Γιατί η ΝΔ διόριζε Αριστερούς

του Τάκη Μίχα

Στην πρόσφατη ομιλία του στο συνέδριο της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς είπε κάτι το πολύ ενδιαφέρον: « ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διόριζαν, αλλά κυρίως ανθρώπους της Αριστεράς.». Η ενδιαφέρουσα παρατήρηση του πρωθυπουργού πραγματικά άγγιξε την ουσία ενός πολύ σοβαρού προβλήματος (που σίγουρα θα αποσιωπηθεί από τα περισσότερα ΜΜΕ).

Όμως, δεν πήγε βαθύτερα. Το ερώτημα είναι αν πράγματι ισχύει η εκτίμηση του πρωθυπουργού, τότε γιατί το έκανε; Γιατί γέμιζε η ΝΔ την ΕΡΤ με ανθρώπους της Αριστεράς; Και η απάντηση στο ερώτημα αυτό αποκαλύπτει το δράμα της Ελλάδας. Αν η Νέα Δημοκρατία είχε γεμίσει την ΕΡΤ με Αριστερούς και αν οι Δεξιοί δήμαρχοι είχαν κάνει ακριβώς το ίδιο με τους δημοτικούς ραδιοσταθμούς, αυτό οφείλετο σε ένα και μοναδικό λόγο: ότι πίστευαν πως με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζαν «προοδευτικό άλλοθι».
Εδώ θα πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης κάτι. Έχοντας στη ζωή μου γνωρίσει πολλούς πολιτικούς της ΝΔ, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι η μεγαλύτερη αγωνία τους είναι να μη χαρακτηρισθούν «αντιδραστικοί» ή, ακόμα χειρότερο, «νεοφιλελεύθεροι» από το «προοδευτικό» ιερατείο. Δεν υπάρχει κάτι που θα κάνει τον μέσο νεοδημοκράτη βουλευτή ή υπουργό πιο ευτυχισμένο από το να δει το όνομά του να αναφέρεται χωρίς ύβρεις στον «Ριζοσπάστη» ή στην «Αυγή». Αν επιπλέον αποσπάσει και ένα εγκωμιαστικό σχόλιο από κάποιον εγνωσμένης «προοδευτικότητας» ραδιοσχολιαστή, τότε πια πλέει σε πελάγη ανείπωτης ευτυχίας!

Φυσικά θα παρατηρήσει κανείς, αν ισχύει αυτό, αν ο νεοδημοκράτης πολιτευτής πράγματι αναζητεί τόσο απεγνωσμένα διαπιστευτήρια προοδευτικότητας από την Αριστερά, τότε αυτό σημαίνει ότι στην ουσία συμφωνεί με την έννοια της «προοδευτικότητας» όπως την προσδιορίζει η Αριστερά. Με άλλα λόγια ο μέσος νεοδημοκράτης πολιτευτής αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ένα «αντιδραστικό» σκουλήκι στο βαθμό στον οποίο έχει διαφορετικές από τις αριστερές απόψεις.

Αυτό το σημείο μας φέρνει στη δεύτερη τραγική διαπίστωση: Την απόλυτη και ουσιαστική ιδεολογική αποχαύνωση, τον απόλυτο ιδεολογικό ευνουχισμό στον οποίο είχε οδηγηθεί η παράταξη της ΝΔ κάτω από τις ηγεσίες Καραμανλή (κυρίως) και Μητσοτάκη (δευτερευόντως). Αυτός ακριβώς ο ιδεολογικός ευνουχισμός έκανε τον μέσο πολιτευτή της ΝΔ να εκλιπαρεί για εύσημα «προοδευτικότητας» από το κάθε σταλινοειδές που αντάμωνε στο διάβα του.

Όταν λοιπόν ο κ. πρωθυπουργός αναφέρθηκε στους διορισμούς Αριστερών στην ΕΡΤ από τη ΝΔ είπε μόνο τη μισή αλήθεια. Δεν είπε την άλλη μισή, δηλαδή τους εγγενείς στη ΝΔ λόγους που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Αν ήθελε να πει όλη την αλήθεια θα έπρεπε πρωτίστως να καταγγείλει το δίδυμο Καραμανλή (junior και senior) που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ολοκληρωτική παραχώρηση του ιδεολογικού πεδίου στην Ελλάδα στα σταλινοειδή. Όσο λοιπόν ο πρωθυπουργός δεν προχωρεί σε μία διαρθρωτική ανάλυση του φαινομένου, η κριτική του δεν θα αγγίζει καν την κορυφή του παγόβουνου.

Χαζοχαρούμενη Δεξιά όχι, αλλά ενοχική Δεξιά σίγουρα…

του Νίκου Λυσιγάκη

"Ναι η χαζοχαρούμενη Δεξιά δεν λέει λέξη, τρέμει μπροστά στην αριστερά εδώ και 38 χρόνια", είπε ο Νίκος Μιχαλολιάκος στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός κόσμος θίχτηκε. Ξαφνικά ένιωσε πως ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής προσέβαλε τη Νέα Δημοκρατία με τα λόγια του.



Δεν ξέρω που ήταν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι (;) που μπήκαν στον κόπο να γράψουν πέντε αράδες για την αποστροφή της ομιλίας Μιχαλολιάκου, σίγουρα όμως εδώ και 20 χρόνια δεν πρέπει να έχουν καμία ουσιαστική επαφή με το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Δεν πρέπει ποτέ να αντιλήφθηκαν πως η Δεξιά στην Ελλάδα κουβαλάει πάνω της συμπλέγματα και ταμπού, τα οποία της δημιούργησαν με αριστουργηματικό τρόπο οι ιδεολογικοί της αντίπαλοι μετά την πτώση της Χούντας. Φυσικά, για  το σκοπό αυτό είχαν φροντίσει να δουλέψουν επισταμένως και οι καταστροφικές συνιστώσες της εποχής που υπό τον Ανδρέα σχημάτισαν το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, ο Μένιος Κουτσόγιωργας το είχε πει ξεκάθαρα, "η επάρατος Δεξιά δε δικαιούται διά να ομιλεί" γιατί έκανε εγκλήματα.  Και με το κουτόχορτο αυτό πότισε τους Έλληνες πολίτες και ενίοτε "χαρτζιλίκωνε" τα εκδοτικά συγκροτήματα για να το γράφουν. Άλλωστε μ’ αυτό το παραμύθι κατηχούσαν γενιές και γενιές φοιτητών στα Πανεπιστήμια, διασκέδαζαν καταχρηστικά την κοινωνία με τα τραγούδια τους και πέρναγαν ως mainstream τον αριστερίστικο ελιτισμό του ΚΛΙΚ.

Απέναντι σε όλο αυτό, οι πολιτικοί του Κεντροδεξιού χώρου επί πολλά χρόνια δεν έβγαζαν κουβέντα. Το θεωρούσαν ταμπού και δεν τολμούσαν να μιλήσουν ούτε για την αυτονόητη τιμωρία όσων παραβίαζαν ωμά το νόμο, μή τυχόν και κάποιος δημοσιογράφος τους αποκαλέσει αυταρχικούς, εθνικιστές ή νοσταλγούς άλλων εποχών. Λες και η ΕΡΕ έφερε την Επταετία στην Ελλάδα.

Θέλοντας λοιπόν, να μπορέσει να επιβιώσει στο πολιτικό σκηνικό ο πολιτικός χώρος, εφευρέθηκε ο όρος Κεντρο-δεξιά δίνοντας το άλλοθι του "Μεσαίου Χώρου" σε όλους εκείνους που σχοινοβατούσαν ανάμεσα στα πιστεύω τους και την πολιτική τους επιβίωση. Κάπου εκεί λοιπόν άρχισαν να εμφανίζονται τα κασκόλ, τα πουλόβερ και τα λοιπά αριστερίζοντα χαρακτηριστικά, προκειμένου να εξευμενιστεί η δίψα της Αριστεράς για πολιτική υποδούλωση των αντιπάλων της. Ο "Μεσαίος Χώρος" λοιπόν έγινε αφήγημα και όσοι επέμεναν να δηλώνουν Δεξιοί, έγιναν σχεδόν περιθωριακοί.

Ο Μεσαίος Χώρος λοιπόν, είναι κατά την ποδοσφαιρική λογική, ο συμβιβασμός με την έξοδο στο κύπελλο Ουέφα των Ιδεών, μιας και μετατράπηκε στο πολυπόθητο Χρυσόμαλλο Δέρας της Κεντροδεξιάς, όποτε αυτή επιθυμούσε να κυβερνήσει τον τόπο. Αν έχανε, απλά δεν είχε καταφέρει να πείσει τους Κεντρώους πως είχε αλλάξει. Αν κέρδιζε πάλι, τότε η νίκη της οφείλονταν στο άνοιγμα που έκανε στην ελληνική κοινωνία "ρίχνοντας τα τείχη" όπως συνήθως έγραφαν οι "αντικειμενικοί".

Με απλά λόγια, όποτε η Κεντροδεξιά στην Ελλάδα εμφανίζονταν με δυναμική να ανατρέψει το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ, έπρεπε να ασπαστεί το Κέντρο πρώτα, κρύβοντας τις βασικές της ιδεολογικές Αρχές¨και παρεκλίνοντας από τα πολιτικά της χαρακτηριστικά. Έτσι, είχαμε την τύχη να ζήσουμε γεγονότα σαν του Γρηγορόπουλου, πολιτικές δειλίες όπως του Βασικού Μετόχου, ποινικοποίηση σχεδόν της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, καταστροφικές λογικές κρατισμού αλλά και χρόνιες παθογένειες όπως η ύπαρξη του ασύλου της τρομοκρατίας και η ανοχή στην αθρόα είσοδο μεταναστών, πράγματα που σήμερα έφεραν έφεραν τη Χρυσή Αυγή στο 7%.

Ο πρώτος πολιτικός που τόλμησε να δηλώσει ξανά Δεξιός, σε μια εποχή που η λέξη κόντευε να διαγραφεί από τα λεξικά, ήταν ο Α.Σαμαράς. Επαναφέροντας ταυτόχρονα έννοιες όπως Πατρίδα, Έθνος, Φιλελευθερισμός στο ρητορικό προσκήνιο. Για το λόγο αυτό δέχεται και τα συνεχή πυρά των "τύπων με τα μαύρα’. Επειδή βλέπουν πως η νομιμότητα επανέρχεται στερώντας τους την ψήφο "κάθαρσης" που έριξε ο Έλληνας σε εκείνους που θέλησαν να "ξεβρομίσουν τον τόπο". Σήμερα λοιπόν, ο βασικός αντίπαλος της Χρυσής Αυγής δεν είναι η Αριστερά, αλλά η αφύπνιση ενός κομματιού του πολιτικού συστήματος που δείχνει να απαλλάχθηκε από τα σύνδρομα του παρελθόντος, ίσως γιατί ηλικιακά στην αρχή τα αντιμετώπισε στα Πανεπιστήμια και συγκρούστηκε μαζί τους στις Δημόσιες Υπηρεσίες, όπου είχαν πιάσει στασίδι οι "αγωνιστές". Βλέποντας λοιπόν, ο Λαϊκός Σύνδεσμος πως η Πολιτεία στέκεται ξανά να στα πόδια της, έχοντας πλέον τη βούληση να επαναφέρει την Τάξη στους δρόμους, ξεσπά σε μια μάχη επιβίωσης προσπαθώντας να πιέσει ψυχολογικά την πρώτη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας. Ρίχνοντας αλάτι όμως, σε πληγές που πλέον έχουν κλείσει.

Χαζοχαρούμενη συνεπώς μπορεί να μην ήταν η Δεξιά επί 38 χρόνια, όπως είπε ο Μιχαλολιάκος. Ενοχική ήταν και μάλλον της έχει περάσει…

Υ.Γ. Άλλοθι πάντως στις "δημοκρατικές" δυνάμεις των ΜΜΕ δεν έδωσε διαχρονικά η ΝΔ, ώστε να ταυτίζουν τη Δεξιά με το φασισμό και να δημιουργήσουν τα ενοχικά της σύνδρομα. Η Χούντα και οι νοσταλγοί της το χάρισαν απλόχερα…

Μαρίν Λεπέν: «Το ευρώ είναι ένα οικονομικό και κοινωνικό λάθος»

Συνέντευξη στον Μιχαλη Tσικαλα

«Το ευρώ είναι ένα μεγάλο λάθος», επιμένει η Μαρίν Λεπέν, πρόεδρος του γαλλικού Εθνικού Μετώπου και κόρη του ιδρυτή του, Ζαν Μαρί Λεπέν. Κατά την άποψή της, η Ε.Ε. είναι μια ευρωπαϊκή ένωση σοβιετικού τύπου. Γενικότερα, η λεκτική οξύτητα, είναι το βασικό χαρακτηριστικό της, όταν αναφέρεται στην Ε.Ε. Η συνέντευξη που ακολουθεί είναι απόσπασμα εκείνης που δημοσιεύεται σήμερα στην κυπριακή έκδοση της «Κ».

– Η κυπριακή οικονομία, όπως και αυτές της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας, είναι κάτω από την ομπρέλα της τρόικας. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, πού θα βρισκόταν η Ευρώπη σήμερα;

– Θα ήμασταν καλύτερα. Στην ουσία το ευρώ έχει υιοθετηθεί για να αναγκάσει ορισμένες χώρες να εγκαταλείψουν την ελευθερία των πολιτών τους. Το ευρώ είναι ένα μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό λάθος. Για να διασώσουμε αυτή την ιδέα έχουμε υιοθετήσει τη λιτότητα, που είναι ενάντια στην οικονομική ώθηση. Και ο λόγος; Απλώς για να σώσουμε αυτό το δόγμα που ονομάζεται ευρώ. Αυτό είναι που ευθύνεται για διάφορες αλλαγές που έχουν επέλθει, στη βιομηχανοποίηση για παράδειγμα, και επίσης ευθύνεται για την καταστροφή πολλών κοινωνικών συστημάτων απλά και μόνο για το όφελος των τραπεζών.

– Η κ. Μέρκελ και ο κ. Ολάντ, είναι κατά κάποιο τρόπο οι μεγάλοι παίκτες της ευρωπαϊκής πολιτικής. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι τι ρόλο έχουν;

– Δεν έχουν ρόλο, αυτό είναι το θέμα. Στην ουσία η κ. Μέρκελ κατευθύνει τα πράγματα, ενώ οι Γάλλοι δείχνουν κάποια αδυναμία. Και ο λόγος είναι απλός: η Γερμανία είναι η μοναδική η οποία έχει συμφέρον από τη συνέχιση της ύπαρξης του ευρώ.

– Αρα παραδεχόμαστε ότι βιώνουμε την Ευρώπη της μιας χώρας…

– Αυτό ονομάζεται ευρωπαϊκή ένωση σοβιετικού τύπου!

– Θα καταρρεύσει λοιπόν κατά τη γνώμη σας το ευρώ;

– Ναι. Εχει καιρό που το λέω, ως κάτι που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Ισως είναι η Γερμανία που θα θέσει τέλος στο ευρώ, εφόσον κάποια στιγμή θα υπάρξει ένα τεράστιο χρέος που και πάλι θα κληθεί ο λαός να το πληρώσει.

– Και αν καταρρεύσει, μετά τι;

– Γι’ αυτό λέω να προλάβουμε την κατολίσθηση αντί να περιμένουμε κάτι που θα συμβεί έτσι και αλλιώς. Θέλω να οργανωθούμε και να προετοιμάσουμε την είσοδο σε ένα εθνικό νόμισμα. Κοιτάξτε, μας κοστίζει πολύ το ευρώ και είναι αυτό που σκοτώνει την ανταγωνιστικότητά μας. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα δώσει τη δυνατότητα στις χώρες του Νότου να αναπτύξουν εκ νέου την οικονομία τους.

– Το Εθνικό Μέτωπο από πολλούς θεωρείται ως ακροδεξιό κόμμα. Εσείς συμφωνείτε με αυτή την άποψη;

– Οχι, δεν είναι. Για να ορίσουμε τον όρο ακροδεξιά, σημαίνει καταρχήν ότι αρνούμαστε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Στην ουσία δεν έχουμε το παραμικρό κοινό με αυτό που ιστορικά θεωρείται ακροδεξιά. Απλώς είμαστε απέναντι σε οποιαδήποτε αταξία, οικονομικού ή άλλου τύπου, εφόσον οι αδύνατοι είναι εκείνοι που την πληρώνουν στο τέλος.

– Παρ’ όλα αυτά αναγνωρίζετε ότι υπάρχει άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, όπως για παράδειγμα της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, έτσι δεν είναι;

– Είναι δύσκολο να πάρω θέση σχετικά με τη δεξιά και την αριστερά. Νομίζω ότι δεν υφίσταται πλέον αυτός ο διαχωρισμός. Από τη μια υπάρχουν οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, αυτοί που πιστεύουν ότι πρέπει να εξαφανιστεί το έθνος και η μόνη νομοθεσία που θα πρέπει να ισχύει είναι αυτή της αγοράς χωρίς όρια, και υπάρχουν και αυτοί που πιστεύουν ότι μόνο το έθνος μπορεί να προστατεύσει τους λαούς.

– Εμείς στην Κύπρο για 38 χρόνια βιώνουμε την εισβολή και την κατοχή από την Τουρκία. Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτό, εφόσον υποστηρίζετε με τόσο σθένος την ιδέα του έθνους
;
– Υποστηρίζω την ανεξαρτησία των κρατών. Αλλωστε κατά το παρελθόν έχουμε δείξει πόσο αντίθετοι ήμασταν τόσο προς την επέμβαση στο Ιράκ όσο και στη Λιβύη.

– Τότε γιατί η Ε.Ε. δεν μπορεί να αναγκάσει την Τουρκία να λογοδοτήσει για τα όσα έχει κάνει στην Κύπρο;

– Γιατί απλά δεν τους ενδιαφέρουν τα έθνη. Γι’ αυτό και συμφωνούν όλοι με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. Εκτός βεβαίως από εμάς. Πρέπει κανείς να προσπαθήσει να καταλάβει την ιδεολογία τους (της Ε.Ε.). Οτιδήποτε έχει να κάνει με τις ρίζες του ανθρώπου, είναι σαν εμπόδιο στο εμπόριο. Η ταυτότητα, οι παραδόσεις, η Ιστορία αποτελούν εμπόδιο στα πολύ αισιόδοξα σχέδιά τους.