Το φαινόμενο Μητσοτάκη και η μελαγχολία ΣΥΡΙΖΑ

 

Η πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη είναι αδιαμφισβήτητη. Τόσο τα εκλογικά αποτελέσματα όσο και οι δημοσκοπήσεις συνηγορούν στην παντοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος κατάφερε τρεις μεγάλες ανατροπές:

α) Να αποκαθηλώσει τον μέχρι τότε ανίκητο Αλέξη Τσίπρα το 2019 νικώντας τον σε Ευρωεκλογές και Εθνικές Εκλογές.

β) Να αυξήσει την κυριαρχία του, εκμηδενίζοντας τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ το 2023 στις Εθνικές Εκλογές.

γ) Να ευνουχίσει το ΠΑΣΟΚ υιοθετώντας όλο και περισσότερα στελέχη του και τον ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικές που δεν είχε το θάρρος να περάσει ως Κυβέρνηση (Γάμος Ομοφυλοφίλων).

Τα παραπάνω είναι εντυπωσιακά αν αναλογιστεί κανείς ότι η Νέα Δημοκρατία μπορεί να συμμετέχει στον εσωτερικό διάλογο τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΠΑΣΟΚ.

 

Αντιαριστερή συγκυρία ή Φαινόμενο Μητσοτάκη;

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της παρέμβασης στο διάλογο της Κεντροαριστεράς είναι το άρθρο του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Γ. Φλωρίδη στην ΕφΣυν, στο οποίο έθεσε το θέμα μιας ιδιότυπης αντιαριστερής συγκυρίας με ραγδαία οπισθοχώρηση όλων των εκδοχών της Αριστεράς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα. Αυτή η συστημική αδυναμία της Αριστεράς να διαμορφώσει ένα σύγχρονο πλαίσιο και να απαντήσει στα καυτά ερωτήματα που ταλανίζουν τον πολίτη διαμορφώνει μια κατάσταση στην οποία ο πολιτικός χώρας της Αριστεράς να μην μπορεί να συμβαδίσει με τα θέλω της εποχής.

Το φαινόμενο Μητσοτάκη στην Ελλάδα φυσικά δεν μπορεί να παραμείνει απαρατήρητο. Έχοντας καταφέρει να ενσωματώσει στην Κεντροδεξιά παράταξη κορυφαίους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ και στελέχη με αξιόλογη διαδρομή στην Κεντροαριστερά ενώ παράλληλα έχοντας προωθήσει γενναίες τομές που μέχρι πρόσφατα συνδέονταν με βασικά πολιτικά προτάγματα της Αριστεράς, διατηρεί την πολιτική κυριαρχία του σε όλο το δημοκρατικό φάσμα. Στο άρθρο του ο Γ. Φλωρίδης παραινεί (!) την Αριστερά σε αναστοχασμό λέγοντας χαρακτηριστικά ότι το ελάχιστο που απαιτεί μια τέτοια κατάσταση στην Αριστερά είναι η αναγκαιότητα ενός βαθέος και μακροχρόνιου αναστοχασμού για την υπέρβαση του σημερινού εαυτού της.

 

 

 

Αντιδράσεις

Οι αντιδράσεις στο άρθρο Φλωρίδη εστιάζουν στη Φουκουγιαμική του διάσταση περί ραγδαίας οπισθοχώρησης όλων των εκδοχών της Αριστεράς, που κατέστησε τις ιδέες, τις εκφράσεις, τις πρακτικές της, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα, παρωχημένες και θνήσκουσες. Η Έφη Αχτσιόγλου τονίζει ότι η υπαρκτή κοινωνική πραγματικότητα διαψεύδει τους «ψευδοπροφήτες» θέτοντας ως ακροατήριο του πολιτικού της χώρου τους χαμένους της αγοράς, τους «αόρατους».

Φυσικά δεν λείπουν κι εκείνοι που αναπαράγουν το αφήγημα της  κατ’ όνομα «Αριστεράς» (αυτή που, παρότι έχει αποδεχτεί το κεντρικό αφήγημα της κυριαρχίας, εξακολουθεί έτσι να αυτοαποκαλείται) θεωρώντας πως έχει πράγματι εκπνεύσει. Υπολογίζουν στην «πραγματική» Αριστερά, χωρίς όμως περισσότερες λεπτομέρειες. Η «πληθυντική» Αριστερά μεταλλάχθηκε σύμφωνα με τον Τάσο Κωστόπουλο σε δεύτερη Ν.Δ., σημαίνοντας τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Πως θα αντιμετωπιστεί η πρόκληση

Η αντιμετώπιση της πρόκλησης για τον ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ένα εσωτερικό διάλογο με διάφορες προτάσεις όπως η προγραμματική ενότητα της Αριστεράς με την Κεντροαριστερά και την Οικολογία του πρώην βουλευτή Χάρη Τσιόκα ή τη δημιουργία ενός αντινεοφιλελεύθερου, δημοκρατικού κοινωνικού μετώπου, ένα «Μέτωπο Δημοκρατίας» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, Διονύσης Τεμπονέρας. Η Νέα Αριστέρα δια της Έφης Αχτσιόγλου προβάλει την ανάγκη να μετατραπεί η οργή, η ματαίωση και η απογοήτευση σε μια θετική, δημιουργική πολιτική δύναμη.

Φυσικά υπάρχουν και άλλες φωνές που θεωρούν ότι υπερεκτιμήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως προς τις πραγματικές του δυνατότητες και ότι χρειάζεται να «αποτσιπροποιηθεί» (Δ. Τερζής στην Εποχή) οδηγώντας το χώρο σε μια ιδιότυπη πολιτική «πατροκτονία» προκειμένου να αναπνεύσει πολιτικά.

Είναι πάντως γεγονός πως η Αριστερά πρώτα και κύρια καλείται να προσδιορίσει τον εαυτό της, να οριοθετήσει τι είναι και τι δεν είναι σε σχέση όχι μόνο με το χθες αλλά με το σήμερα και το αύριο, αν θέλει να καταφέρει να ξεφύγει από τη δίνη των προσωποπαγών σχημάτων και του ηγέτη-μεσσία. Ο Σεβαστάκης μιλά για την «καλομαθημένη Αριστερά» που είχε συνηθίσει να βρίσκεται στο απυρόβλητο.

 

Αριστερή Μελαγχολία

Υπάρχει μια ολόκληρη βιβλιογραφία σχετικά με την Αριστερή Μελαγχολία. Ο Σεβαστάκης θεωρεί πως η μεγάλη στιγμή για την Αριστερά δεν ήρθε μόνο στις επικές φάσεις, αλλά και στις περιόδους του θρήνου. Ενός μακρού και διανοητικά θαρραλέου θρήνου. Μετά τις συνεχόμενες ήττες του 2019 και του 2023  δημιουργήθηκαν οι συνθήκες ενός υπαρξιακού ταρακουνήματος στους κόλπους της Αριστεράς.  Ένα ταρακούνημα που κάποιοι ενδεχομένως ένιωσαν για τα καλά την επομένη του Δημοψηφίσματος του 2015, όταν οι φρούδες υποσχέσεις για έναν διαφορετικό δρόμο από τα Μνημόνια θάφτηκαν ανεπιστρεπτί.

Η εμφάνιση του Στέφανου Κασσελάκη ως νέου Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ διαμόρφωσε μια νέα συζήτηση σχετικά με τα χαρακτηριστικά του κόμματος της Αριστεράς καθώς ο νέος Πρόεδρος μοιάζει περισσότερο με τεχνοκράτης CEO ενώ είναι έτοιμος να αλλάξει ακόμα και το όνομα του κόμματος. Με κύριο μοχλό την προσωπική του προβολή ο νέος Πρόεδρος προσπερνά τα εμπόδια της κατεστημένης κατάστασης που παρέλαβε, υποσχόμενος ανάκαμψη.

Όλα αυτά οδηγούν στη διαπίστωση πως η κυβερνώσα Αριστερά στην Ελλάδα βρίσκεται σε περιδίνηση, την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κληθεί να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του και όσους υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για κάτι παροδικό αλλά για ένα «φαινόμενο».

 

 

Πηγές:

Γ. Φλωρίδης, Αδυναμία αντιπολίτευσης και θνήσκουσα Αριστερά, ΕφΣυν, 09.03.2024 https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/425373_adynamia-antipoliteysis-kai-thniskoysa-aristera

Χ. Τσιόκας, Οι διδαχές του συνεδρίου και το κομματικό αμάρτημα, ΕφΣυν, 11.03.2024 https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/425582_oi-didahes-toy-synedrioy-kai-kommatiko-amartima

Δ. Τεμπονέρας, Οι μικροί Fukuyama και η θνήσκουσα Αριστερά, ΕφΣυν, 12.03.2024

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/425731_oi-mikroi-fukuyama-kai-i-thniskoysa-aristera

Ζ. Γεωργούλα – Β. Ρόγγας, «Το ζητούμενο είναι να ξανασυναντηθεί η πολιτική με την κοινωνία», Εποχή, 10.03.2024 https://www.epohi.gr/article/49123/to-zhtoymeno-einai-na-xanasynanththei-h-politikh-me-thn-koinonia

Ε. Αχτσιόγλου, Περί θανάτου της Αριστεράς, ΕφΣυν, 13.03.2024 https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/425869_peri-thanatoy-tis-aristeras

Σ. Ι. Σεφεριάδης, Μια απάντηση στον Γ. Φλωρίδη: Οχι υπουργέ, η Αριστερά δεν εξέπνευσε..., ΕφΣυν, 11.03.2024 https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/425571_mia-apantisi-ston-g-floridi-ohi-ypoyrge-i-aristera-den-exepneyse

Τ. Κωστόπουλος, Ο δεύτερος θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ, ΕφΣυν, 24.09.2023 https://www.efsyn.gr/themata/kryfa-hartia/405304_o-deyteros-thanatos-toy-syriza

Δ. Σεβαστάκης, Καλομαθημένη «Αριστερά», Η Αυγή, 04.03.2024 https://www.avgi.gr/politiki/479038_kalomathimeni-aristera

Δ. Σεβαστάκης, Θαρραλέος θρήνος, Η Αυγή, 10.03.2024 https://www.avgi.gr/politiki/479622_tharraleos-thrinos

Θ. Τσαλαπάτης, Η Aριστερά και η ήττα, ΕφΣυν, 28.05.2023 https://www.efsyn.gr/nisides/anohyroti-poli/391500_i-aristera-kai-i-itta

Β. Λαμπρόπουλος, Στον αστερισμό της αριστερής μελαγχολίας, Περιοδικό Χάρτης, Σεπτ. 2021, https://www.hartismag.gr/hartis-33/klimakes/ston-asterismo-ths-aristerhs-melagxolias#

Ο Βασιλιάς είναι Γυμνός!

Γράφει ο Πύρρος

Το 2021 δεν ξεκίνησε καλά για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Οι συνεχείς λανθασμένες αποφάσεις και τα πισωγυρίσματα, με γκάφες, λάθη και ψέμματα οδηγούν πλέον όλους και περισσότερους να πιστεύουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει χάσει την μπάλα.

Η Εκκλησία διέσυρε την Κυβέρνηση

Η απόφαση της Ιεράς Συνόδου να μην τηρήσει τις αποφάσεις της Κυβέρνησης απέδειξε ότι όποιος έχει πραγματική δύναμη και εξουσία μπορεί να αγνοήσει κάθε απόφαση του κράτους. Ο πρωθυπουργός προκειμένου να μην εκτεθεί περαιτέρω υποχώρησε εγκαίρως κλείνοντας το μάτι στην Εκκλησία να παρανομήσει.

Ο διασυρμός της Κυβέρνησης δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα για το άμεσο μέλλον της Κυβέρνησης καθώς αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά μετά τις παλινωδίες της 17ης Νοεμβρίου ότι οι ισχυρές ομάδες πίεσης μπορούν να κάνουν ο,τι θέλουν.

Το μπλακ αουτ του φθινοπώρου 

Η κυβέρνηση της άνοιξης δεν έχει καμία σχέση με το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Με ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις, φάνηκε ότι στην κυβέρνηση χαλάρωσαν και δεν υπήρχε σαφής σχεδιασμός. Η ενός ανδρός αρχή και οι αλλεπάλληλες αλλαγές των μέτρων απέδειξαν ότι έχει χαθεί η μπάλα.

Η Μακεδονία πλήρωσε το μπλάκ άουτ με νεκρούς!

Η Αριστερά είναι το κράτος

Το πρώτο μεγάλο τεστ έγινε στις 17 Νοεμβρίου με σύσσωμη την Αριστερά να αγνοεί τις επιταγές της Κυβέρνησης και να βγαίνει στους δρόμους. Είχε κάνει το ίδιο το καλοκαίρι έξω από το Εφετείο κατά τη διάρκεια της δίκης της Χρυσής Αυγής. Τον Νοέμβριο όμως έκανε πράξη τις διακηρύξεις της ότι δεν ακολουθεί τις εντολές του κράτους όταν θέλει να τιμήσεις τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

Τελικά που το πάει ο Μητσοτάκης;

Η σημερινή ασύδοτη κατάσταση απέδειξε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποπροσανατολιστεί. Έχει χάσει πλέον το ηθικό πλεονέκτημα. Έγινε κι εκείνος ανακόλουθος με τα συνεχή πισωγυρίσματα. Πλέον ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα ακούγεται όλο και περισσότερο κριτική για τα τεκταινόμενα. Ο ανασχηματισμός, κολοβός και αυτός, έγινε και δεν ακούμπησε κανένα καθώς δεν είχε το χαρακτήρα δομικών αλλαγών.

Ο βασιλιάς του 2020 είναι γυμνός. Φαίνεται πως είτε η κούραση είτε η έλλειψη πάγκου άρχισε να φαίνεται.  Ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας ενίοτε δεν κάνει πάντα καλό. Μένει να φανεί αν όλα αυτά θα έχουν συνέπειες.

29 Νοεμβρίου Η Συντηρητική Επανάσταση της Νέας Δημοκρατίας

 

Η 29η Νοεμβρίου παραμένει ακόμα και σήμερα μια ημερομηνία σταθμός για τα πολιτικά τεκταινόμενα στο χώρο της Δεξιάς. Ήταν η ημέρα διεξαγωγής των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας. Εκλογών που για πρώτη φορά έγιναν με τη συμμετοχή των μελών του κόμματος για την εκλογή προέδρου.

Σαμαράς εναντίον όλων

Ο Αντώνης Σαμαράς, ένας πολιτικός που είχε αποδείξει την πάστα του όταν κλώτσησε συθέμελα το σύστημα για το όνομα της Μακεδονίας και μαζί τις ελπίδες του για διαδοχή στη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Προτίμησε τον δύσβατο δρόμο που τον οδήγησε στην πολιτική εξορία όχι όμως και στην ανυπαρξία. Η παρουσία του στα πολιτικά πράγματα παρέμενε ισχυρή και η αναμονή του φάνηκε ότι είχε σκοπό.

Η επιστροφή του, με τη βοήθεια του Κώστα Καραμανλή, σημαδεύτηκε από πολιτικές πρωτοβουλίες και προσπάθειες που σιγά σιγά τον αναβάθμιζαν μέχρι να φτάσει στον τελικό του στόχο.

Η βαριά ήττα της Νέας Δημοκρατίας ανάγκασε τον Κώστα Καραμανλή να παραιτηθεί. Εκείνη τη στιγμή, ο Αντώνης Σαμαράς ήξερε ότι πρέπει να αναλάβει δράση.

Απέναντι του; Όλο το σύστημα που με μεθοδικότητα υπέσκαπτε διακριτικά την εξουσία Καραμανλή και δημιουργούσε πρόσφορο έδαφος για την επικράτηση της Ντόρας Μπακογιάννη. Εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια ήταν ένας άνθρωπος από τα παλιά : Ο Αντώνης Σαμαράς!

Ο λαός καταδίκασε το τζάκι Μητσοτάκη

Ο Σαμαράς ήξερε ότι τυχόν εκλογή με τα παραδοσιακά μέσα θα τον καταδίκαζε σε ήττα. Οι μηχανισμοί είχαν ήδη κάνει την επιλογή τους ενώ και οι βουλευτές συστρατεύονταν στο πλευρό της Μπακογιάννη.

Ο Αντ. Σαμαράς στηριζόταν σε φίλους. Σε μια ομάδα μπαρουτοκαπνισμένων στελεχών της ΟΝΝΕΔ της γενιάς του και σε στελέχη με κοινή πορεία στη Νέα Δημοκρατία αλλά και την Πολιτική Άνοιξη.

Η στρατηγική επικράτηση της πρότασης Αβραμόπουλου για εκλογή από τη βάση με την στήριξη του Κώστα Καραμανλή, έδειξε τον δρόμο. Πλέον η εκλογή θα κρινόταν σε άλλο γήπεδο.

Ο κόσμος της Δεξιάς είχε ήδη αποφασίσει. Δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να δει τις ελπίδες του να εξανεμίζονται σε μια υποψηφιότητα από τζάκι.

Η επιλογή Σαμαρά, έσπασε το φράγμα των προβλέψεων. Απέδειξε ότι ο κόσμος που ψήφιζε Νέα Δημοκρατία αναζητούσε μια φρεσκάδα, τον ανοικτό αέρα που έφερνε το όραμα των ιδεών Σαμαρά.

Η νίκη Σαμαρά εχέγγυο για την ύπαρξη της ΝΔ

Ο Σαμαράς επανέφερε τον διάλογο στη ΝΔ στα σημαντικά προβλήματα. Κατάφερε να φέρει πρώτα στην ατζέντα του ζητήματα που μέχρι τότε φάνταζαν ακραία και μη επιτρεπτά για τον δημόσιο διάλογο.

Η κίνηση του να εγκολπώσει στις τάξεις της ΝΔ το μεγαλύτερο κομμάτι του σοβαρού ΛΑ.Ο.Σ. επιβεβαίωσε την στρατηγική του οξύνοια. Η πορεία του προς την εξουσία και την διακυβέρνηση της χώρας ήταν ναρκοθετημένη από τους αντιπάλους του. Νέα κόμματα δημιουργήθηκαν στα δεξιά του ενώ απογοητευμένοι υποστηρικτές της Ντόρας είχαν λάβει πρωτοβουλίες για την άμεση κατακρήμνιση Σαμαρά. 

Όμως ο Σαμαράς στη ΝΔ δεν ήταν παρένθεση. 6 χρόνια σοβαρής ηγεσίας που έσωσε την Ελλάδα και την παράταξη από τη διάσπαση και τον αφανισμό, ήταν η παρακαταθήκη που άφησε πίσω του ο Αντώνης Σαμαράς. 

Σήμερα, αν για κάτι πρέπει να μαστε υπερήφανοι είναι η επιλογή να μην αφήσουμε το μέλλον μας στα χέρια πολιτικών που υποστηρίζουν τις ορθοπολιτικές κενού περιεχομένου ιδεολογίες.

Στις 29 Νοεμβρίου γιορτάζουμε κι επίσημα την Συντηρητική Επανάσταση στη Νέα Δημοκρατία!

Οι αποκαλύψεις του Άδωνι για την ιδεολογία του

 

Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένας πολιτικός που δεν μένει απαρατήρητος στην σύγχρονη πολιτική ζωή. Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία στο μικρό κόμμα του Λαικού Ορθόδοξου Συναγερμού, του Γιώργου Καρατζαφέρη, ως πολιτικός που εκφράζει τη ριζοσπαστική δεξιά.

Η προσχώρηση του ύστερα από μια θητεία ως Υπουργός  του ΛΑΟΣ σε κυβέρνηση συνεργασίας, στη Νέα Δημοκρατία, υπό την καθοδήγηση του Αντώνη Σαμαρά ήταν αναμενόμενη καθώς μεγάλο ποσοστό του κοινού που τον ψήφιζε προερχόταν από τον δεξιό χώρο της Νέας Δημοκρατίας.

Η ώρα της αποχώρησης του Αντώνη Σαμαρά είχε φτάσει το 2015 και μαζί της η ήττα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου και η διαδικασία προεδρικής εκλογής στο κόμμα της Κεντροδεξιάς. Ο Άδωνις Γεωργιάδης περίμενε μέχρι να ανακοινώσει τελικά την υποψηφιότητα του ως Πρόεδρος της ΝΔ. Μετά τον πρώτο γύρο, κι αφού βγήκε τέταρτος, αποφασίζει να στηρίξει ανοικτά τον Κυριάκο Μητσοτάκη για πρόεδρο του κόμματος. Εκείνος με τη σειρά του τον ορίζει Αντιπρόεδρο του κόμματος και στη συνέχεια, όταν η Νέα Δημοκρατία γίνει κυβέρνηση, υπουργό Ανάπτυξης.

Ερχόμαστε στο σήμερα. Η επικοινωνιολόγος Βίβιαν Ευθυμιοπούλου κατηγορεί τον αδωνισμό, θεωρώντας ότι μιλα ως άτομο που ανήκει στον χώρο που εξέλεξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Θεωρεί πως ακροδεξιές για εκείνη φωνές επιβάλλονται στη Νέα Δημοκρατία πρωτοστατούντος του Αδώνιδος.

Κι εδώ έρχεται η ώρα που ο Άδωνις Γεωργιάδης, στην απάντηση του στην Ευθυμιοπούλου, κάνει παρατηρήσεις που μέχρι σήμερα δεν γνωρίζαμε:

1. Ο Άδωνις αποκαλύπτει ότι στόχος του ήταν εξαρχής να βοηθήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ.

2. Ο Άδωνις δηλώνει φιλελεύθερος, Φιλελεύθερος Δεξιός.

Η μετάλλαξη του Άδωνι Γεωργιάδη έχει φυσικά τις αιτίες της.

α) Το "ακροδεξιό" για κάποιους παρελθόν του και οι επιλογές του όπως να διαφημίζει το βιβλίο του Κων/νου Πλεύρη, "Εβραίοι όλη η Αλήθεια" και να προβαίνει σε τηλεοπτικές μονομαχίες με έντονο ύφος, προκαλούσε πάντοτε μια πτέρυγα της ΝΔ που από την παρουσία του στο κόμμα δεν έμενε ευχαριστημένη. Αυτή την πτέρυγα προσπαθεί τα τελευταία χρόνια να προσεγγίσει ο Άδωνις με κάθε τρόπο είτε συμμετέχοντας σε συνέδρια φιλελεύθερων μελετών είτε με δημόσιες δηλώσεις του με "κεντρώο" προφίλ.

β) Ο Άδωνις από Δεξιός δηλώνει τώρα Φιλελεύθερος. Αυτό από μόνο του δεν είναι αντιφατικό. Όμως, παραμένει ζητούμενο να μας εξηγήσει πως από Δεξιός, μετατρέπεται σε συνιστώσα του φιλελεύθερου χώρου.

Μένει να δούμε αν θα υπάρξει συνέχεια της αποκαλυπτικής συζήτησης

Μεσαίος χώρος και Κέντρο

Σταύρος Παπαντωνίου

Πολλοί στον δημόσιο βίο, στον τρόπο με τον οποίο αναλύουν την πολιτική κατάσταση, συγχέουν τον μεσαίο με τον κεντρώο χώρο. 

Ο πρώτος δεν έχει καθαρά ιδεολογικά χαρακτηριστικά και μπορεί να περιγραφεί περισσότερο ως η κρίσιμη εκείνη κοινωνική οντότητα που δεν έχει καθημερινή και άμεση τριβή με τις λεπτομέρειες της πολιτικής κατάστασης, την οποία βιώνει κυρίως μέσα από δύο πράγματα: Πρώτον, την προσωπική του ευημερία και κατάσταση, δηλαδή την τσέπη του, τη δουλειά του, την οικογένειά του, τη ζωή του εν γένει, και δεύτερον, μέσα από το πώς αντιλαμβάνεται θέματα που αφορούν τη μεγάλη εικόνα, όπως παραδείγματος χάριν η τουρκική προκλητικότητα, η ασφάλεια, η εθνική αξιοπρέπεια και άλλα μείζονα συλλογικά θέματα. Αυτός ο μεσαίος χώρος δεν είναι απολιτίκ, όπως σπεύδουν να τον χαρακτηρίσουν, μάλλον υποτιμητικά, κομματικά και πολιτικά στελέχη που η καθημερινότητά τους κινείται γύρω από την πολιτική και ενίοτε τη μικροπολιτική. 

Ο μεσαίος χώρος, όπως τουλάχιστον τον αντιλαμβάνομαι, είναι θα έλεγα ένας χώρος που δεν συμμετέχει στην τοξικότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης, προέρχεται από όλα τα ιδεολογικά φάσματα, με καταβολές από την Αριστερά έως τη Δεξιά. 

Είναι ο κοινωνικός χώρος που δεν έχει συμφέροντα από κόμματα, εξ ου και συνηθέστατα είναι και πιο αντικειμενικός και ως βασικό κριτήριο έχει το «πώς πάνε τα πράγματα», κρατώντας το προνόμιο ακόμα και της μετακίνησης από το ένα κόμμα στο άλλο. Θα τον χαρακτήριζα ως μια μεσότητα, που διακρίνεται από μια πολιτική υγεία. Εχει φύσει και θέσει απόσταση από τις ακρότητες.

Ο κεντρώος δεν αποκλείεται να έχει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά δεν σημαίνει πως τα διαθέτει εκ προοιμίου. Κάλλιστα μπορεί ένας κεντρώος να είναι φανατικός, να έχει ως χόμπι τις επιθέσεις στους πολιτικούς αντιπάλους του, να φοράει κομματικά γυαλιά. 

Μου έρχονται στο μυαλό ουκ ολίγα παραδείγματα αυτοαποκαλούμενων κεντρώων που είναι χειρότεροι από τα άκρα. Αυτοί δεν μπορούν να εκφράσουν πλειοψηφικά ρεύματα. Αντίθετα, ο μεσαίος χώρος, απαιτητικός συνήθως και πιο σκεπτόμενος, μπορεί να δημιουργήσει, εάν προστεθεί στις λεγόμενες κομματικές βάσεις που πάντα ψηφίζουν ένα συγκεκριμένο κόμμα, ευρείες πλειοψηφίες. Εκεί έγκειται αυτή τη στιγμή και η διαφορά μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα. 

Ο πρώτος, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κατά την πρόσφατη ομιλία του στη ΔΕΘ δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά στον Αλέξη Τσίπρα, απευθύνεται στους μετριοπαθείς που δεν ενδιαφέρονται για κομματικές έριδες. Αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεσαίου και κεντρώου χώρου. Ο δεύτερος προσπάθησε να κερδίσει τον μεσαίο χώρο με μεταγραφές προσώπων, αλλά χωρίς ποτέ να καταλάβει τα χαρακτηριστικά του και τι πραγματικά ζητάει αυτός ο κόσμος.

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σκόπια παρουσίασε το γειτονικό κρατίδιο ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας!

Σε μια κίνηση με συμβολική αξία προχώρησε ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, σε βίντεο που παρουσίασε τη δράση του με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την ανάληψη των καθηκόντων του.

Στη θεματική των Βαλκανίων και των επαφών του με γειτονικές χώρες, παρουσιάζει το γειτονικό κρατίδιο με την ονομασία Σκόπια, αποφεύγοντας την επίσημη πλέον ονομασία, μετά την επονείδιστη για τα ελληνικά συμφέροντα συμφωνία των Πρεσπών, χρησιμοποιώντας την πρωτεύουσα του κράτους.

Ο Δένδιας που έχει κάνει το γύρο του κόσμου σε ένα χρόνο, φαίνεται πως σε προσωπικό πολιτικά επίπεδο, δεν θέλει να χρησιμοποιεί την ονομασία, παρά την επιβολή της λόγω υπουργικών καθηκόντων.

Η αριστερή καρδιά του τραγουδιού

εικονογράφηση: Φίλιππος Αβραμίδης

Ρεπορτάζ: Παύλος Παπαδόπουλος / Καθημερινή 03.03.2020

Ο Φοίβος Δεληβοριάς και η Τάνια Τσανακλίδου είναι οι καλλιτέχνες που έδωσαν τις πιο πρόσφατες αφορμές για φορτισμένες αντιπαραθέσεις σε όσες παρέες δεν έχουν βαρεθεί ακόμα να διαφωνούν «για το μνημόνιο». Ο κύριος Δεληβοριάς ήλθε σε δημόσια αντιπαράθεση με τον Άδωνι Γεωργιάδη με αφορμή το Προσφυγικό, ενώ η κυρία Τσανακλίδου όχι μόνο δεν «γερνάει, μαμά», αλλά μας απείλησε και με «εξέγερση», η οποία «δεν θα είναι αναίμακτη». Και αναπόφευκτα τίθεται το ερώτημα: Γιατί οι Έλληνες τραγουδοποιοί και τραγουδιστές αισθάνονται τόσο συχνά και τόσο έντονα την ανάγκη να αυτοπροσδιοριστούν πολιτικά;

«Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Ακόμα και το φιλελεύθερο Χόλιγουντ έχει αντανακλαστικά αριστερά», λέει ο Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. «Ο αριστερός καλλιτέχνης έχει την ευθύνη και την υποχρέωση να μιλάει για την αδικία. Βεβαίως, ένας λόγος υπέρ της ισότητας και των δικαιωμάτων θα μπορούσε άριστα να ενταχθεί στη φιλελεύθερη παράδοση. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί καλλιτέχνες αυτοπαγιδεύονται σε μια αριστερή ρητορική». Ο κ. Σωτηρόπουλος επισημαίνει τη διάκριση ανάμεσα στο τραγούδι και στις υπόλοιπες τέχνες, επισημαίνοντας ότι ο αριστερός λόγος στην Ελλάδα εκφράστηκε εντονότερα στο τραγούδι, «γιατί πρόκειται για την τέχνη με τη μεγαλύτερη λαϊκότητα».

«Ε όχι και τον Μάνο»

Η Ελλάδα τυπικά έχει μία, αλλά στην πραγματικότητα έχει τρεις επίσημες θρησκείες. Το τραγούδι και η Αριστερά είναι οι άλλες δύο μετά την Ορθοδοξία. Ποιος καλλιτέχνης του τραγουδιού τόλμησε να πει ότι είναι δεξιός και δεν οδηγήθηκε στο πυρ το εξώτερον; Υπάρχει βέβαια ο Μάνος Χατζιδάκις. Όλοι θυμούνται ότι ο Χατζιδάκις ήταν δεξιός – ακόμα κι όσοι δεν είχαν γεννηθεί όταν πέθανε, το 1994. Αλλά ακόμα κι ο Χατζιδάκις δεν έπαυε να υπενθυμίζει κατά καιρούς ότι ως νέος ήταν αριστερός, ότι ως νεαρός έγραψε τον ύμνο της ΕΠΟΝ. Και όταν είχε δημόσιες θέσεις, όπως στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας τη δεκαετία του ’70, στήριζε καλλιτέχνες αριστερούς, γιατί αναγνώριζε την αξία τους και γιατί, παρότι δεξιός, απεχθανόταν την επίσημη εθνικοφροσύνη της Δεξιάς (την οποία αργότερα αντέγραψε και η Αριστερά). Σε κάθε περίπτωση, μόνο μια προσωπικότητα όπως ο Χατζιδάκις μπορούσε να επιβιώσει στη μεταπολεμική ελληνική τέχνη χωρίς να δηλώνει «αριστερός». Αλλά λέγεται πως όταν το 1989, στο πλαίσιο της εθνικής συμφιλίωσης, κάποιοι προχωρημένοι κομμουνιστές νεολαίοι πρότειναν στην τότε επικεφαλής του τομέα Αθηνών του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα (τη μελλοντική γενική γραμματέα), να καλέσει η ΚΝΕ σε ένα φεστιβάλ της τον Χατζιδάκι, εκείνη απάντησε: «Ε όχι και τον Μάνο».

Όμως γιατί «ε όχι και τον Μάνο»; Γιατί το κομμουνιστικό κίνημα έχτισε μέσω της τέχνης –ιδίως της τέχνης του τραγουδιού, αλλά όχι μόνο...– ήδη από τα πρώτα χρόνια μετά την ήττα στον Εμφύλιο, την ιδεολογική κατασκευή της ανωτερότητας της αριστερής σκέψης, της αριστερής ηθικής και φυσικά της αριστερής ευαισθησίας. Μια πρόσκληση στον δεξιό και καραμανλικό Χατζιδάκι θα θόλωνε το καλοσχεδιασμένο αφήγημα (ο «Ρήγας» του ΚΚΕ Εσωτερικού είχε καλέσει τον συνθέτη σε φεστιβάλ του). Η ιδεολογική δουλειά της Αριστεράς μέσα από την τέχνη (και κυρίως μέσα από τη μαζική τέχνη του τραγουδιού) εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η ελληνική κοινωνία ήταν «σαν έτοιμη από καιρό» το 2015 να αποδεχθεί ως πρωτοποριακά τα αυθαίρετα και πεπαλαιωμένα ερμηνευτικά σχήματα της Αριστεράς για την οικονομική κρίση (τα οποία σε άλλες εποχές είχε υιοθετήσει και επιστρατεύσει και το ΠΑΣΟΚ): ένα κατεστημένο, εγχώριο και ξένο, εκμεταλλεύεται επί δεκαετίες έναν αθώο και άδολο λαό και στο τέλος τον πτωχεύει.

Πολιτικολογία αντί πωλήσεων 

 Θα ρίξουμε όλη την ευθύνη στους καλλιτέχνες για την καθυστέρηση της κοινωνίας να ανταποκριθεί στις περιστάσεις; Όχι βέβαια. Τα πρωτεία των ευθυνών διατηρούν οι πολιτικοί. Έπαιξαν όμως και οι καλλιτέχνες τον ρόλο τους στον σύγχρονο διχασμό, ρίχνοντας άκριτα λάδι στη φωτιά των μνημονίων, παρότι όσοι τους γνωρίζουν ξέρουν ότι οι περισσότεροι έχουν έλλειμμα πληροφόρησης για την πολιτική και τα οικονομικά και πλεόνασμα στερεοτύπων. Έχουν όμως πολλά χρήματα από την εποχή που ακόμα και δυο στιχάκια και μια απλοϊκή μελωδία γέμιζαν τα μαγαζιά και έφερναν χρήμα. Και το χρήμα δεν είναι καλός σύμβουλος όταν δεν υπάρχει το αντίβαρο της σεμνότητας και της μόρφωσης. Κάποτε βέβαια το χρήμα στέρεψε, γιατί το οικονομικό μοντέλο των δισκογραφικών εταιρειών κατέρρευσε διεθνώς (λόγω του Ίντερνετ που μοίρασε τη μουσική δωρεάν). Τραγουδιστές και τραγουδοποιοί, εκεί που για μερικές δεκαετίες έπιαναν κάρβουνο και γινόταν χρυσάφι, βρέθηκαν ξαφνικά, λίγο μετά την ανακάλυψη του smartphone, μόνο με κάρβουνο στα χέρια τους, ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που είχαν κατεβάσει χρυσάφι από τους ουρανούς της έμπνευσης. Στην Ελλάδα η αγανάκτηση από την επιστροφή στα περιορισμένα οικονομικά μέσα που επέβαλε η νέα τεχνολογία ξέσπασε σε φιλιππικούς κατά της Ευρώπης και του μνημονίου, τους οποίους αναπαρήγαν χωρίς καμία κριτική τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης. 

 Αλλά ας μην επεκταθούμε. Ήδη στο μυαλό του αναγνώστη ανακαλείται η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια που τραγούδησε φορώντας το κόκκινο πλαστικό γάντι της καθαρίστριας (έστω κι αν η μητέρα της ήταν καθαρίστρια) και ο ταλαντούχος συνθέτης που ήταν σύμβολο ευαισθησίας, αλλά σήμερα προσεύχεται για τη «σωτηρία της ψυχής» σχεδόν μόνο των αριστερών (ο πατέρας του ήταν συναγωνιστής του Μίκη Θεοδωράκη στο ΕΑΜ), μέσα από αριστοφανικά ορατόρια κατά όλων των άλλων. 

 Ο Τάκης Σ. Παππάς, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, αναφέρει τρεις κύριες αιτίες για τον επίμονο αυτοπροσδιορισμό ευρύτερα των καλλιτεχνών –και όχι μόνο των τραγουδιστών και των τραγουδοποιών– ως «αριστερών»: «Πρώτον, μια γενική και αφηρημένη πίστη σε ένα ουτοπικό μέλλον, πράγμα που ταιριάζει περισσότερο στις εξαγγελίες της Αριστεράς παρά στον ρεαλισμό του Κέντρου και της Δεξιάς. Δεύτερον, η μόδα της Αριστεράς, η οποία καλλιεργήθηκε ήδη από τις δεκαετίες του ’60 και ’70, αλλά ακόμη κρατεί καλά, ιδίως στον καλλιτεχνικό κόσμο. Και τρίτον, οι δυνατότητες νέων καλλιτεχνών να εξελίξουν τις καριέρες τους σε χώρους όπου οι κατεστημένοι (και καταξιωμένοι) gatekeepers είναι γνωστοί αριστεροί ή, έστω, αριστερόφρονες». 

 Το (προσωρινό) τέλος των διχασμών 

 Η Αριστερά είναι πολυσήμαντη. Είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να την εγκλωβίσει σε έναν ορισμό. Να μπορεί να γλιστράει μέσα από τα λόγια. Κανείς να μην μπορεί να την προσδιορίσει σε μια συζήτηση. Θυμίζει κβαντικό μέγεθος που ακολουθεί την Αρχή της Απροσδιοριστίας του Χάιζεμπεργκ, βάσει της οποίας, αν προσπαθήσεις να προσδιορίσεις τη θέση ενός σωματιδίου, χάνεις τη μάζα του και, αν προσδιορίσεις τη μάζα του, χάνεις τη θέση του. Η Αριστερά της Μεταπολίτευσης. Η κομμουνιστική. Η προοδευτική. Η ευρωπαϊκή Αριστερά. Η σοσιαλιστική. Η ριζοσπαστική. Η Κεντροαριστερά. Η συμβιβασμένη Αριστερά. Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Η Αριστερά των διανοουμένων. Η Αριστερά των εργαζομένων. Η Αριστερά που ανταγωνίζεται, αλλά και ταυτίζεται με το ΠΑΣΟΚ. Η Αριστερά που μισεί, αλλά και συνεργάζεται με τη Δεξιά. Αριστερά, Κέντρο και Δεξιά συμπλέκονται – αλλά με την Αριστερά να επιβάλλει την αφήγηση. Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας στηρίχθηκε σε μια (όχι και τόσο) άρρητη συμφωνία του κατεστημένου με την έως τότε διωκόμενη Αριστερά. Η Αριστερά απαίτησε το άσυλο στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και νέα σχολικά βιβλία Ιστορίας. Η Δεξιά το δέχθηκε, γιατί η ευρωπαϊκή προοπτική επέβαλλε το τέλος των διχασμών. Έτσι ξεχάστηκαν οι βαριές ευθύνες της Αριστεράς κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, την ίδια ώρα που τα pανεπιστήμια έγιναν χώρος συστηματικής κατήχησης για τις θεωρίες και την προπαγάνδα της.

Πολλοί σαρανταπεντάρηδες σίγουρα θυμούνται ότι ήδη στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο της δεκαετίας του ’70, και ιδιαίτερα των αρχών του ’80, αρκετοί δάσκαλοι και καθηγητές, ορισμένοι από τους οποίους ιδιαίτερα ικανοί στο λειτούργημά τους, δεν έχαναν ευκαιρία να μιλούν ανοιχτά μέσα στις τάξεις για τα θαύματα της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν υπήρχε σχολική γιορτή (με πρώτη τη γιορτή του Πολυτεχνείου) χωρίς έργα του Μίκη που τα μαθαίναμε απέξω. Τα απαγορευμένα έργα του ’60 έγιναν το Κατηχητικό του ’80. Μέσα σε ένα κλίμα αναπαραγωγής αριστερού λόγου και αριστερής σκέψης, τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε από τους νέους καλλιτέχνες της Μεταπολίτευσης; Αν ο καλλιτέχνης δεν στρατευόταν στην πώληση της ουτοπίας, θα τον εγκατέλειπαν και το κόμμα, και το πλήθος, και ο Τύπος, και η διανόηση. Δεν θα ήταν χρήσιμος ούτε στους ναούς του έντεχνου τραγουδιού ούτε στα φεστιβάλ της Νεολαίας.

 Κι έτσι έγιναν αριστεροί ακόμα και οι πιο ανυποψίαστοι. Κάπως έτσι έφτασε ένας δεξιός καλλιτέχνης όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, που έχει διατελέσει και ευρωβουλευτής της ΝΔ, να ακούσει ένα βράδυ πριν από λίγα χρόνια στο Gazarte, μετά το πρόγραμμα, μια διάσημη νέα τραγουδίστρια που ήρθε στην παρέα του να του λέει «Εν λευκώ» και με μια κάποια κοριτσίστικη αναίδεια: «Ξέρετε, εγώ είμαι κομμούνι». Ο συνθέτης δεν απάντησε. Το έριξε στο καλαμπούρι με τον γνωστό του τρόπο. Οι δεξιοί καλλιτέχνες, που δεν είναι λίγοι, αποφεύγουν αυτές τις συζητήσεις. Γιατί ξέρουν ότι θα μπλέξουν...

 Η αιώνια γοητεία της Αριστεράς

 Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκος Μαραντζίδης συμπληρώνει την εικόνα με μια εντελώς διαφορετική άποψη: «Περισσότερο από κάθε κοινωνική ομάδα, η περιπέτεια της παγκόσμιας Αριστεράς και των κινημάτων της γοήτευσε τους διανοουμένους και τους καλλιτέχνες», λέει. «Το αίτημα για κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη αποτέλεσε στη σύγχρονη ιστορία έναν αγωγό συναισθημάτων που όμοιό του η ανθρωπότητα είχε να δει από τις εθνικές επαναστάσεις του 18ου-19ου αιώνα στην Αμερική και στην Ευρώπη. Χάρη στη δύναμη της συγκίνησης που διέθετε και στη συναισθηματική φόρτιση που γεννούσε, το αίτημα αυτό μπόρεσε να διατυπωθεί σε λόγια, μουσικές, πίνακες και ταινίες από χιλιάδες καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο».

Η άποψη του κ. Μαραντζίδη είναι πράγματι εύστοχη. Παρ’ όλα αυτά, και σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει η κοινή γνώμη, οι περισσότεροι Έλληνες καλλιτέχνες του τραγουδιού είναι ή παριστάνουν ότι είναι αφελείς πολιτικά. Παρά τα πολλά ταξίδια τους στο εξωτερικό, μοιάζουν σαν να μην έχουν υποψιαστεί ότι, αν ζούσαν στην Ουγγαρία, στην Τσεχία, στην Πολωνία, στη Ρουμανία, στη Βουλγαρία, στην Αλβανία και πήγαιναν να τραγουδήσουν σε φεστιβάλ κομμουνιστικού κόμματος, θα ήταν αποσυνάγωγοι της κοινωνίας. Θα είχαν απομονωθεί κοινωνικά και καλλιτεχνικά, γιατί θα εμφανίζονταν ότι υποστηρίζουν μια σκληρή δικτατορία. Θυμάμαι κάποιον φίλο Ευρωπαίο που παρατήρησε σε μια συζήτηση ότι μόνο στην Ελλάδα το σφυροδρέπανο, σύμβολο οπισθοδρόμησης, καταπίεσης και αυταρχισμού σε όλη την Ευρώπη, αναρτάται ακόμα με υπερηφάνεια σε δρόμους και πλατείες. Πόσο διαφορετική από την πολωνική και τη ρουμανική θα ήταν η ελληνική Αριστερά, αν είχε επιβληθεί ως καθεστώς στην Ελλάδα για σαράντα χρόνια; Και όμως, δηλώνουν το «παρών» ακόμα και σήμερα στα ετήσια κομμουνιστικά φεστιβάλ κορυφαίοι Έλληνες και Ελληνίδες καλλιτέχνες. Είναι οι ίδιοι καλλιτέχνες που με αδικαιολόγητη ευκολία ανέχτηκαν τη συγκυβέρνηση Αριστεράς και εθνικιστικής Δεξιάς. Ίσως κρύβεται κάτι σκληρό πίσω από τα γελαστά πρόσωπα των εθνικών ταλέντων. Ίσως να είναι θέμα ψυχρού εμπορικού υπολογισμού. Ή μπορεί απλώς να μη θέλουν ή να μην αντέχουν να αναθεωρήσουν. Ίσως απλώς η εθνική συμφιλίωση που όλοι θεωρούμε δεδομένη να μην έχει βάθος. Οι μνήμες της φτώχειας και της σύγκρουσης που έχουν χαραχτεί στις οικογενειακές μνήμες στις ασπρόμαυρες δεκαετίες δεν σβήνονται εύκολα, όσους πλατινένιους δίσκους κι αν δημιούργησε το εύκολο και φθηνό χρήμα της πληθωριστικής δραχμής, των ευρωπαϊκών πλαισίων στήριξης και του δανεικού ευρώ.

Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος για την Αριστερά

"Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει άλλη – κομμουνιστική, μαρξιστική Αριστερά. Αυτό είναι μια παλιά, διαψευσμένη παταγωδώς ελπίδα, ενεργοποιημένη ιδιαίτερα από το 1989, όταν κατέρρευσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός». Αντιπαθώ τις παρόλες που αρχίζουν μ’ ένα «τα έχω πει εγώ…». Κάπως διαφέρει αν μπορείς να πεις «τα έχω γράψει». Έγραψα λοιπόν τότε, το 1989, ότι ο κομμουνισμός κατέρρεε παντού και τελειωτικά επειδή ήταν και οργανικά εσφαλμένος, βαθύτερα, ανθρωπολογικά. Γι’ αυτό έφερε και φέρνει παντού καταστροφή, κοινωνική, υποχώρηση του πολιτισμού, αστυνομικό κράτος και ολοκληρωτισμό. Ακόμα και πολλά χρόνια πριν, όταν πίστευα απελπισμένα στον κομμουνισμό, είχα καταγγείλει την αναβίωση της αριστερής βαρβαρότητας με τη δήθεν «πολιτιστική επανάσταση» στην Κίνα, με βιαιότατο άρθρο μου στην «Επιθεώρηση Τέχνης» (τ.χ.139-140, Ιούλιος- Αύγουστος 1966). 

 Οι βασικοί εχθροί του κομμουνισμού είναι η ελευθερία – ιδιαίτερα η πνευματική ελευθερία (η «ισηγορία») και η δημοκρατία (ισονομία) και, βέβαια, η ελεύθερη οικονομία. Να, η σημερινή μας Αριστερά: Καλείται να διαχειριστεί μια ελεύθερη οικονομία σε κρίση, εντός της Ευρωπαϊκής κοινότητας, με κρατικίστικα, αντιδημοκρατικά μέσα, ένστικτα σχεδόν, και με δεδηλωμένη εχθρότητα προς την Ευρωπαϊκή συμπολιτεία. Πώς να μην αποτυγχάνει τραγικά; Χειρότερη, βαθύτερη από τη βλάβη της Οικονομίας είναι η κοινωνική και ηθική εμπέδωση της ανομίας, η αποδιοργάνωση, η εμπάθεια και το μίσος που καλλιεργεί και η αναξιοκρατία. Αριστερό ιδανικό φαίνεται να είναι η πνευματική εκπρολεταριοποίηση, ο εγκαλιταρισμός ο πνευματικός στην Παιδεία και τον Πολιτισμό. 

Καθόλου τυχαία δεν ήταν η στοχοποίηση της «αριστείας», πρώτο της βήμα μόλις ήλθε στην εξουσία. 

Τελειώνοντας θα ήθελα να συμπεράνω: Το κριτικό πνεύμα του δυτικού πολιτισμού και της νεωτερικότητας είναι (μαζί με τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τον φιλελευθερισμό), οι μεγάλοι πρωταγωνιστές και η ελπίδα της εποχής μας απέναντι στον ανερχόμενο νεοφασισμό."


πηγή: athensvoice.gr (συνέντευξη του Δημήτρη Ραυτόπουλου με αφορμή το βιβλίο του "Η Κριτική της Κριτικής"

Ο Αλέξης και ο Κυριάκος

του Αθ. Ελλις / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.07.2016

Από τους κεντροαριστερούς Ολάντ και Ρέντσι, αλλά και την κεντροδεξιά Μέρκελ, μέχρι τον Ομπάμα, οι σημαντικότεροι ηγέτες του κόσμου κάτι βλέπουν στον Αλέξη Τσίπρα. Από άλλη οπτική γωνία κάτι βλέπουν και οι νέοι που συνωστίζονταν χθες στη Βουλή για να βγάλουν φωτογραφία μαζί του. 

 Πίσω από τον σεβασμό στη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, όπως και από τον νεανικό ενθουσιασμό για έναν σαραντάρη πρωθυπουργό, υπάρχει μια σημαντική παράμετρος –η επαφή του κ. Τσίπρα με την κοινωνία (ή τουλάχιστον σημαντικό μέρος της)– που εξηγεί ακόμη και την κυνική απόπειρα των εταίρων να αξιοποιήσουν την παρουσία του στην ηγεσία της χώρας για να «περάσουν» αντιλαϊκά μέτρα που δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμόσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

 Είναι μια επαφή που έχει οικοδομηθεί σε «αυταπάτες» και παραπλανήσεις, και σήμερα καθώς η χώρα βιώνει τη σκληρή πραγματικότητα, έχει τραυματισθεί και φθίνει. Αλλά υφίσταται. Και στηρίζεται όχι φυσικά στην οικονομική του πολιτική, όσο στο προσωπικό επικοινωνιακό χάρισμα που διαθέτει. Οποιος υποβαθμίζει αυτή τη διάσταση, παραβλέπει την πραγματικότητα και αυτοπαγιδεύεται σε λάθος ερμηνείες και σχεδιασμούς. 

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την απήχηση του πρωθυπουργού μόνο με την κατάθεση ολοκληρωμένων οικονομικών προτάσεων. Ο ψηφοφόρος είναι μεν οικονομικό ον και απεχθάνεται τους υψηλούς φόρους, αλλά είναι και άνθρωπος που θέλει να νιώθει ότι ο πρωθυπουργός του ενδιαφέρεται γι’ αυτόν. 

 Σε αυτό το πεδίο ο αρχηγός της Ν.Δ. έχει «περιθώρια βελτίωσης». Είναι σαφές ότι διαθέτει τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου Ευρωπαίου ηγέτη. Φαίνεται στις συναντήσεις του με τη Μέρκελ ή τον Νετανιάχου, στις ομιλίες και επαφές του με διεθνείς οικονομικούς παράγοντες, από τον Ντράγκι μέχρι στελέχη επενδυτικών κολοσσών, αλλά και στις εμφανίσεις του σε κορυφαία διεθνή μέσα ενημέρωσης. Διατηρεί προσωπικές σχέσεις, γνωρίζει τα θέματα, έχει αίσθηση του πώς σκέπτονται οι άνθρωποι της αγοράς, χειρίζεται τις ξένες γλώσσες. Είναι ένας φιλελεύθερος πολίτης της Ευρώπης και του κόσμου. 

 Αλλά η εκλογή στην πρωθυπουργία έρχεται από την ψήφο των Ελλήνων και κυρίως των απλών ανθρώπων. Αυτός πρέπει να είναι ο επόμενος στόχος του. Να έρθει κοντά στον πολίτη. Να εκπέμψει ο ίδιος –και να επιβάλει στα προβεβλημένα στελέχη του κόμματός του– ένα προφίλ ανθρώπινο, γήινο, ταπεινό. 

 Στην πορεία των τελευταίων ετών πολλοί χλεύασαν το «σεμνά και ταπεινά» του Κώστα Καραμανλή, λόγω και των συμπεριφορών κάποιων υπουργών του. Ομως, είχε δίκιο. Και τουλάχιστον ο ίδιος, το έκανε πράξη. Αυτό του το αναγνωρίζει ο πολίτης και ψηφοφόρος, και όχι μόνον ο κεντροδεξιός. 

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, όπως κάνει, αλλά και της καθημερινότητας. Να καταθέτει σοβαρές προτάσεις, αλλά και να προσεγγίσει τον απλό άνθρωπο, και να τον εμπνεύσει. 

Πρώτη φορά κανονική Δεξιά

του Μ. Νταγγίνη,

Η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στην κορυφή της πολιτικής σκηνής μας δίνει μια σειρά από πολύτιμα συμπεράσματα για το πώς στήνεται στην μετά το 2009 εποχή ένα επιτυχημένο κόμμα, ακόμη κι από το μηδέν. Θα πει κανείς, μπορεί η Δεξιά να συναγωνιστεί τα ψέματα και τη δημαγωγία της πρώτης φοράς Αριστεράς ώστε να πάρει την εξουσία; Σε καμία περίπτωση. Μπορεί όμως να πάρει μαθήματα για το πώς αντιλαμβάνεται η κοινωνία τα κόμματα, δημιουργώντας ένα ελκυστικό προϊόν που θα αντέξει στο χρόνο και θα σταματήσει να κουβαλάει τη ρετσινιά του «παλιού». 

Μάθημα πρώτο: κομματικά ένσημα τέλος. Ακούς ακόμη κι από νέους σε ηλικία κομματικούς να αναπαράγουν τη λογική των «ενσήμων». Όποιος είναι αρχαιότερος στο κόμμα, προηγείται έναντι του καινούριου. Αυτό μπορεί να διατηρεί τις εσωκομματικές ισορροπίες (είναι κάτι σαν την επετηρίδα στο Δημόσιο), αλλά αποκλείει την ανανέωση της Δεξιάς με καινούρια πρόσωπα και ιδέες. Άμα ήταν έτσι, ας καταργούσαμε τις εσωκομματικές εκλογές κι ας διορίζαμε απευθείας αυτόν με τη μακρύτερη διαδρομή στη Νέα Δημοκρατία. Καμιά φορά, ιστορικά στελέχη που πλέον ΔΕΝ ακούει η κοινωνία (ή τα απεχθάνεται σε κάποιες περιπτώσεις) πρέπει να μένουν πίσω. Η νέα ηγετική ομάδα της Δεξιάς θα κερδίσει τον κόσμο μόνο αν τον πείσει πως δε διεπλάκη με το παλιό πολιτικό κατεστημένο και πως αφουγκράζεται τα προβλήματά του. Και να με συγχωρείτε, άλλα άνθρωποι που είναι 20 και 30 χρόνια βουλευτές, δεν μπορούν να το κάνουν. Στη λογική των «ενσήμων», ο Αλέκος Αλαβάνος θα ήταν ακόμη πρόεδρος του Συνασπισμού, ο οποίος- χωρίς το νεαρό Τσίπρα στο τιμόνι- πιθανότατα θα ήταν εκτός Βουλής αντί για κυβερνών κόμμα. 

Μάθημα δεύτερο: μην αγκαλιάζετε τον εχθρό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΠΑΣΟΚ το 1981, κήρυξαν ολομέτωπη επίθεση στον αντίπαλο για να βγούνε νικητές. Δαιμονοποίησαν τον όρο «Δεξιά», είχαν ριζοσπαστικό πρόγραμμα (άσχετα που ήταν ξεκάθαρη απάτη) και δεν προσπάθησαν ποτέ να καλλιεργήσουν «κλίμα συναίνεσης». Η νέα Δεξιά θα είναι ΚΑΝΟΝΙΚΗ Δεξιά. Θα μιλήσει για την ιστορική αποτυχία της Αριστεράς, θα υπερασπιστεί παθιασμένα τον επιχειρηματία, θα κηρύξει πόλεμο στους επαγγελματίες συνδικαλιστές και του κηφήνες του Δημοσίου, θα βάλει στην ατζέντα τη λαθρομετανάστευση και την ασφάλεια. Η υποχωρητικότητα στο λόγο του αντιπάλου επιβεβαιώνει την κυριαρχία του. Σε ένα τόσο συγκρουσιακό πολιτικό σύστημα, η Δεξιά πρέπει να σπάσει τα δεσμά της ιδεολογικής ασφυξίας που επιβάλλει η Αριστερά. Και για να το κάνει, πρέπει να σταματήσει να δανείζεται τους σκοπούς και τη ρητορική της τελευταίας. Για να ανατινάξεις τα ιδεολογικά θεμέλια μιας σαρανταετίας, πρέπει να αποδεχτείς ότι είναι προτιμότερο να χάσεις εκλογές παρά να τις κερδίσεις σαν μια γαλάζια έκδοση του σοσιαλισμού. Ειδάλλως, θα συνεχίσεις να κυβερνάς σε διαλείμματα, υπηρετώντας την ατζέντα του αντιπάλου. 

Μάθημα τρίτο: Δεν αρκεί να είσαι πρώτος στα Πανεπιστήμια για να σε ψηφίζει η νεολαία. Η Αριστερά είναι τριτοτέταρτη εκλογικά στα Πανεπιστήμια. Παρολαυτά, η νεολαία ψηφίζει μαζικά, σχεδόν σαρωτικά, τα κόμματά της. Γιατί; Γιατί πολύ απλά, η Αριστερά χτίζει συνειδήσεις όταν η Δεξιά χτίζει γνωριμίες. Ο αριστερός φοιτητής εργάζεται σαν στρατιώτης που διαπλάθει πεποιθήσεις. Μπορεί να τον ψηφίζουν λιγότεροι, αλλά ξέρουν γιατί τον ψηφίζουν και μεταδίδουν το μήνυμά του. Οι δεξιές νεολαίες, ιδίως πριν το 2009, ήταν απολιτίκ οργανώσεις, που ΣΚΟΠΙΜΩΣ απέφευγαν να μιλήσουν ιδεολογικά για να μη χάσουν σταυρούς. Κι έτσι φτάσαμε στην εποχή που οι μισοί νέοι ψηφίζουν Δεξιά στα Πανεπιστήμια και Αριστερά στις εκλογές. Η κανονική Δεξιά θα χτίζει δεξιές συνειδήσεις εντός του Πανεπιστήμιου και θα μιλάει ιδεολογικά ακόμη κι αν χάσει τους απολιτίκ σταυρούς. Ποτέ δεν τους είχε πραγματικά έτσι κι αλλιώς. Προσωπικά θα ψηφίσω τον υποψήφιο που θα μου δείξει ότι έχει αντιληφθεί τα τρία αυτά μαθήματα, ώστε να χτίσει μια νέα, κανονική Δεξιά. Ο καιρός είναι λίγος και η εναλλακτική είναι μια παλαιοκομματική, γερασμένη πριν καν ξεκινήσει.

πηγή: marketnews.gr

Η Μεγάλη Ιδέα, ο εφιάλτης τους!

Μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, μεγάλη συζήτηση έγινε για ακόμα μία φορά για τα συνθήματα που ακούστηκαν από τα επίλεκτα σώματα των Ειδικών Δυνάμεων, της Ομάδας Υποβρύχιων Καταστροφών. Το επίμαχο σύνθημα αφορούσε την κατάληψης της Βασιλεύουσας (Κωνσταντινούπολη). 

 Σε ερώτηση που κατέθεσαν δυο βουλευτές του κόμματος "Ποτάμι" σχετικά με τα συνθήματα που ακούστηκαν φέτος αλλά και άλλες χρονιές αναφέρουν χαρακτηριστικά: 

 "Δεδομένου ότι η Μεγάλη Ιδέα, έχει κηρυχθεί, επισήμως, έκπτωτη εδώ και δεκαετίες, λόγω των γνωστών της αποτελεσμάτων (Μικρασιατική καταστροφή και Κυπριακή τραγωδία). 

Δεδομένου ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση και όπως στα υπόλοιπα δυτικά κράτη η εξωτερική πολιτική καθορίζεται από την πολιτική ηγεσία, δια του αρμόδιου Υπουργού Εξωτερικών και όχι από το Στρατό. 

[...] σε τι ενέργειες είναι διατεθειμένοι να προβούν, προκειμένου να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα επικίνδυνου και χυδαίου «βαλκανικού» εθνολαϊκισμού, που καμία σχέση δεν έχουν με τη φύση και την εικόνα μιας δημοκρατικής Ευρωπαϊκής χώρας, όπως θέλει να αποκαλείται η Ελλάδα;" 

Αυτή η ερώτηση παρουσιάζει χαρακτηριστικά τις αντιφάσεις και το μεγάλο ιδεολογικό "κόμπλεξ" της κεντροαριστεράς ή όπως αλλιώς θέλει να αυτοπαρουσιάζεται το νέο κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη. 

Πρώτη αντίφαση: Συνδέουν την Μεγάλη Ιδέα με τα αποτελέσματα που επέφερε η Μικρασιατική Καταστροφή και η Κυπριακή τραγωδία του 1974! Θεωρούν δηλαδή τη Μεγάλη Ιδέα ως μια παρελθούσα ιμπεριαλιστική πολιτική που μόνο κακό επέφερε στην πατρίδα μας (συνδέοντάς την ακόμα και με την επταετία). Βεβαίως ξεχνούν να αναφέρουν ότι η Μεγάλη Ιδέα, σε όλες τις φάσεις της, ήταν απότοκο των αναγκών που είχαν οι τότε αλύτρωτοι ελληνικοί πληθυσμοί να ενωθούν με το νέο ελληνικό κράτος. 

 Αρνούνται επίσης να δεχτούν το προφανές: Ότι δηλαδή η Μεγάλη Ιδέα είχε κεντρικό της εκφραστή τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν πολιτικό που εκείνη την εποχή κατηγορούσε η τότε Δεξιά το λιγότερο ως προδότη! Με άλλα λόγια, εάν ζούσαν εκείνη την εποχή οι κύριοι βουλευτές του Ποταμιού, το πιο πιθανό θα ήταν να συμφωνούσαν με τον επιφυλακτικό για την απόβαση στη Σμύρνη, Ι. Μεταξά! 

Δεύτερη αντίφαση: Με την έκφραση η Ελλάδα ανήκει στη Δύση και την σύνδεση των συνθημάτων για απελευθέρωση της Πόλης με την φράση "βαλκανικός εθνολαϊκισμός" οι βουλευτές του Ποταμιού κατασκευάζουν μια δική τους πραγματικότητα. Θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι ένα κανονικό κράτος του Δυτικού κόσμου, με ανοικτά σύνορα σε ειρηνικά γειτονικά κράτη, με ελάχιστη συνεισφορά του ΑΕΠ στην άμυνα. 

Πρόκειται βεβαίως για τη μόνιμη στρέβλωση που υπάρχει στους έχοντες την ανάγκη να συγκρίνουν την χώρα μας με τη Δύση. Ότι δηλαδή δεν έχουμε καμία σχέση με τα Βαλκάνια, η απειλή πολέμου της Τουρκίας είναι πλασματική και πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν να μην τρέχει τίποτα. Αρνούνται να κατανοήσουν τις ανάγκες της εξωτερικής μας άμυνας και ασφάλειας οι οποίες προϋποθέτουν ετοιμοπόλεμες δυνάμεις, με το καλύτερο δυνατό φρόνημα. 

Χαρίζουν πρόσφορο έδαφος σε ολοκληρωτικές φωνές τύπου Χρυσής Αυγής προκειμένου να δημιουργήσουν ένα δίπολο δημοκρατίας και αυταρχισμού, ορθολογικότητας και ανορθολογισμού. Σε αυτό συμβάλλει και η εκκωφαντική σιωπή της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που κυνηγώντας τις δικές τις χίμαιρες παραμένει σιωπηλή σε ζητήματα που άπτονται άμεσα της ταυτότητάς της. 

Αμύντας

Φαήλος Κρανιδιώτης: Ιδού η αληθινή Ελληνική Δεξιά

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία

Πόσοι είναι οι... «μυλόρδοι» στην Ελλάδα, οι αριστοκράτες, οι χλιδάτοι, οι αληθινοί αστοί; Γεμίζεις δεν γεμίζεις 10 λεωφορεία και θα μείνουν κι άδειες θέσεις. Πολλοί δε από αυτούς στελεχώνουν την Αριστερά, καθότι στα νιάτα τους ούτε γκόμενα δεν έβρισκες, αν δεν ανήκες στις παραφυάδες της, το αριστεριλίκι πήγαινε σετ με το αμπέχονο, ενώ άλλοι ανήκουν σε αυτό το αξιοθέατο είδος «νεοφιλελεύθερων» αποτυχημένων επιχειρηματιών ή επί τρεις γενιές σιτιζομένων στο κρατικό πρυτανείο, οι οποίοι δεν έχουν βγάλει στον ιδιωτικό τομέα ούτε σεντ. Μαρξιστές από την ανάποδη που βλέπουν την κοινωνία από την πλευρά των ισχυρών.

Η αληθινή Δεξιά βλέπει την κοινωνία από την πλευρά των αδυνάτων κι εργάζεται με γνώμονα τους άριστους και όχι την εξίσωση προς τα κάτω.

Η Δεξιά ή θα είναι λαϊκή ή δεν θα υπάρχει, διότι απλούστατα ο κόσμος της, με καταβολές από τη Δεξιά και το αληθινό Κέντρο της Ιστορίας, που είναι ένα και το αυτό, είναι κατεξοχήν λαϊκός, αγρότες, υπάλληλοι, επαγγελματίες, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, αυτοδημιούργητοι επιστήμονες και μικροεπιχειρηματίες. Αν σκαλίσεις το παρελθόν των φερόμενων ως ημετέρων «αριστοκρατών», αν είσαι τυχερός, θα βρεις τσομπάνηδες, δασκάλους, αγρότες, εμπόρους. Καμιά φορά όμως θα πέσεις πάνω σε κατσικοκλέφτες, μαυραγορίτες, δοσιλόγους. Μπορώ πάντως να σας διαβεβαιώσω πως κι αυτοί, οι «μυλόρδοι» της κοινωνίας και της παρατάξεως, δεν κατάγονται από τον Περικλή, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο ή τον Δούκα της Υόρκης.

Η Μαντάμ ντε Σταέλ δεν κοντοστάθηκε στον Μπύθουλα ούτε στην Ανω Ράχη ν' αφήσει τα άπλυτα, παρφουμαρισμένα γονίδιά της και δεν χάσαμε και τίποτα. Η πολιτική φεουδαρχία έχει μόνο βλάψει και την παράταξη και την πατρίδα. Η αληθινή αριστοκρατία μας, κόντρα στα κανάλια των μπετατζήδων, τα αληθινά μας αστέρια είναι οι τίμιοι άνθρωποι, οι καλοί μαθητές και φοιτητές, οι ερευνητές που διαπρέπουν, οι καλύτερες Ελληνίδες μάνες, οι φύλακες της πατρίδας, μέσα κι έξω, όσοι αγωνίζονται τον καλό αγώνα της ζωής με εφόδια τις ελληνικές αξίες στη δουλειά, στην επιστήμη, στην οικογένεια, κόντρα σε ένα αναξιοκρατικό σύστημα που εχθρεύεται τον ελεύθερο και δαιμόνιο Ελληνα.

Ο «μεσαίος χώρος» είναι μια χλαπάτσα, ένας πολτός, εφεύρημα της Αριστεράς και όσων, ψευτοδεξιών, θέλουν να βρίσκουν δικαίωση μόνο στα μάτια των αντιπάλων.

Η Δεξιά είναι άγρυπνος φύλακας του εθνικού συμφέροντος, υπέρμαχος της εθνικής και κοινωνικής ενότητας. Ολα γι' αυτήν πηγάζουν από το έθνος, όπου γης, και υπάρχουν υπέρ αυτού, από τη Διασπορά έως τη Χειμάρρα κι από τη Χειμάρρα και τη Θράκη έως την Καρπασία, τη Μαριούπολη, τις γειτονιές της Αθήνας, της Πάτρας, έως το τελευταίο πλοίο στους ωκεανούς, όπου χτυπάει ελληνική καρδιά. Η Δεξιά είναι άτεγκτη στα εθνικά θέματα, έχει κοινωνική συνείδηση και μετριοπάθεια στην οικονομία, σέβεται τους πυλώνες του έθνους, την Εκκλησία, τις Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας. Η Δεξιά είναι συντηρητική σε αυτά που πρέπει να διαφυλαχθούν κι αληθινή μεταρρυθμιστική δύναμη σε αυτά που πρέπει να αλλάξουν.

Η Δεξιά δεν πιστεύει στη ζούγκλα της αυτορύθμισης και της ανθρωποφαγίας των αδυνάτων. Πιστεύει στο ισχυρό σοβαρό κράτος, που παρεμβαίνει και διορθώνει τις ανισότητες και διασφαλίζει την κοινωνική κινητικότητα και την αξιοκρατία, ευνοεί τη δημιουργικότητα του ιδιωτικού τομέα, χωρίς να απαξιώνει το κράτος. Η Δεξιά είναι λαϊκή, πατριωτική, φιλελεύθερη, θεματοφύλακας της εθνικής ταυτότητας, της ελληνοκεντρικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού. Είναι φορέας του ελληνικού τρόπου και γι' αυτό πάντα ανθρωποκεντρική, μακριά από τον ολοκληρωτισμό και τον ρατσισμό. Η Δεξιά είναι σοβαρή και τολμηρή, δεν είναι ψοφοδεής διαχειριστής κι εντολοδόχος συμφερόντων.

Ετσι πρέπει να είναι...

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Δικηγόρος

Ο ενάρετος homo politicus

Άγις Γεώργιος Δήγκας*

 “Είναι γεγονός ότι ένας άνδρας που θέλει να ενεργεί ενάρετα με κάθε αναγκαίο τρόπο, νιώθει θλίψη ανάμεσα σε τόσους πολλούς που δεν είναι ενάρετοι”, διατύπωσε πολύ εύστοχα ο Νικόλο Μακιαβέλι στον “Ηγεμόνα”, περίπου 5 αιώνες πριν.

           

Η μεγαλύτερη αρετή που μπορεί να έχει ο homo politicus, είναι η κατανόηση της δύναμης.   Μέσα στον πολιτικό στίβο, η κατανόηση της δύναμης, σημαίνει ότι η συντριβή του εχθρού γρήγορα και διεξοδικά είναι πιο ευγενής από το να επιμηκύνεις τον πόλεμο λόγω ενδοιασμών ή να χάνεις τον πόλεμο λόγω συναισθηματισμών, για να μιλήσουμε και λίγο με μακιαβελικούς όρους. Γι' αυτό και η συμβατική αρετή, εκείνου που θα χαρακτηρίζαμε καλό άνθρωπο, είναι απαράδεκτη για έναν homo politicus.

 

Με την παραπάνω φράση, ο Μακιαβέλι εισάγει ένα νέο ορισμό της αρετής, ο οποίος δεν συνίσταται από προσωπική καλοσύνη, αλλά από ευστροφία. Για τον “ηγεμόνα”, ο κόσμος είναι αυτός που είναι, και ως τέτοιος είναι απρόβλεπτος και άστατος. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του για να υπερβεί τις εκπλήξεις που θα του παρουσιάσει ο κόσμος, να αντιμετωπίσει την τρέχουσα κρίση και αν είναι εξαιρετικά διορατικός, να ασχοληθεί με έναν χρονικό ορίζοντα που εκτείνεται τουλάχιστον μέχρι τα επόμενα δέκα χρόνια. Το καθήκον του είναι να προστατεύει την δημοκρατία από έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που δεν είναι “ενάρετοι”, με την συμβατική έννοια του όρου.

 

Μπορεί ο homo politicus να βάζει υποψηφιότητα για ένα αξίωμα πάνω σε ιδεολογικές πλατφόρμες και πολιτικές γεμάτες υποσχέσεις, αλλά η πορεία του στην πραγματικότητα καθορίζεται από την συνάντηση ανάμεσα στην τύχη και την αρετή. Ανάμεσα στο απίθανο και το απροσδόκητο. Εκείνο για το οποίο δεν τον προετοίμασε ούτε  ιδεολογία του, ούτε οι προτάσεις του. Δουλεία του είναι να προβλέπει αυτό που θα συμβεί, να ελαχιστοποιεί τον παράγοντα του απρόβλεπτου και μετά να απαντά στο απ ροσδόκητο με οξεία και γρήγορη διορατικότητα. Κατά την άποψη του Μακιαβέλι, η ιδεολογία είναι ασήμαντη και ο χαρακτήρας είναι τα πάντα.  Τελικά, η κληρονομιά του θα καθοριστεί από τα ένστικτά του, τα οποία με την σειρά τους αντανακλούν τον χαρακτήρα του.

 

Τέλος ο διαχωρισμός των homo politicus, έγκειται στο γεγονός ότι σπουδαίοι πολιτικοί άνδρες δεν ξεχνούν ποτέ τις αρχές της δημοκρατίας και προσπαθούν να τις διατηρήσουν και να τις εμπλουτίσουν, χωρίς να υπονομεύουν τις ανάγκες του παρόντος. Οι κακοί πολιτικοί άνδρες κάνουν απλώς αυτό που είναι σκόπιμο, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις αρχές. Αλλά οι χειρότεροι πολιτικοί άνδρες είναι εκείνοι που εμμένουν στις αρχές, ανεξάρτητα από αυτό που απαιτεί η στιγμή.

* Πρόεδρος Β2 Νομαρχ. Επιτροπής ΟΝΝΕΔ

Η Ανάγκη μίας Νέας, Συντηρητικής Δεξιάς

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Σε πείσμα εκείνων που φαντάζονται τη Δύση των Ιδεολογιών και την ανά – Δυση των τεχνοκρατών, οι Ιδεολογίες είναι ένα ενεργό στοιχείο της προσωπικότητάς μας. Και αυτό διότι όποιος είναι φορέας Ιδεών, ιδεολόγος, ούτε μαζοποείται ούτε ποδηγετείται. Αντιθέτως! Διαφοροποιείται.

Οι διαφορές στην ιδεολογία, οδηγούν τους ανθρώπους και τα κόμματα να πράττουν διαφορετικά. Διαφορετικά πράττει ο προσκείμενος στον Πατριωτικό/Συντηρητικό χώρο, και διαφορετικά πράττει ο προσκείμενος στον Αριστερό/Διεθνιστικό χώρο.

Έτσι λοιπόν, οι δύο άξονες που κατά τη γνώμη μου πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα στη μεταβατική και περίεργη καμπή που διέρχεται το σύγχρονο ιδεολογικό ρεύμα σκέψης είναι, από τη μία το τί είναι αυτό που σε καθιστά Δεξιό, και, από την άλλη, το τί σε διαφοροποιεί σε σχέση με κάποιον που ασπάζεται την Αριστερά.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Ανατρέχοντας εγχειρίδια του ευρύτερου Συντηρητικού χώρου συναντά κανείς τη λέξη «Έθνος» αρκετές φορές. Και είναι αλήθεια, ότι το κύριο συστατικό του Συντηρητικού χώρου, είναι, η έννοια του Έθνους. Η διαχρονικότητα της ιδιοπροσωπείας ενός Λαού δηλαδή.

Η πίστη στο γεγονός ότι, ναι μεν ο καθείς εξ ημών ζει, Ελεύθερα τη ζωή του, αλλά, από την άλλη, φέρει ένα χρέος απέναντι στην Πατρίδα. Να την παραδώσει εάν όχι καλύτερη από ό,τι την παρέλαβε, τουλάχιστον, στην ίδια κατάσταση.  

Βέβαια, το σημείο αυτό δε θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης στη σφαίρα των επιχειρημάτων. Όλα τα άλλα Δυτικά Κράτη άλλωστε θεωρούν την υπόσταση του Έθνους τους δεδομένη. Μόνον η Ελλάδα ανήκει σε εκείνες τις λίγες, σκοτεινές εξαιρέσεις.

Γιατί, όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί, αρνούμαστε την αλήθεια αυτή που την ασπάζονται όλοι οι άλλοι λαοί; 

Γιατί αγαπητοί φίλοι η χώρα μας βρίσκεται, σχεδόν 40 χρόνια τώρα, υπό Αριστερή ιδεολογική κατοχή. 

Η εγχώρια Αριστερά δεν πιστεύει στην έννοια του Έθνους.  Οι ηττημένοι του εμφυλίου, η γενιά του Πολυτεχνείου και οι συνεχιστές τους, συγκινούνται περισσότερο από τον Μαρξ και λιγότερο από τον Παπαρρηγόπουλο που κατέδειξε ιστορικά τη συνέχεια του ελληνισμού. Και μάλιστα,  εξαργύρωσαν την «αντίστασή» τους μέσα από το «κίνημα» όπως αποκαλούσαν τότε το ΠΑΣΟΚ.

Στην Πατρίδα μας, εφαρμόστηκε στην πράξη η διακήρυξη του Γκράμσι περί «κατάληψης των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους» για την επικράτηση του Σοσιαλισμού.

Κατέστησαν τη νέο – μαρξιστική ιδεολογία κυρίαρχη οπουδήποτε παραγόταν πολιτική σκέψη: στα πανεπιστήμια, στα Μέσα Μαζικής ‘Επικοινωνίας’ και στους δημόσιους οργανισμούς. 

Το κράτος, χρόνια τώρα αποτελεί τον δίαυλο μέσω του οποίου ανέρχονται σε θέσεις πανεπιστημιακές άνθρωποι ιδεοληπτικοί που ανήκουν εν τη πλειοψηφία τους... στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 

Άνθρωποι που ενώ από την μία είναι μακριά από την πραγματικότητα του Δυτικού τρόπου σκέψης σε σχέση με το πώς πρέπει να κατανέμεται η παραγωγή στην Ελλάδα, από την άλλη υιοθετούν άκριτα από την Δύση ό, τι είναι ικανό να κάνει πιο απαραίτητη την παρουσία τους ως οργανικούς διανοουμένους. 

Είναι οι ίδιοι που ταυτίζουν χρονικά τη γέννεση του Έθνους των Ελλήνων κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Είναι οι ίδιοι που βγάζουν στην τηλεόραση ντοκυμαντέρ για την Ελληνική Επανάσταση χρησιμοποιώντας καινούργιες, δικές τους, πηγές.

Στην τηλεόραση ο διάλογος διεξάγεται κάτω από την εποπτεία των αριστερών στερεοτύπων. Όποιος δεν συμβαδίζει με τις κυρίαρχες απόψεις είναι «εθνικιστής», «φασίστας», «ρατσιστής», «χουντικός», «οπισθοδρομικός» κοκ. Οργανισμοί αριστερόστροφοι όπως ο «ΟΠΕΚ» (Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας) ξεπηδούσαν στο παρελθόν, και ακόμα υτφίστανται, για να «εκσυγχρονίσουν» τους Έλληνες «ιθαγενείς».

Τα αποτελέσματα αυτής της ιδεοληπτικής πολιτικής είναι εμφανή παντού. Καινοφανείς θεωρίες για γεγονότα μείζονος σημασίας όπως η Ελληνική Επανάσταση, η σχέση μας με την Ορθοδοξία, προωθούνται με επίμονο τρόπο. 

Δήθεν «νεωτερικές» θέσεις για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, την υποτιθέμενη «καταπίεση» ανύπαρκτων μειονοτήτων στο εσωτερικό του ελληνικού κράτους προπαγανδίζονται καθημερινά και  παντοιοτρόπως. 

Η παράδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν κατά το παρελθόν, με αυτόν τον τρόπο, ο φοβικός και δίχως σχέδιο χειρισμός στα Ίμια με τις επακολουθούμενες «γκρίζες ζώνες» και οι συγκρούσεις με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είναι ενδεικτικές επιλογές της πρακτικής της ομάδας των αριστερών αναθεωρητών μας.

 Το διαβόητο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού του «συνωστισμού στη Σμύρνη», ηλικία στην οποία κτίζονται προσωπικότητες και συνειδήσεις, το πανεπιστημιακό άσυλο της παρανομίας, οι εξοντωτικές απεργίες εναντίον της οιασδήποτε ιδιωτικοποίησης καταδεικνύουν το βαθμό στον οποίο είχε διεισδύσει στη μέση συνείδηση η επιβολή της Αριστεράς στον Πολιτικό Λόγο και την Πολιτική Πρακτική. Το ΠΑΣΟΚ, ναι μεν κυβερνούσε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνος που ασκούσε και συνεχίζει να ασκεί την ιδεολογική εξουσία.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το ΠΑΣΟΚ σταδιακά αποθνήσκει. Τη θέση του βέβαια δεν θα την αφήσει κενή, όλοι γνωρίζουμε ότι θα την καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εάν η Αριστερά, που τόσα χρόνια ασκούσε ιδεολογική εξουσία, όντας στις παρυφές του κράτους μπορούσε να ασκεί τέτοια επιρροή, μπορείτε να φανταστείτε τώρα το τί επιρροή θα ασκήσει καταλαμβάνοντας την εξουσία. 

Κάποιος θα με ρωτήσει βέβαια: Φταίει για όλα αυτά ο Συντηρητικός χώρος; Και θα απαντήσω ευθέως: Και βέβαια φταίει. Και φταίει διότι η πολιτική δεν ασκείται με μεσοβέζικο τρόπο. 

Εάν πρέπει κάτι να μας διδάξει η ιστορία είναι ότι ο απολογητικός χαρακτήρας του Πατριωτικού χώρου πρέπει να φτάσει σε ένα τέλος. Ακόμα και σήμερα,  απουσιάζει από τον Δημόσιο λόγο αμιγώς η λέξη «Συντηρητικός» ή «Δεξιός» ενώ τα στελέχη που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν αυτές τις ιδέες ακόμα αρνούνται επίμονα τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς. 

Αυτή η χρόνια ιδεολογική ασάφεια όμως είναι και αυτή ακριβώς που έχει οδηγήσει τη χώρα μας και σε ιδεολογική σύγχυση, σε αποτυχία αυτοκαθορισμού και εν τέλει σε μία αυτολογοκριμένη ταυτότητα που απαρνείται ότι είνα Συντηρητική, που απαρνείται ότι είναι Δεξιά. 

Η μεταμνημονιακή Ελλάδα όμως βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μία συνειδησιακή κρίση αλλά και σε μία περίεργη καμπή.

Η Συντηρητική δεξιά πρεσβεύει όλες τις αξίες και τις πρακτικές λύσεις εκείνες οι οποίες μπορούν, από τη μία να αποκαθηλώσουν την Αριστερά από το θρόνο της, και, από την άλλη, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μία ισχυρή χώρα.

Και αυτό διότι ο Συντηρητικός χώρος ποτέ δεν θα ευχαριστούσε τους μετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα ως χώρα προορισμού τους. 

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αντιλαμβάνεται ότι η Εθνική, Κυρίαρχη Κουλτούρα είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο ειρήνης και συνοχής των κοινωνιών.

Ο Συντηρητικός Χώρος, Ποτέ, δε θα είχε δημιουργήσει έναν φαύλο κρατισμό ο οποίος θα χρέωνε τις επόμενες γενιές με ελλείμματα.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αντιλαμβάνεται ότι η κάθε γενιά έχει ως χρέος της να είναι συνεπής προς την επόμενη. Αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα ταμείο διαγενεακού ελέγχου, το οποίο θα απαγορεύει τις σπατάλες και έτσι θα διαφυλάσσει ότι η επόμενη γενιά δε θα γίνει ένα εξαρτώμενο ανδρείκελο στα χέρια άλλων χωρών. 

Η Συντηρητική Δεξιά Ποτέ, δε θα ευνούχιζε τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, θα διασφάλιζε ως κορωνίδα των αξιών της την εσωτερική και εξωτερική Ασφάλεια του Έθνους μας. Διότι χωρίς Ελευθερία καμμία άλλη συζήτηση δεν μπορεί να γίνει, και, γνωρίζει ότι η εναλλακτική, που τόσο ορέγονται ορισμένοι, είναι η Αναρχία.

Ο Συντηρητικός χώρος Ποτέ δε θα διανοείτο να πει ΝΑΙ στο Σχέδιο Ανάαν ή να παραδώσει το όνομα και την ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ξέρει να τιμά τους στιβαρούς ηγέτες όπως ο Τάσος Παπαδόπουλος που λένε τα ΔΥΣΚΟΛΑ ΟΧΙ, σε εποχές που συμφέρουν τα εύκολα ΝΑΙ.

Η Συντηρητική Δεξιά, Ποτέ δε θα έδιωχνε την ιδιωτική πρωτοβουλία και καινοτομία για να στρογγυλοκάθονται ορισμένοι συνδικαλιστές χωρίς λόγο ύπαρξης.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, γνωρίζει πως οι Έλληνες που διαπρέπουν στο εξωτερικό, καινοτομούν διότι βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που το κράτος δεν βρίσκεται απέναντί τους. Αλλά, είναι αρκούντως μικρό και ταυτόχρονα ισχυρό ώστε να μη θέτει γραφειοκρατικά εμπόδια στις φιλοδοξίες τους.

Ο Συντηρητικός χώρος Ποτέ, δε θα απειλούσε τον μόνιμο πόλο συγκριτικού πλεονεκτήματος της ελληνικής οικονομίας, την ελληνική ναυτιλία. 

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αναγνωρίζει πως η τελευταία μαζί με το πολεμικό ναυτικό της χώρας μας αποτελούν τη Ναυτική Ισχύ της Ελλάδας έναντι οιουδήποτε Δόγματος Νταβούτογλου περί στρατηγικού βάθους.

 Αγαπητοί φίλοι, ο Συντηρητισμός, σε πείσμα αυτών που θέλουν να μας αποδείξουν το αντίθετο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ!

Τα αιχμηρά επιχειρήματα σε συνδυασμό με μία νέα καταρτισμένη γενιά ας αποτελέσουν το εναρκτήριο λάκτισμα που χρειαζόμαστε όλοι για να αναστηθεί ιδεολογικά η Συντηρητική Δεξιά. Ας σημάνει επιτέλους η καμπάνα της ιδεολογικής αντεπίθεσης.

Η χώρα μας χρειάζεται μία Νέα Δεξιά, μία Νέα Μεγάλη Ιδέα. 

Πολλά χρόνια τώρα φορτίστηκε η Πατρίδα μας από ένοχες λέξεις. ΑΡΚΕΤΑ!

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (www.syntiritikoi.gr)