϊκά μέτρα που δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμόσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

 Είναι μια επαφή που έχει οικοδομηθεί σε «αυταπάτες» και παραπλανήσεις, και σήμερα καθώς η χώρα βιώνει τη σκληρή πραγματικότητα, έχει τραυματισθεί και φθίνει. Αλλά υφίσταται. Και στηρίζεται όχι φυσικά στην οικονομική του πολιτική, όσο στο προσωπικό επικοινωνιακό χάρισμα που διαθέτει. Οποιος υποβαθμίζει αυτή τη διάσταση, παραβλέπει την πραγματικότητα και αυτοπαγιδεύεται σε λάθος ερμηνείες και σχεδιασμούς. 

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την απήχηση του πρωθυπουργού μόνο με την κατάθεση ολοκληρωμένων οικονομικών προτάσεων. Ο ψηφοφόρος είναι μεν οικονομικό ον και απεχθάνεται τους υψηλούς φόρους, αλλά είναι και άνθρωπος που θέλει να νιώθει ότι ο πρωθυπουργός του ενδιαφέρεται γι’ αυτόν. 

 Σε αυτό το πεδίο ο αρχηγός της Ν.Δ. έχει «περιθώρια βελτίωσης». Είναι σαφές ότι διαθέτει τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου Ευρωπαίου ηγέτη. Φαίνεται στις συναντήσεις του με τη Μέρκελ ή τον Νετανιάχου, στις ομιλίες και επαφές του με διεθνείς οικονομικούς παράγοντες, από τον Ντράγκι μέχρι στελέχη επενδυτικών κολοσσών, αλλά και στις εμφανίσεις του σε κορυφαία διεθνή μέσα ενημέρωσης. Διατηρεί προσωπικές σχέσεις, γνωρίζει τα θέματα, έχει αίσθηση του πώς σκέπτονται οι άνθρωποι της αγοράς, χειρίζεται τις ξένες γλώσσες. Είναι ένας φιλελεύθερος πολίτης της Ευρώπης και του κόσμου. 

 Αλλά η εκλογή στην πρωθυπουργία έρχεται από την ψήφο των Ελλήνων και κυρίως των απλών ανθρώπων. Αυτός πρέπει να είναι ο επόμενος στόχος του. Να έρθει κοντά στον πολίτη. Να εκπέμψει ο ίδιος –και να επιβάλει στα προβεβλημένα στελέχη του κόμματός του– ένα προφίλ ανθρώπινο, γήινο, ταπεινό. 

 Στην πορεία των τελευταίων ετών πολλοί χλεύασαν το «σεμνά και ταπεινά» του Κώστα Καραμανλή, λόγω και των συμπεριφορών κάποιων υπουργών του. Ομως, είχε δίκιο. Και τουλάχιστον ο ίδιος, το έκανε πράξη. Αυτό του το αναγνωρίζει ο πολίτης και ψηφοφόρος, και όχι μόνον ο κεντροδεξιός. 

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, όπως κάνει, αλλά και της καθημερινότητας. Να καταθέτει σοβαρές προτάσεις, αλλά και να προσεγγίσει τον απλό άνθρωπο, και να τον εμπνεύσει. 

Οι δρόμοι της δεξιάς στην Ελλάδα -τι μέλλει γενέσθαι

Του Χάρη Τσουλά (κείμενο για την Εθνική Συνδιάσκεψη της ΟΝΝΕΔ)

Κάνοντας μια μικρή αναδρομή ,θα λέγαμε πως ο κύριος πόλος του ελληνικού δεξιού χώρου ήταν και είναι ο δικός μας χώρος, η Νέα Δημοκρατία. Ένα κόμμα που μετά την ίδρυσή του από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1974,αποτέλεσε το συνεχιστή της λεγόμενης “παραδοσιακής δεξιάς”. Η Ν.Δ. εμπλουτίστηκε και με στοιχεία του φιλελευθερισμού και του κέντρου τις επόμενες δεκαετίες.

 Σε όλα αυτά τα χρόνια,υπήρξαν κατά καιρούς διάφοροι “εταίροι” της ΝΔ στο χώρο της Δεξιάς,χωρίς να έχουν διαχρονική πορεία.

 Τα τελευταία τρία χρόνια όμως έχουν συμβεί πλήθος αλλαγών,ζυμώσεων και αναταράξεων ακόμα,τόσο σε όλο το πολιτικό φάσμα,όσο και στον δεξιό χώρο.

 Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, είχαμε το -ίσως πρωτοφανές στα χρονικά- φαινόμενο η ευρύτερη δεξιά να περιλαμβάνει πλέον περίπου 4-5 σχηματισμούς συνολικά ! (ΝΔ, Αν.Ελλ., ΛΑ.Ο.Σ., Ε.ΠΑ.Λ και δυστυχώς δυσαρεστημένους παραδοσιακά δεξιούς ψηφοφόρους που προτιμούν Χ.Α.)

 Όλα αυτά συνιστούν ένα σκηνικό κατακερματισμού που παρατηρείται μετά από πολλές δεκαετίες. Προσωπική μου άποψη είναι πως ο πλήρης κατακερματισμός οδηγεί μαθηματικά στην αδυναμία ενός ευρύτερου πολιτικού χώρου που έχει προσφέρει πολλά και σημαντικά και μπορεί να προσφέρει ακόμα περισσότερα στον τόπο,πολύ δε περισσότερο όταν ένα κόμμα εξ αυτής της παράταξης- το δικό μας κόμμα- βρίσκεται στην εξουσία,στην τόσο κρίσιμη για τη χώρα σημερινή περίσταση.

 Αυτό λοιπόν που μπορεί να συμβεί είναι μιας μορφής “επανεκκίνηση”. Και αυτό αφορά κυρίως τον κεντρικότερο πόλο της Δεξιάς, το κόμμα μας, τη Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι αναγκαίο να συμβεί με νέο όνομα ή νέα σύμβολα. Αναμφισβήτητα πρέπει να γίνει με ανανέωση πολιτικών και νοοτροπιών.Με προσανατολισμό σταθερά φιλοευρωπαϊκού χαρακτήρα , με σεβασμό στα εθνικά ζητήματα, τις ανάγκες της κοινωνίας και τις αξίες της Πατρίδας συνδυάζοντας κατά το δυνατότερο αρμονικό τρόπο τις αρχές του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού,του κοινωνικού κέντρου και της λαϊκής ελληνικής δεξιάς.

 Δίπλα από αυτή την παράταξη,στο ζωτικό χώρο της Δεξιάς πάντα,θα μπορούσε να σταθεί ένα περισσότερο,χριστιανοδημοκρατικού-συντηρητικού-πατριωτικού τύπου κόμμα,το οποίο όμως θα μπορεί να δώσει έμφαση σε περισσότερο ρεαλιστικές και όχι λαϊκίστικες θέσεις και θα έρθει σε αντικατάσταση ή σύμπτυξη των ήδη υπαρχόντων υπολοίπων σχηματισμών καθώς και με τη συμπίεση έως και οριστική αντιμετώπιση του ακραίου λόγου της Χρυσής Αυγής.

 Σε κάθε περίπτωση,αναγκαία συστατικά για τη συνέχιση της ύπαρξης της παράταξής μας στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής του τόπου είναι τα προαναφερθέντα: Σεβασμός στις αξίες της και στις αρχές της από το παρελθόν,είσοδος νέων,γόνιμων στοιχείων,νοοτροπιών και πολιτικών, ακόμα μεγαλύτερη στροφή σε ορθές,ρεαλιστικές και αληθινές προγραμματικές θέσεις,συμμετοχή νέων ανθρώπων ολοένα και περισσότερο και προ παντός διαρκής επαφή με την κοινωνία,φυγή από την εσωστρέφεια. 

Κώστας Καραμανλής: Ηγέτης ή ακόμα ένας πρωθυπουργός;

Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους απερχόμενους πρωθυπουργούς μετά τον Κων/νο Μητσοτάκη και τον Α. Παπανδρέου στην σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία είναι αναμφίβολα ο Κώστας Καραμανλής. Κι όχι άδικα!

Στη διακυβέρνησή του χειρίστηκε κρίσιμα ζητήματα που αφορούσαν το εθνικό και οικονομικό μέλλον της χώρας ενώ φαινόταν παντοδύναμος ύστερα από την συντριπτική ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2004. Παρόλα αυτά οι αντίπαλοί του τον κατακρίνουν για αδυναμία και δειλία αφού προκήρυξε πρόωρες εκλογές υπό το βάρος "πιέσεων" τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της κυβέρνησης και της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας.

Μετά την καταστροφική ήττα του, αποσύρθηκε σταδιακά ενώ μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να αναλαμβάνει καμιά πολιτική πρωτοβουλία παρά την πολιτικά γόνιμη ηλικία και το βάθος υποστήριξης που διαθέτει. Το όνομά του χρησιμοποιήθηκε για πολλές ίντριγκες και πολιτικά παιχνίδια πρώην συνεργατών του και βαρόνων της παράταξης παρά τη δική του ξεκάθαρη τοποθέτηση: Δεν παρεμβαίνω, στηρίζω τον Αντ. Σαμαρά και την παρούσα κυβέρνηση.

Το ερώτημα που τίθεται σε όλους είναι: Ο Κ. Καραμανλής ήταν τελικά ηγέτης της Δεξιάς Παράταξης ή αποτελεί ακόμα έναν γόνο μεγάλης πολιτικής οικογένειας που είχε την τύχη να αναλάβει τα ηνία της χώρας όπως ο Γ. Παπανδρέου; 

Αλήθεια, τι σημαίνει Δεξιά;

του Απόστολου Δοξιάδη / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η σωστή λειτουργία της Δημοκρατίας στηρίζεται στην ύπαρξη κομμάτων με διακριτές ιδεολογικές θέσεις, ώστε ο πολίτης να έχει τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε ουσιαστικά διαφορετικές πολιτικές προτάσεις. (Το ότι η ιδεολογία πρέπει να βρίσκεται σε αντιστοιχία με την πράξη, το θεωρώ φυσικά αυτονόητο? άλλο αν, όπως πολλά αυτονόητα στην Ελλάδα, σπανίως ισχύει). Σύμφωνα με την αρχή αυτή, το μεγαλύτερο πολιτικό μας πρόβλημα είναι η ανυπαρξία πραγματικής ιδεολογικής διαφοράς ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, τα κόμματα δηλαδή που εκφράζουν εκλογικά τέσσερις στους πέντε Ελληνες.

Η ιδεολογική ισοπέδωση αποτελεί έκφραση της γενικότερης κρίσης αξιών που βασανίζει την κοινωνία μας, της οποίας η οικονομική δεν αποτελεί παρά μέρος. Για να αντιμετωπισθεί η κρίση, λοιπόν, πρέπει να ξεκαθαρίσει η πλειοψηφία των πολιτών, μέσω και των κομμάτων που την εκφράζουν, τις ιδέες της. Αλλιώς, αργά ή γρήγορα, θα πνιγούμε όλοι μαζί στον άχρωμο χυλό του βαθιά αήθους, οπορτουνιστικού λαϊκισμού, που αποτελεί τη μόνη πραγματική ιδεολογία των περισσότερων πολιτικών μας.

Πιστεύω ότι η πιο επείγουσα ανάγκη στο ξεκαθάρισμα του ιδεολογικού τοπίου είναι ο αυτοπροσδιορισμός του πολιτικού χώρου που αποκαλείται συμβατικά «Δεξιά». Κι αυτό γιατί, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η Δεξιά αποτελεί το σημείο αναφοράς όλου του πολιτικού φάσματος: τα κόμματα που βρίσκονται αριστερά της ορίζουν τη φυσιογνωμία τους ως απόσταση από αυτήν, ενώ όσα είναι από την άλλη διεκδικούν την πελατεία της, εμφανιζόμενα ως «πραγματική Δεξιά». Την ανάγκη αποτελεσματικού αυτοπροσδιορισμού της ελληνικής Δεξιάς την καθιστά περισσότερο επείγουσα η βαθιά ιδεολογική σύγχυση στην οποία βρίσκεται, εδώ και δεκαετίες.

Η σύγχυση έχει ιστορική αφετηρία. Μέχρι την απριλιανή δικτατορία, η Δεξιά στηριζόταν σε δύο πυλώνες: αντικομμουνισμό και φιλομοναρχία. Ομως, με τη Μεταπολίτευση, οι δύο πυλώνες γκρεμίστηκαν, ο πρώτος τον Ιούλιο του 1974, με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, κι ο δεύτερος τον Δεκέμβριο, με το δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Οσοι θυμούνται εκείνα τα χρόνια, γνωρίζουν ότι το γκρέμισμα αυτό δεν ήταν αυτονόητο παρεπόμενο της Μεταπολίτευσης. Χρειαζόταν πολιτικός μεγάλου αναστήματος για να το επιβάλει. Κατά ιστορική ειρωνεία, αυτός ήταν η σημαντικότερη προσωπικότητα της ελληνικής Δεξιάς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Ο Καραμανλής ήταν άνθρωπος των έργων, όχι των λόγων, κι αυτό ήταν το βασικότερο προσόν του. Ηταν όμως και η αχίλλειος πτέρνα του: η αδιαφορία του να δώσει στη Δεξιά ένα νέο ιδεολογικό στίγμα στη θέση αυτού που της αφαίρεσε, πέραν του φιλοδυτικού προσανατολισμού, ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος του. Η ιδεολογική γύμνια φάνηκε ξεκάθαρα ήδη το 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ, κόμμα αρχικά σαφώς αριστερότερο της προδικτατορικής Ενωσης Κέντρου, απορρόφησε όλους τους ψηφοφόρους της που είχαν στηρίξει μεταδικτατορικά τον Καραμανλή.

Πώς έγινε αυτό; Ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδισε τους κεντρώους με ένα συγκλονιστικά αποτελεσματικό σύνθημα: «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Το σύνθημα λειτούργησε αόρατα, υποδόρια, πέρα και πίσω από αυτό που φαίνεται να δηλώνει επιφανειακά, ότι δηλαδή ο ελληνικός λαός απεχθάνεται τη Δεξιά. (Αυτό άλλωστε είναι προφανώς ψευδές, αφού ο λαός περιλαμβάνει και τη Δεξιά, και ενίοτε σε μεγάλα ποσοστά: το 1974, ο Καραμανλής είχε εκλεγεί με 54,4 τοις εκατό.) Οχι. Η κρυφή δύναμη του συνθήματος δεν βρίσκεται στις μεγάλες λέξεις, «Λαός» και «Δεξιά», αλλά στο φαινομενικά αθώο «σημαίνει». Η νέα Δεξιά του Καραμανλή ήταν πανδύσκολος αντίπαλος, οπότε ο Ανδρέας ανέστησε και έβαλε στη θέση της την παλιά! Με το σύνθημά του, ο Ανδρέας όρισε το νόημα της έννοιας «Δεξιά» κατά τα γούστα του, διαγράφοντας διαμιάς τα μεταπολιτευτικά επιτεύγματα του Καραμανλή, και υποβάλλοντας την ιδέα ότι η Δεξιά είναι («σημαίνει») αυτό που ήταν προ-δικτατορικά: η Δεξιά της υπακοής στο κελεύσματα του Παλατιού, δηλαδή -στη νέα εκδοχή- των ξένων, η Δεξιά της μισαλλοδοξίας και των διώξεων. Ετσι, το 1981 οι Ελληνες δεν υπερψήφισαν τόσο το (ουσιαστικά άγνωστό τους) ΠΑΣΟΚ, όσο καταψήφισαν ένα βρικόλακα, που ο Ανδρέας τους έπεισε ότι είχε βγει από τον τάφο.

Κι ο μεν Ανδρέας τη δουλειά του έκανε, και την έκανε άριστα. Ομως η Νέα Δημοκρατία τι έχει κάνει, από το 1981, για να αποκτήσει ένα σοβαρό ιδεολογικό πρόσωπο, που θα αναπληρώσει το προδικτατορικό, που ακύρωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Τι έχει κάνει για να δώσει στους Ελληνες μια πειστική ιδεολογική εναλλακτική στα ξοφλημένα μεταδικτατορικά ιδεολογήματα της Αριστεράς; Φοβούμαι τίποτε. Ή, μάλλον, κάτι ακόμη λιγότερο: αντί να προοδεύει, συνεχώς χειροτερεύει. Αντί να δημιουργήσει ένα ουσιαστικό και συνεπές όραμα για τη συντηρητική παράταξη, αναμασά κοινοτοπίες, ωραιοποιεί τα αντικοινωνικά αιτήματα των άθλιων συντεχνιών της, προσπαθεί -και δυστυχώς συχνά τα καταφέρνει- να ξεπερνά σε λαϊκισμό ακόμη και το λεγόμενο «βαθύ ΠΑΣΟΚ».

Το πρόβλημα λοιπόν της σημερινής Δεξιάς δεν είναι αυτό που της δημιούργησε ο Ανδρέας, το 1981, ότι «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει». Το πρόβλημά της είναι ότι έχει ξεχάσει τι σημαίνει, αυτή η ίδια.

* Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

Ο βρετανικός "προοδευτικός συντηρητισμός" κι η ελληνική αποιδεολογικοποίηση

(το άρθρο αναφέρεται στη Νέα Δημοκρατία του Κ. Καραμανλή αλλά παραμένει επίκαιρο)
Η βρετανική πολιτική σκηνή, μαζί με άλλους τομείς της συγκεκριμένης κοινωνίας, διακρινόταν παραδοσιακά για την ιδιοτυπία της. Κατά αυτόν τον τρόπο, ενώ κατά την δεκαετία του ‘80 είχαμε στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης την άνοδο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην εξουσία, στην Αγγλία είχαμε την γέννηση του Θατσερισμού και την απόλυτη κυριαρχία των συντηρητικών Tories. Ετσι, κι ενώ περί τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 άρχιζε η ανάκαμψη της ευρωπαικής κεντροδεξιάς, στην Γηραιά Αλβιώνα θριάμβευε ο «τρίτος δρόμος» της σοσιαλδημοκρατίας, με πνευματικό πατέρα του τον Giddens και μπροστάρη τον Blair. Τα παραπάνω δεν υποννοούν καμία απολύτως ντετερμινιστική προσέγγιση, απλά είναι αδύνατον να διαφύγουν της προσοχής όποιου παρακολουθεί τον τελευταίο κυρίως χρόνο την αλματώδη άνοδο των υπό τον David Cameron βρετανών Συντηρητικών, εν μέσω μίας σημαντικής παγκόσμιας στροφής των κοινωνιών σε κεντροαριστερά πολιτικά σχήματα.

Σαφέστατα, τίποτα στην πολιτική δεν είναι τυχαίο. Μετά από την επί 18 συναπτά έτη παραμονή τους στην εξουσία (1979-1997), οι Tories είχαν περιέλθει σε σημείο τέτοιο από το οποίο πολύ σπάνια πολιτικός σχηματισμός δύναται να ανανήψει. Και πράγματι για πολλά χρόνια η κυριαρχία των Εργατικών ήταν αδιαμφισβήτητη κι οι Συντηρητικοί βρίσκονταν μεταξύ σφύρας κι άκμονος –συνεχείς αλλαγές ηγεσίας, συρρίκνωση εκλογικής επιρροής, απώλεια ακόμα και παραδοσιακών ομάδων υποστηρικτών τους. Κι όμως. Πάνε μόλις τρία χρόνια από την στιγμή που ανέλαβε την αρχηγία του κόμματος ο νεόκοπος David Cameron και το όλο σκηνικό έχει ανατραπεί πλήρως. Σίγουρα σε αυτήν την ανατροπή έχει συμβάλει κι η παταγώδης απότυχια των Εργατικών να διαχειριστούν καυτά θέματα υψίστης σημασίας καθώς κι η ανικανότητα του Gordon Brown να εμπνεύσει και να πείσει οτι μπορεί να δώσει νέα πνοή στο κόμμα του και πολύ περισσότερο στην κοινωνία. Παρ’όλα αυτά, η διαφορά στις δημοσκοπήσεις –προσεγγίζει το 20%- είναι υπερβολικά ευμεγέθης για να αποδωθεί κυρίως στην ανικανότητα του Εργατικού κόμματος και της ηγεσίας του.

Αντιθέτως, η εντυπωσιακή αυτή πορεία των Tories προς τις εκλογές του επόμενου έτους, οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εντυπωσιακή και σε σημεία ριζοσπαστική ατζέντα διακυβέρνησης της χώρας που έχει παρουσιάσει ο Cameron και οι συνεργάτες του. Το ιδεολογικό περιεχόμενό της έχει περιγραφεί από τον ίδιο με τον κάπως παράταιρο τίτλο «προοδευτικός συντηρητισμός» (“progressive conservatism”). Κι αν όντως με μία πρώτη ματιά η αντίδραση μπορεί να είναι κάπως επιφυλακτική όσ’ον αφορά την πρακτική εφαρμογή ενός προγράμματος που φέρει αυτό τον κάπως παράδοξο τίτλο, μία βαθύτερη μελέτη των προτάσεων του προγράμματος διακυβέρνησης δικαιώνει απόλυτα την χρησιμοποίηση του επιθέτου «προοδευτικός» για τον προοσδιορισμό της κατεύθυνσης που ακολουθεί αυτό.

Διότι, πώς αλλιώς παρά προοδευτική μπορεί να χαρακτηριστεί η πολιτική ενός από τα πιο παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης, όταν αναφέρει ως βασικούς της στόχους, την δημιουργία μίας κοινωνίας η οποία θα είναι δίκαιη, πιο πράσινη, θα προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες της και θα είναι πιο ασφαλής. Το όραμα των Tories για την Βρετανία του 21ου αιώνα περιέχει προτάσεις για όλο το φάσμα των πολιτικών θεμάτων οι οποίες είναι ρηξικέλευθες όχι μόνο για ένα κόμμα συντηρητικό αλλά και για οποιοδήποτε εκπρόσωπο του πολιτικού φάσματος.

Πιο συγκεκριμένα, δίνεται ιδιαίτερη βάση στον ρόλο της εκπαίδευσης για την επίτευξη του στόχου των ίσων ευκαιριών σε όλους τους πολίτες, προωθώντας την αύξηση του ανταγωνισμού στην μέση εκπαίδευση και την ισχυροποίση του ρόλου των καθηγητών στα σχολεία. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται κι η προώθηση του θεσμού της οικογένειας –ενός θεσμού που έχει πάψει πια να αποτελεί συνεκτικό ιστό της βρετανικής κι όχι μόνο κοινωνίας- ως κεντρικού πυλώνα για το κτίσιμο μιας κοινωνίας με πιο ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των μελών της και με αυξημένο το αίσθημα της συλλογικότητας αλλά και της ατομικής ευθύνης.

Παράλληλα, προωθείται αύξηση της αποκέντρωσης της λήψης αποφάσεων και των γενικότερων αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών, η οποία ταυτόχρονα με τον ενισχυμένο ρόλο του εθελοντισμού και των αντίστοιχων οργανώσεων, στοχεύει στην ενίσχυση της ενεργού συμμετοχής των απλών πολιτών στην πολιτική. Επίσης μεγάλη βάση δίνεται και στην ανάγκη ανάπτυξης μίας «πράσινης οικονομίας», με την δημιουργία μεγάλου αριθμού αντιστοίχων θέσεων εργασίας και την ενίσχυση πολιτικών για την προώθηση χρήσης εναλλακτικών μορφών ενέργειας.

Τα παραδείγματα προοδευτικών προτάσεων που μπορούν να αντληθούν από την ατζέντα των Tories είναι αναρίθμητα. Ο Cameron όμως δεν έμεινε μόνο στην ανανέωση του ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματός του. Προχώρησε και σε εκτεταμένες αλλαγές προσώπων, αναδεικνύοντας στην πολιτική σκήνη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους μεγάλο αριθμό νέων –όχι απαραίτητα σε ηλικία αλλά κυρίως σε ιδέες- πολιτικών, μεγάλο μέρος των οποίων αποτελεί και το μονίμως μειοψηφικό γυναικείο φύλο. Κατά αυτόν τον τρόπο προσέδωσε στο κόμμα του μία τελείως διαφορετική εικόνα και μία αύρα η οποία δεν περιορίζεται σε ένα καλογυαλισμένο περίβλημα, αλλά στηρίζεται σε ένα στιβαρό σύνολο προτάσεων για το άμεσο και μακροπρόθεσμο μέλλον της βρετανικής κοινωνίας.

Στην χώρα μας, το κόμμα το οποίο δραστηριοποιείται στην ίδια πολιτική «γειτονιά» με τους βρετανούς συντηρητικούς, είναι η κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία. Ως κομματικός σχηματισμός της ευρύτερης κεντροδεξιάς, ποτέ του ουσιαστικά δεν είχε μία ξεκάθαρη ιδεολογική ταυτότητα. Ξεκίνησε με τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό (καραμανλισμό στην ουσία), για να περάσει σε πιο φιλελεύθερα κατατόπια επί προεδρίας Μητσοτάκη, μέχρι να κάνει την νεοκαραμανλική στροφή στον μεσαίο χώρο και στην ουσιαστική αποιδεολογικοποιήση. Κι αυτό καθώς στην σημερινή κυβέρνηση συμβιώνουν παλαιάς κοπής πολιτικοί της λαικής δεξιάς με -τουλάχιστον κατ’όνομα- φιλελεύθερους εκσυγχρονιστές, παράγοντας κι αμφίσημης κατεύθυνσης κυβερνητικό έργο, χωρίς ξεκάθαρες στοχεύσεις και μακροπρόθεσμο πλάνο.

Αναμφίβολα, ο Κώστας Καραμανλής θα είχε πολλά να διδαχθεί από τον τρόπο με τον οποίο ανανεώθηκαν εκ βάθρων κι άκρως επιτυχημένα οι βρετανοί συγγενείς της Νέας Δημοκρατίας. Κι αναντίρρητα, προτάσσοντας μία ανάλογη και φυσικά προσαμοσμένη στα δεδομένα της χώρας μας ατζέντα, θα συμβάλει τα μέγιστα τόσο στην ιδεολογική και πολιτική αναστήλωση του κόμματός του, όσο και στην πορεία ανανέωσης της χώρας, που πλέον αποτελεί επιτακτική ανάγκη για το μέλλον της.

Old Whig

Το άρθρο (του 1986!) που διαπόμπευε τον Ανδρέα

Μενέλαος Τασιόπουλος

Μια μεγάλη συζήτηση έχει ξεκινήσει από την τοποθέτηση του Μάκη Βορίδη στο συνέδριο της Ν.Δ. σχετικά με τις τεράστιες ευθύνες που έχει ο Ανδρέας Παπανδρέου για την καταστροφή της χώρας. Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο ίδιος συνήθιζε να λέει στους φίλους του, τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν όλα κινούνταν στη βάση της ανευθυνότητας, ότι το σκάσιμο της «φούσκας» που δημιουργούνταν τότε θα το αντιμετώπιζαν οι πολιτικοί και οι Ελληνες 20 χρόνια μετά.

 

Εννοούσε ότι υπήρχε καιρός για να διορθωθούν τα πράγματα, οπότε ο κόσμος θα μπορούσε να χαρεί με τις αλλεπάλληλες, λανθασμένες πολιτικές παροχών, περίπου ως το 2000. Τότε δηλαδή που τελικά με στρατηγική Σημίτη μπήκαμε στην ΟΝΕ. Ο αντίλογος από την πλευρά των διάφορων εκδοχών των απολογητών του ΠΑΣΟΚ είναι ότι για όλα φταίει η «αμέριμνη διακυβέρνηση» του Κ. Καραμανλή του νεότερου, ο οποίος παρέλαβε πρωτογενές έλλειμμα τον χρόνο στα 8 δισ. ευρώ το 2004 και παρέδωσε έλλειμμα 20 δισ. ευρώ το 2009. Αξίζει να θυμηθούμε ένα άρθρο-σχόλιο του Γ. Μαρίνου στον έγκριτο «Οικονομικό Ταχυδρόμο», στον οποίο ήταν και διευθυντής, που δημοσιεύθηκε στις 22 Μαΐου 1986. Μάλλον αυτό είναι αρκετό για να σταματήσουμε να μιλάμε για «ξαφνικό θάνατο» της Ελλάδας το 2010. Εγραφε τότε μεταξύ άλλων ο πλέον σημαντικός αρθρογράφος του οικονομικού ρεπορτάζ:

«Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα, να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά. Αντί να φτιάχνουμε νέα εργοστάσια, να κλείνουμε κι αυτά που υπάρχουν. Αντί να εκσυγχρονίζουμε τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν παλιοσίδερα. Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και τη λούφα. Αντί να προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύομε την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.

 

Αντί να ενθαρρύνομε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των προβληματικών επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν.

Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκομε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.

 

Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την εργατικότητα και τη συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες τους, πολλοί απ’ αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις μίσους τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.

 

Αντί το Δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από τη φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας, σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολουμένων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης γραφειοκρατίας.

 

Αντί να αναπτύσσομε την παραγωγή και να ενισχύομε την αυτοδυναμία της οικονομίας μας, το ’χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολάρια από τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά.

 

Αντί να διευκολύνονται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο».

 

Γιατί η ελληνική πολιτική τάξη δεν ξέρει να κυβερνά

Του Ναπολέοντα Λιναρδάτου

Εάν κάποιος ήθελε να δει πως η υπάρχουσα κρίση αντικατοπτρίζεται στην ελληνική πολιτική τάξη δεν έχει παρά να παρατηρήσει τον πολιτικό βίο των δύο τελευταίων πρωθυπουργών, του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Παπανδρέου. Ο μέσος Έλληνας, ανάλογα με την πολιτική ταυτότητα, εκπαιδεύτηκε στο να έχει διαφορετική αντίδραση στο άκουσμα των δύο αυτών ονομάτων, αλλά ουσιαστικά ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου αντιπροσωπεύουν δυο ιδιαίτερα παρόμοιες εκφάνσεις ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος.

Η πολιτική πορεία του Κώστα Καραμανλή μέχρι την εκλογή του στην αρχηγία της ΝΔ είχε τρία βασικά χαρακτηριστικά: ήταν άχρωμη, άψυχη και αδιάφορη. Ο Κώστας Καραμανλής ασχολήθηκε με την πολιτική για τον ίδιο λόγο που πολλοί άλλοι άνθρωποι ακολουθούν την δουλειά της οικογένειας τους, είναι μια έτοιμη δουλειά. Και όπως συμβαίνει μερικές φορές όταν κάποιοι απλά ακολουθούν την δουλειά της οικογένειας, αυτό δεν γίνεται με μεράκι και προσπάθεια αλλά με μια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία.

Όταν ο Κώστας Καραμανλής εκλέχθηκε στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας δύο πράγματα μπορούσε κάποιος να ακούσει για τις ικανότητες του. Η πρώτη ήταν ότι ήταν καλό παιδί, η άλλη ότι είχε λέγειν. Υπάρχουν αρκετά καλά παιδιά στην Ελλάδα αυτό δεν σημαίνει ότι κάνουν και για πρωθυπουργοί. Η δε ικανότητα του στο λέγειν δεν είχε σχέση με μια δυναμική πολιτική ρητορεία που έπειθε το κοινό σε δύσκολα θέματα, αλλά μια κενολογία που περιοριζόταν στην σωστή χρήση της γραμματικής και του συντακτικού και αναμασούσε τα κλισέ της μεταπολίτευσης.

Αυτός ήταν ο Κώστας Καραμανλής όταν ανέλαβε την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. Η κατάσταση του Γιώργου Παπανδρέου όταν ήρθε η δική του σειρά να αναλάβει τα ηνία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν πολύ καλύτερη. Μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου να είχε μια πιο ενεργητική παρουσία στην πολιτική σκηνή, αλλά σε βασικές γραμμές είχε τα χαρακτηριστικά όμοια με αυτής του Κώστα Καραμανλή. Ήταν μια πολιτική παρουσία που απέφευγε τα δύσκολα και επίμαχα θέματα της εποχής δίνοντας περισσότερο προσοχή στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής μιας και εκεί δεν κυριαρχούσαν οι συντεχνίες και άλλες μεταπολιτευτικές αγκυλώσεις.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου θα αναλάβει πρωθυπουργός της χώρας θα προσπαθήσει να ξαναζήσει αυτή την πρώιμη και πιο ανέμελη εποχή της πολιτικής του καριέρας. Τα πολύ συχνά ταξίδια του στο εξωτερικό θα μαρτυρούν μια έντονη τάση φυγής από μια ιδιαίτερα δύσκολη και επώδυνη εσωτερική σκηνή.

Στην περίοδο της μεταπολίτευσης η ελληνική πολιτική τάξη θα γαλουχηθεί με τις αρχές του δανειακού σοσιαλισμού και των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Οι Έλληνες και η ελληνική πολιτική τάξη θα μάθουν να απεχθάνονται την εργασία στο ιδιωτικό τομέα αφού θα μπορούν να διορίζουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στο δημόσιο, με δανεικά φυσικά. Το ευρωπαϊκό χρήμα που θα ρέει άφθονο τις τελευταίες δεκαετίες θα διδάξει στην ελληνική πολιτική τάξη ότι επιχειρηματικότητα είναι οι προμήθειες του δημοσίου και ότι αγροτική ανάπτυξη είναι το μέγεθος των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων.

Είναι απαραίτητες οι διοικητικές ικανότητες του πολιτικού προσωπικού στην μεταπολιτευτική Ελλάδα; Η απάντηση θα είναι αρνητική. Όταν το καλοκαίρι του 2007 θα καεί η μισή Ελλάδα η κυβέρνηση Καραμανλή θα καλύψει την διοικητική της ανικανότητα μοιράζοντας τριχίλιαρα σε πυρόπληκτους και μη. Το θέμα μια διαλυμένης πυροσβεστικής θα ξεπεραστεί γρήγορα όταν η κυβέρνηση Καραμανλή θα ρίξει στην υπόθεση τα χρήματα των φορολογουμένων για να κουκουλώσει το πρόβλημα.

Και όλα αυτά θα συμβούν γιατί το κράτος δεν υπάρχει για να παρέχει δημόσια αγαθά και υπηρεσίες αλλά για να βολεύεται ο κομματική πελατεία της εκάστοτε κυβέρνησης. Στην μεταπολίτευση οι κανόνες του παιχνιδιού θα αντιστραφούν και η Ελλάδα θα υπάρχει για να εξυπηρετεί το κράτος της.

Το είδος του πολιτικού που θα ευδοκιμήσει αυτή την περίοδο θα είναι η γνωστή καρικατούρα ενός αμοραλιστή πολιτικάντη. Δεν ξέρει πως να κυβερνά, δεν ξέρει πως να κατευθύνει και να ελέγχει το μηχανισμό του κράτους, αλλά είναι αυθεντία στην κομματική ίντριγκα και δολοπλοκία. Δεν ξέρει πως να πείθει τους Έλληνες πολίτες για όλα αυτά που πρέπει και όλα αυτά που δεν πρέπει να γίνουν, αλλά ξέρει πως να τους κολακεύει και να τους εξαγοράζει εκποιώντας τον πλούτο των προηγούμενων και των μελλοντικών γενεών.

Αυτή είναι η πολιτική τάξη που ανέδειξε τους δύο τελευταίους πρωθυπουργούς μας. Όταν οι συνθήκες άλλαξαν δραστικά, ο πρώτος παραιτήθηκε των ευθυνών του άμεσα και ξεκάθαρα παραδίδοντας την εξουσία στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο άλλος, για δύο χρόνια τώρα παίζει κρυφτούλι με την πραγματικότητα προσδοκώντας ότι κάποια στιγμή θα ξυπνήσει από το τωρινό του εφιάλτη και θα βρεθεί ξανά στην γνώριμη του μεταπολιτευτική κατάσταση, όπου θα μπορεί να προσποιητέ ότι είναι πρωθυπουργός μοιράζοντας διορισμούς, επιδόματα και προμήθειες.

Τα σημερινά οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας είναι τεράστια αλλά δεν είναι ανυπέρβλητα. Αν φαίνονται ανυπέρβλητα είναι γιατί έχουμε μια πολιτική τάξη που δεν ξέρει να κυβερνά.

πηγή: e-grammes.gr

Σε ποια "Δύση" ανήκουμε;

του Νίκου Χιδίρογλου
Το "Ανήκομεν εις την Δύσιν" δεν αμφισβητήθηκε πρόσφατα ως δόγμα. Οι πρώτες φωνές για την αναθεώρηση του απαρχαιωμένου γεωπολιτικού δόγματος που διέπει την εξωτερική μας πολιτική, ακούστηκαν μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Όμως, χαρακτηρίστηκαν "ακραίες" και "οπορτουνιστικές" με τη συνδρομή του συστημικού Τύπου και λοιδορήθηκαν. Ο διάλογος συνεχίστηκε, χωρίς να μπορέσουν οι υπέρμαχοι της απεμπλοκής από το άρμα των συμφερόντων που διέπουν την πολιτική της Δύσης, να επηρεάσουν την εξωτερική πολιτική της χώρας μας. Χάθηκαν έτσι πολλές και σημαντικές ευκαιρίες, λόγω των χρόνιων ιδεολογικοπολιτικών αγκυλώσεων των ανθρώπων που πήραν κατά καιρούς το πηδάλιο της χώρας στα χέρια τους.

Σήμερα, προτάσσει παραπάνω από επιτακτική η ανάγκη, αναθεώρησης του στρατηγικού δόγματος της χώρας, η οποία διοικείται από ανδρείκελα των κερδοσκόπων του χρηματοπιστωτικού συστήματος, άτομα-θιασώτες της ολοκληρωτικής υφής παγκόσμιας διακυβέρνησης, που επιχειρούν με βάναυσο τρόπο τον θρησκευτικό και εθνικό αποχρωματισμό της κοινωνίας μας. Όμως, με τα προσχήματα να μην τηρούνται πλέον, η πρόσδεσή μας στο άρμα των μηχανισμών που "ελέγχουν" το πολιτικό σκηνικό στη Δύση, είναι απόλυτη, κάτι που σημαίνει ότι οποιαδήποτε αλλαγή πλεύσης στην εξωτερική μας πολιτική, θα πρέπει να έχει "επαναστατικά" χαρακτηριστικά. Απλά, λάβετε υπόψη σας ότι ο νυν ΥΠΕΞ της Ελλάδας, είναι ένας εκ των συντακτών του εθνοκτόνου Σχεδίου Ανάν και ότι προ μερικών εβδομάδων εξέδωσε ανακοίνωση, επιχαίροντας για τη...σύλληψη (!) του Σέρβου στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς! Πολιτικά διαπιστευτήρια στην Ουάσινγκτον, αλλά και μια τρομακτική για τους πατριώτες οπτική των εθνικών μας πραγμάτων, γνωστή και ως "εθνομηδενισμός".

Οι Πληγές
Η ιστορική ανασκόπηση του τι ακολούθησε στην Ελλάδα, μετά τη λήξη του συμμοριτοπόλεμου, είναι μάλλον άχρηστη στην παρούσα φάση, καθώς τα γεγονότα είναι γνωστά. Αρκεί να πούμε ότι το πέρασμα της χώρας μας στο δυτικό στρατόπεδο και η σταδιακή αλλά δυστυχώς ολοκληρωτική μας ενσωμάτωση σε αυτό που σήμερα αποκαλείται "ευρωατλαντικές δομές", καθυπόταξε την πολιτική μας στις επιταγές της Ουάσινγκτον, του ΝΑΤΟ και αργότερα της ΕΟΚ και μετέπειτα Ε.Ε. Σκόπιμο όμως θα ήταν να υπογραμμιστεί εδώ το ότι η αστική ελίτ της χώρας μας, έφτασε στο αίσχιστο σημείο στη διάρκεια της δεκαετίας του '50, να κρατήσει αποαστάσεις και σε κάποιες περιπτώσεις να υπονομεύσει ανοικτά τον ηρωικό απελευθερωτικό και αντιαποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, υποκύπτοντας στην "ανάγκη" να μην διαταραχθούν οι στρατηγικοί σχεδιασμοί των "συμμάχων" μας της Δύσης (καθώς αυτή τρόμαζε με την προοπτική της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα). Και ιδού το αποτέλεσμα...

Το εθνικό υποτάχθηκε λοιπόν στο διεθνές (όχι μόνο στην περίπτωση του Κυπριακού), το οποίο βέβαια, στους καιρούς μας έγινε "διεθνιστικό". Ο μπολσεβικισμός, τα τελευταία 20 χρόνια έβαλε κοστούμι και προσπάθησε να καταλάβει τους πάντες, μέσω των χρηματαγορών. Και όποιος δεν υπακούει, "πατάσσεται" από πανίσχυρους εξωθεσμικούς μηχανισμούς. Εμπρησμοί δασικών εκτάσεων, πρόκληση ταραχών σε συνεργασία με χρηματοδοτούμενες ΜΚΟ και αριστερίστικες οργανώσεις, "πορτοκαλί" επαναστάσεις και υποκινούμενες αιματηρές εξεγέρσεις, αεροπλάνα που πέφτουν με αποτέλεσμα το θάνατο Ευρωπαίων πολιτικών που αντιστέκονται, υποκλοπές επικοινωνιών, είναι μεταξύ άλλων μερικές από τις εφαρμοζόμενες μεθόδους. Το "σύστημα" δεν έχει ούτε αναστολές ούτε όρια, δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή, ενώ ο ισοπεδωτικός μηδενισμός είναι το βασικό χαρακτηριστικό του. Κυρίες και κύριοι, η Δύση!

Μια ενδιαφέρουσα Στάση αλλά και "Στάση"

Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, υπέστη στις εκλογές του 2009 βαριά ήττα. Η επιλογή της να αναδιατάξει τις γεωπολιτικές προτεραιότητες της χώρας και να αξιοποιήσει τη στρατηγική της θέση, με στροφή προς τη Ρωσία και σε μικρότερο βαθμό προς την Κίνα (στροφή η οποία σε τελική ανάλυση δεν αναστάτωνε τις αμυντικές υποδομές του ΝΑΤΟ), προκάλεσε πανικό στην Ουάσινγκτον και ενεργοποίησε πρακτορίστικους μηχανισμούς κατά της χώρας μας.

Η Ελλάδα, απειλούσε τους σχεδιασμούς του διεθνούς ενεργειακού λόμπι και επιχειρούσε να αναδιατάξει τον χάρτη, προς όφελός της και αυτό, παρά την παρουσία της Ντόρας Μπακογιάννη στο ΥΠΕΞ! Η Μόσχα πατούσε ξανά πόδι με τη βοήθεια της Ελλάδας στα Βαλκάνια, λίγα χρόνια μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, απειλώντας μάλιστα τα συμφέροντα των Τεξανών πετρελαιάδων! Και όχι μόνο αυτό: τα πλοία του ρωσικού στόλου ξαναφάνηκαν στο Αιγαίο, ενώ οι επαφές της Αθήνας με το Πεκίνο έφεραν αποτέλεσμα και οι Κινέζοι "άνοιξαν" την αγορά της Ευρώπης, αποκτώντας βάση στον Πειραιά! Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, λέγοντας ΟΧΙ στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, είχε βγάλει τους Αμερικανούς από τα ρούχα τους. Φυσικά, η Ουάσινγκτον αλλά και το Λονδίνο, δεν είχαν ξεχάσει το "σιγοντάρισμα" από τον Έλληνα πρωθυπουργό στον αείμνηστο Τάσσο Παπάδόπουλο και το ΟΧΙ, στη διάρκεια του δημοψηφίσματος στην Κύπρο για το εθνοκτόνο Σχέδιο Ανάν.

Είχε προηγηθεί μια απόπειρα επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ για την αναβάθμιση των ελληνορωσικών σχέσεων και την άσκηση πίεσης στη Δύση, μέσω της αγοράς ρωσικών οπλικών συστημάτων, τα οποία τρόπον τινά παροπλίστηκαν μετά την παραλαβή τους. Οι S-300, είναι το καλύτερο παράδειγμα. Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη και οι άνθρωποί της πάντως, με ΥΠΕΞ των Γιώργο Παπανδρέου, δεν έκρυψαν ποτέ τις "προτιμήσεις" τους για την αστερόεσσα, αλλά και την αποστροφή τους σε ο,τιδήποτε είχε ρωσική προέλευση. Ακόμα και στις εκλογικές περιφέρειες των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, τα επιμελητήρια έλαβαν σε κάποιες περιπτώσεις "σαφείς" εντολές να "κόψουν" τα παρεδώσε με Ρώσους επιχειρηματίες, ακόμα κι αν αυτό ζημίωνε τις τοπικές οικονομίες.

Η Πατρίδα ζημιώθηκε πολύ σε δυο χρόνια μέσα...
Η απόπειρα του Κώστα Καραμανλή να απεμπλέξει τη χώρα μας από τον εναγκαλισμό της με το δυτικό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, έβαλε την Ελλάδα στο στόχαστρο "μηχανισμών". Στις εκλογές του 2009, ο Κώστας Καραμανλής, χωρίς να καταγγείλει κανέναν και αποδεχόμενος το μοιραίο, όπως αυτό διαμορφώθηκε από την παροιμιώδη ανικανότητα αλλά και δειλία των περισσότερων υπουργών του (αν δείτε τα ονόματα του πρώτου υπουργικού συμβουλίου του 2004, θα φρίξετε!), οι οποίοι προέτασσαν πάντα τα νεοφιλελεύθερα αντανακλαστικά τους, αποσύρθηκε στη Ραφήνα. Χρεώνεται ότι δεν άσκησε ποτέ έλεγχο στα πεπραγμένα των υπουργών του, αφήνοντάς τους στην ουσία ασύδοτους (όπως άφησε και τον μη προερχόμενο από την Δεξιά Θοδωρή Ρουσόπουλο) ή υπό την εποπτεία του Γιάννη Αγγέλου. Ακόμα και σήμερα όμως, συνεχίζει να σιωπά, αρνούμενος να ρίξει φως στα όσα συνέβησαν.

Όσον αφορά όμως τα όσα απίθανα είπε προεκλογικά για τους ελληνορωσικούς αγωγούς στην Αλεξανδρούπολη ο Γ. Παπανδρέου, καταστρέφοντας στην ουσία ένα σημαντικό οικονομικό project, που θα καθιστούσε τη χώρα μας πρωτεργάτη στη διεθνή ενεργειακή αγορά και θα έφερνε πολύτιμο συνάλλαγμα στη χώρα, δημιουργώντας εκατοντάδες θέσεις εργασίας, αυτά αναιρούν τη σαθρή επιχειρηματολογία όσων τον στήριξαν οπορτουνιστικά στην κάλπη.  Ήξεραν, αλλά δελεάστηκαν από τη ρήση "λεφτά υπάρχουν", προτάσσοντας το χρήμα έναντι του εθνικού συμφέροντος. Το είχαν κάνει άλλωστε πολλοί Έλληνες ψηφοφόροι και μετά τα Ίμια αλλά και μετά τη δωσιλογική παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους δημίους του. Τα εθνικά αντανακλαστικά πολλών έχουν "χαλαρώσει", ενώ η οικονομία (και για την ακρίβεια η φιλαργυρία, για να μην κρυβόμαστε πίσω απ' το δάκτυλό μας), έχει προταχθεί ως η μέγιστη προτεραιότητα. Το ψευτοδίλημμα "βούτυρο ή κανόνια" που ακούστηκε στη διάρκεια του '90, είναι χαρακτηριστικό της αρρωστημένης λογικής που επικράτησε.

Η επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στη Ρωσία το Φεβρουάριο του 2010 και η συνάντησή του με τον Ντιμίτρι Μεντβέντεφ και τον Βλαντιμίρ Πούτιν, δημιούργησε ακόμα περισσότερες επιπλοκές στις σχέσεις της Αθήνας με τη Μόσχα. Οι Ρώσοι, περίμεναν ελληνική έκκληση για βοήθεια και είχαν κάνει, σύμφωνα με Ρώσους διπλωμάτες τους λογαριασμούς τους, έχοντας μάλιστα ετοιμάσει να ζητήσουν ανταλλάγμα συγκεκριμένα πράγματα. Φευ! Αιφνιδιάστηκαν, από έναν πρωθυπουργό, ο οποίος ζήτησε τις...συμβουλές τους (!) για την αντιμετώπιση της κρίσης, για να εισπράξει την ειρωνική προτροπή του Ρώσου Προέδρου για προσφυγή της Αθήνας στο ΔΝΤ! Πλέον, οι Ρώσοι διπλωμάτες αποκαλούν τον Γ. Παπανδρέου Έλληνα Τιμοσένκο...

Ανήκουμε στη Δύση;
Το ερώτημα από μόνο του, είναι μάλλον άτοπο. Η Ελλάδα αποτελεί την κοιτίδα του πολιτισμού της Δύσης. Όμως: η Ελλάδα σε ποια "Δύση" ανήκει;

Σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου στις Βρυξέλλες και στο Ευρωκοινοβούλιο και μιλώντας με ευρωβουλευτές, εις εκ των οποίων μάλιστα στο Προεδρείο του Σώματος, η παραδοχή ότι ΟΛΟΙ ενεργούν βάσει του εθνικού τους συμφέροντος, ήταν σχεδόν αυτόματη. Οι μόνοι πάντως που φαίνεται να απέχουν αυτού του πλαισίου, αν και λόγω της γεωπολιτικής θέσης της χώρας μας θα έπρεπε να είναι δογματικοί στην πρόταξη των εθνικών μας συμφερόντων και στη σθεναρή υπεράσπισή τους, είναι οι Έλληνες κυβερνητικοί αξιωματούχοι ή για να είμαστε ακριβείς, όσοι κατά καιρούς διοίκησαν αλλά και όσοι διοικούν σήμερα τη χώρα. Κι όμως. Θέματα που αναδεικνύονται ως γεωπολιτικές "ασυμβατότητες" των συμφερόντων μας με εκείνα της ευρύτερης Δύσης, καθηλώνουν την εξωτερική πολιτική μας και ακολουθούν απαράδεκτες υποχωρήσεις, που καθιστούν την Ελλάδα ουραγό των δυτικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου. Αλήθεια, ποιος πιστεύει ότι έχει ωφεληθεί η χώρα μας από τον ενδοτισμό της; Η απαξιωμένη "ελίτ" της!

Να τελειώνει το Παραμύθι
Η λογική ότι η Ε.Ε. προστατεύει τα σύνορά μας, καταρρίφθηκε στα Ίμια. Το ΝΑΤΟ, δεν προστάτεψε τα ελληνικά συμφέροντα στην Κύπρο το 1974, ούτε τις οικογένειες των Ελλήνων αξιωματικών στη Σμύρνη, το 1955, στη διάρκεια των Σεπτεμβριανών. Γίνανε τότε πολλά, που αποτελούν όνειδος για το ΝΑΤΟ. Αντίθετα η Συμμαχία υπήρξε πάντοτε "καλός αγωγός" των τουρκικών συμφερόντων, αλλά και στη σημερινή εποχή των ασύμμετρων απειλών, "καλός αγωγός" των συμφερόντων των πετρελαιάδων, προστατεύοντας τους υπάρχοντες ή πιθανούς διεθνείς δρόμους των αγωγών υδρογονανθράκων. Το ΝΑΤΟ, εξελίχθηκε σε διεθνή χωροφύλακα, μετέχοντας μάλιστα στη γεωπολιτική μηχανική της Ουάσινγκτον και των συν αυτής (βλέπετε Λιβύη).

Όσο για τη γραφειοκρατική Ε.Ε., στην εποχή των μνημονίων αυτή έχει καταστεί δυνάστης των ευρωπαϊκών εθνών, υποδουλώνοντάς τα στο διεθνές κερδοσκοπικό χρηματοπιστωτικό κατεστημένο και στήνοντας μηχανισμούς και "ηγεσίες" άνευ δημοκρατικής νομιμοποίησης, για να υποβοηθούν άνομα σχέδια. Αλήθεια, ποιος ψήφισε τον αμερικανόφιλο Μανουέλ Μπαρόζο (ποιος ξεχνά την υπονομευτική συνάντηση των Αζορών;) ή τον ανεκδιήγητο Βαν Ρομπούι; Ειδικά ο δεύτερος, από πού "ξεφύτρωσε"; Από πού κι ως που οι κύριοι αυτοί κάνουν "συστάσεις" στα κόμματα των χωρών που πλήττονται από την οικονομική ύφεση-προϊόν των παιχνιδιών των κερδοσκόπων στην αμερικανική κτηματαγορά, για το πως θα τοποθετηθούν στα ζητήματα που αφορούν στις κοινωνίες τους; Μπορεί να "δάνεισαν" (τοκογλυφικά φυσικά), αλλά ας αναλογιστούν πόσο αίμα "δάνεισε" διαχρονικά η Ελλάδα στο βωμό της Ελευθερίας...

Ποια Δύση;
Άρα, για ποια "Δύση"¨μιλάμε; Αν μιλάμε για την Europa Nostra, τη δική μας Ευρώπη, τη συνομοσπονδία των Εθνών, την Ένωση των περήφανων χριστιανικών ευρωπαϊκών λαών, όπου η προστασία της εθνικής ιδιοπροσωπίας και των παραδόσεων, πηγαίνουν χέρι-χέρι με φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις που ανάγουν την κοινωνική Δικαιοσύνη σε προτεραιότητα, τότε αναφωνούμε ανεπιφύλακτα ΝΑΙ. Αν από την άλλη μιλάμε για την Ομοσπονδία των γραφειοκρατών, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, τον οργανισμό που έχει λανσάρει ως βασικές αρχές του την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου, τη φιλελευθεροποίηση των κοινωνικών σχέσεων και τη μετατροπή  της Γηραιάς Ηπείρου σε ζώνη φτηνών εργατικών χεριών, με την ενθάρρυνση της λαθρομετανάστευσης και την παρεπόμενη καταστροφή της ευρωπαϊκής μεσαίας τάξης, τότε αναφωνούμε ΟΧΙ.


δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Patria (Αύγουστος 2011)

Περί της ενότητας της Κεντροδεξιάς

Η μεταπολεμική συγκρότηση της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα εκφράστηκε μέσα από τα κόμματα του Ελληνικού Συναγερμού και της ΕΡΕ. Η ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μετά τη Μεταπολίτευση της 24ης Ιουλίου 1974, οριοθέτησε την Κεντροδεξιά στην Ελλάδα στη σύγχρονη μορφή της, επισφραγίζοντας ιστορικές και κοινωνικές διεργασίες δεκαετιών. Η Νέα Δημοκρατία, βασισμένη στην ιδεολογία του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού, αναδείχθηκε στην κυρίαρχη πολιτική έκφραση στον χώρο της Κεντροδεξιάς, εξέφρασε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, και με τις κορυφαίες εθνικές στρατηγικές επιλογές της σφράγισε τη μοίρα του τόπου. Οπως και οι συγγενείς ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις, η ελληνική Κεντροδεξιά πέτυχε να απαντήσει σε μεγάλες προκλήσεις που αφορούσαν τη συνολική πορεία του έθνους. Πρώτα από όλα, ανταποκρίθηκε στην ανάγκη για ανάπτυξη. Η οικονομική άνοδος που πέτυχαν- σε πρώτη φάση ο Α. Παπάγος, αλλά κυρίως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά το 1955- ήταν το σημαντικότερο βήμα για τη δημιουργία μιας πραγματικής κοινωνικής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Κυρίως, ήταν μια βιώσιμη μορφή ανάπτυξης βασισμένης στην κινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου, και όχι στην απλή αύξηση της κατανάλωσης μέσω του άλογου δανεισμού, μέθοδος που ακολουθήθηκε μετά το 1981 και αποτελεί το κύριο αίτιο για τη σημερινή πολύπλευρη κρίση. Η αντίληψη ότι η ανάπτυξη αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχία εθνικών στόχων, για την κοινωνική ισορροπία και συνοχή, αλλά και για την προστασία της αξιοπρέπειας του έλληνα πολίτη, αποτελεί μια από τις σταθερές και βασικές προτάσεις της Κεντροδεξιάς.

Το 1975, υπό την ηγεσία του Καραμανλή, η Νέα Δημοκρατία έδωσε στη χώρα έναν πραγματικά σύγχρονο συνταγματικό χάρτη, πλήρως εναρμονισμένο με το ευρωπαϊκό πλαίσιο και σε αρκετά σημεία εξαιρετικά τολμηρό, ακόμη και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Τέλος, από το 1961 ως το 1981, η ελληνική Κεντροδεξιά έκανε έναν γιγάντιο αγώνα (και στο εξωτερικό, αλλά, για να μην ξεχνάμε, και στο εσωτερικό!) για την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρώπη και επομένως για την παύση της μακραίωνης εθνικής μοναξιάς. Η Ευρώπη θα προσέφερε στη χώρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα: ασφάλεια, εδραίωση της δημοκρατίας, ανάπτυξη.

Η πρόσφατη οδυνηρή εμπειρία της εκλογικής ήττας της 4ης Οκτωβρίου 2009 και οι ταχύτατοι ρυθμοί με τους οποίους κατόρθωσε υπό τη νέα ηγεσία της να ανακάμψει, όπως προκύπτει αδιαμφισβήτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών του Νοεμβρίου του 2010, απέδειξε ότι η κεντροδεξιά παράταξη μπορεί να ανακάμπτει από τις κρίσεις της, να ανανεώνεται και να ανασυντάσσεται, συνεισφέροντας δημιουργικά στη νέα πορεία που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η δύναμη της ελληνικής Κεντροδεξιάς δεν ήταν τόσο η κομματική της ενότητα, που κατά καιρούς αμφισβητήθηκε. Ηταν κυρίως η ύπαρξη μιας ξεκάθαρης ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας και στόχευσης. Αυτό αποτελούσε τη βάση για τη δημιουργία των μεγάλων κοινωνικών πλειοψηφιών που στήριζαν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για την πρόοδο της χώρας. Η ενότητα της Κεντροδεξιάς είναι σήμερα δεδομένη. Τόσο στο επίπεδο της λαϊκής βάσης όσο και στο επίπεδο των ιδεών. Αφού σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί διάσπαση η δημιουργία θνησιγενών πολιτικών μορφωμάτων, τα οποία ούτε κομίζουν κάτι το καινούργιο ούτε εκφράζουν κάποια κοινωνική δυναμική.

Τέτοια φαινόμενα στον χώρο της Κεντροδεξιάς υπήρξαν στο παρελθόν, αλλά στην πράξη λειτούργησαν στην αντίθετη κατεύθυνση από τις προσδοκίες των εμπνευστών τους. Το 1958 η απόπειρα διάσπασης της ΕΡΕ οδήγησε στην εκλογική απόδειξη της πολιτικής κυριαρχίας της. Μεταπολιτευτικά, η τύχη διαφορετικών πολιτικών κομμάτων, που φιλοδόξησαν να «τιμαριοποιήσουν» και να «τεμαχίσουν» την Κεντροδεξιά, επιβεβαίωσε τον «σιδηρούν κανόνα» στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Ολα αυτά τα εγχειρήματα ενδυναμώνουν την ισχύ του κυρίαρχου φορέα της και βοηθούν στη λαϊκή ενίσχυσή του, παρά συντείνουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο στην αποδυνάμωσή του. Γι΄ αυτό και η συζήτηση που σήμερα επιχειρείται να ανοίξει αναφορικά με το ζήτημα αυτό είναι προσχηματική και αποπροσανατολίζει τον δημόσιο διάλογο από τα προβλήματα της κοινωνίας, δρώντας υποβοηθητικά στην ευρισκόμενη σε πολιτικό αδιέξοδο κυβέρνηση του ΠαΣοΚ. Η ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας είναι να οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα μεταπολίτευση η οποία, με άξονες την αναϊεράρχηση των ηθικών αξιών, την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού μας συστήματος και την υιοθέτηση ενός νέου μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης, θα δώσει απάντηση στα σημερινά αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό είναι το στοιχείο που θα καθορίσει το μέλλον της Κεντροδεξιάς και κατά προέκταση το μέλλον της χώρας.

Στην πολιτική αυτή πρόταση, που προκύπτει μέσα από έναν ευρύτατο διάλογο με την ελληνική κοινωνία, μπορεί να προσχωρήσει όποιος την αποδέχεται. Δεν θα πρέπει όμως να νοθευτεί η σαφής στόχευση για να επιτευχθεί μια «επίφαση ενότητας» της Κεντροδεξιάς. Αυτό θα μπορούσε να αποδεχθεί καταστροφικό για την Ελλάδα σε μια τόσο κρίσιμη εποχή όπως η σημερινή.

Ο κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του προέδρου της ΝΔ.
 

Δημοσιεύθηκε στο Βήμα (13/02/2011)